ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ

Νέο website της HELMEPA

2009-12-23T16:44:00.002+02:00

Αγαπημένα μου και αξέχαστα Μικρά Τερατάκια,

αν νομίζετε πως σας έχω ξεχάσει, κακώς νομίζετε. Σας στέλνω πολλές ευχές για τις διακοπές που σήμερα άρχισαν και για το νέο χρόνο.

Κι ένα μικρό δωράκι. Δωράκι από τη Helmepa που εσείς όχι μόνο υπήρξατε μέλη της αλλά και κερδίσατε βραβεία και διακρίσεις ξεχωριστές. Για σας λοιπόν και για όλα τους άλλους νέους που κάποτε υπήρξαν μέλη της Παιδικής HELMEPA ετοιμάστηκε το δώρο αυτό:

Αθήνα, 23 Δεκεμβρίου 2009

Νέο website της HELMEPA για το θαλάσσιο περιβάλλον και τη ναυτιλία

Η Ελληνική Ένωση Προστασίας Θαλάσσιου Περιβάλλοντος - HELMEPA με χαρά ανακοινώνει την έναρξη λειτουργίας του νέου διαδικτυακού τόπου http://www.helmepacadets.gr/ , τον οποίο και σας προσκαλούμε να επισκεφθείτε.

Απευθύνεται κυρίως σε νεαρά άτομα, πρώην μέλη της Παιδικής HELMEPA και άλλους ευαισθητοποιημένους νέους και νέες άνω των 13 ετών σε όλη την Ελλάδα, που θέλουν να ενημερωθούν για το θαλάσσιο περιβάλλον και τη σημασία του για τη ζωή στον πλανήτη μας, τη ναυτιλία, τις επιστήμες της θάλασσας και τις προοπτικές για σταδιοδρομία στα θαλάσσια επαγγέλματα.

Επίσης, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να εγγραφούν στη νέα κατηγορία εθελοντών-μελών, τους Ναυτίλους της HELMEPA και να αναλάβουν δράση για την προστασία του φυσικού πλούτου της πατρίδας μας. Η συμμετοχή είναι δωρεάν, ενώ η επικοινωνία με τους Ναυτίλους γίνεται με τρόπο περιβαλλοντικά φιλικό, δηλαδή ηλεκτρονικά, μέσω e-mail και του website.

Η πρωτοβουλία αυτή υποστηρίζεται από το Βρετανικό κοινωφελές ίδρυμα Lloyd's Register Educational Trust (LRET). Βασικός σκοπός του LRET είναι η υποστήριξη εξελίξεων στους τομείς εκπαίδευσης, επιμόρφωσης και έρευνας στις μεταφορές, τις επιστήμες και τη τεχνολογία σε παγκόσμιο επίπεδο προς όφελος όλων.

Για περισσότερες πληροφορίες μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Τομέα Ενημέρωσης Κοινού της HELMEPA, τηλ. 210-9343088, email info@helmepacadets.gr

Πρόσκληση συμμετοχής στην Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού Καθαρισμού των Ακτών

2009-09-18T20:29:00.002+03:00

Μικρά μου και αξέχαστα Τερατάκια,

αναδημοσιεύω και στο δικό σας blog την επόμενη ανακοίνωση από τα Τεταρτάκια του 12ου Δημοτικού Σχολείου Καλλιθέας, καθώς είμαι σίγουρη ότι θα τη βρείτε εξαιρετικά ενδιαφέρουσα:

Η τάξη μας, όπως ήδη έχουμε αναφέρει, πήρε την απόφαση να συμμετάσχει στην Παιδική Περιβαλλοντική Οργάνωση: HELMEPA JUNIOR.

Μάλιστα προχτές τα παιδιά συγκρότησαν και τις ομάδες HELMEPA. Η μία ομάδα είναι των αγοριών και αρχηγός εκλέχτηκε ο μαθητής Κωνσταντίνος Σ. Η άλλη ομάδα είναι των κοριτσιών, τα οποία λόγω ισοψηφίας τριών υποψηφίων, εξέλεξαν τελικά με κλήρωση ως αρχηγό τους τη μαθήτρια Κατερίνα Σ.

Ήδη στα πλαίσια της Ευέλικτης Ζώνης τα παιδιά εξέτασαν το ζήτημα των σκουπιδιών και ενημερώθηκαν σχετικά με την ανακύκλωση καθώς και άλλες σημαντικές παραμέτρους που αφορούν τη ρύπανση του φυσικού περιβάλλοντος.

Ένα σχετικό με τα σκουπίδια θέμα είναι και η Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού Καθαρισμού των Ακτών που πρόκειται να πραγματοποιηθεί αύριο Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009.

Από το σάιτ της HELMEPA JUNIOR παραθέτουμε τη σχετική ανακοίνωση:

http://www.helmepajunior.gr/dnews2.php?article_id=248

Το Σάββατο, 19 Σεπτεμβρίου 2009, η HELMEPA συντονίζει για 18η συνεχή χρονιά στην Ελλάδα, την Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού Καθαρισμού Ακτών.

Τη μέρα αυτή άνθρωποι απ' όλο τον κόσμο καθαρίζουν μια κοντινή τους ακτή, δείχνοντας έτσι ότι νοιάζονται για την καθαριότητα των ακτών που όλο το καλοκαίρι απολάμβαναν.

Η HELMEPA σας προσκαλεί για άλλη μια φορά να δώσετε το καλό παράδειγμα στους μεγαλύτερους καθαρίζοντας μια αγαπημένη σας ακτή τη συγκεκριμένη ημέρα ή οποιαδήποτε άλλη ημέρα του Σεπτεμβρίου ή του Οκτωβρίου.

Ήδη αρκετοί φίλοι της HELMEPA και της θάλασσας, έχουν δηλώσει συμμετοχή, διοργανώνοντας την περίοδο Σεπτεμβρίου-Οκτωβρίου καθαρισμούς ακτών σε Αγ. Μαρίνα Αττικής, Βάρκιζα, Δροσιά Ευβοίας, Θεσσαλονίκη, Καβούρι Αττικής, Κω, Ρόδο και Χανιά.

Όσοι από εσάς θέλετε να δηλώσετε συμμετοχή στους καθαρισμούς που θα διοργανώσει η HELMEPA το Σάββατο 19 Σεπτεμβρίου σε Αθήνα και Θεσσαλονίκη, μπορείτε να επικοινωνήσετε με τον Τομέα Ενημέρωσης Κοινού, τηλ. 210-9343088, email helmepajunior@helmepajunior.gr

Τη μέρα αυτή, όπως διαβάσατε και στην ανακοίνωση, τόσο τα παιδιά - εθελοντές της HELMEPA JUNIOR όσο και κάθε άλλος άνθρωπος που αγαπά το περιβάλλον και είναι ευαισθητοποιημένος στα ζητήματα προστασίας του, θα αφιερώσουν λίγο από τον ελεύθερο χρόνο τους για να βάλουν τα σκουπίδια στη θέση τους:

Τα σκουπίδια που εμείς οι ίδιοι ή κάποιοι συνάνθρωποί μας ξεχάσαμε το καλοκαίρι στην παραλία...

Τώρα όμως τα παιδιά της HELMEPA JUNIOR καλούν όλους να τα θυμηθούμε και να κάνουμε το καθήκον μας. Το καθήκον στην ίδια μας τη ζωή!

Έτσι σήμερα το πρωί, τα παιδιά της Δ2 τάξης του σχολείου μας, ανέλαβαν να προσκαλέσουν και τα παιδιά των άλλων τάξεων στον όμορφο αυτό αγώνα και να τους μεταφέρουν το σύνθημα της HELMEPA:

Αμέσως μετά την πρωινή προσευχή, τα αγόρια και τα κορίτσια της Δ2 πήγαν στο μικρόφωνο και κρατώντας στα χεράκια τους όμορφες αφίσες της HELMEPA JUNIOR φώναξαν το σύνθημα:

ΕΙΜΑΣΤΕ ΤΟ ΜΕΛΛΟΝ, ΕΙΜΑΣΤΕ Η ΖΩΗ

ΒΑΖΟΥΜΕ ΣΤΟΧΟ ΝΑ ΣΩΣΟΥΜΕ ΤΗ ΓΗ!

Στη συνέχεια η δασκάλα του τμήματος έκανε μια σύντομη αναφορά τόσο στην Παγκόσμια Ημέρα Εθελοντικού Καθαρισμού των Ακτών όσο και στο ρόλο της παιδικής HELMEPA.

Η μικρή μας εκδήλωσε έκλεισε με την προσφορά των όμορφων αφισών που κρατούσαν τα παιδιά της Τετάρτης σε όλους τους εκπαιδευτικούς του σχολείου μας, ώστε τα μηνύματα για την προστασία της θάλασσας και των ακτών να μπουν σε όλες τις αίθουσες και να παροτρύνουν και άλλες τάξεις να λάβουν μέρος στο εκπαιδευτικό πρόγραμμα της HELMEPA JUNIOR.

Φυσικά όλοι οι παριστάμενοι, η κ. διευθύντρια, οι δάσκαλοι και οι μαθητές, επιβράβευσαν τα Τεταρτάκια για την πρωτοβουλία τους με ένα θερμό χειροκρότημα!

Στόχος όμως τέτοιων πρωτοβουλιών δεν είναι το μπράβο... Ούτε πολύ περισσότερο η επίδειξη πως νοιαζόμαστε τάχα για το περιβάλλον. Αυτό που κυρίως μας ενδιαφέρει είναι αύριο όλοι μας να βρεθούμε με τους γονείς μας σε κάποια παραλία και να μαζέψουμε έστω και λίγα σκουπιδάκια στους ειδικούς κάδους.

Περιμένουμε λοιπόν ανταποκρίσεις και φωτογραφίες από την αυριανή μέρα για να αποδείξουμε πως δεν είμαστε μόνο λόγια αλλά και πράξεις!

ΣΗΜΑΝΤΙΚΗ ΣΗΜΕΙΩΣΗ: Μην ξεχάσετε να φορέσετε γάντια!!! Όχι δηλαδή να σώσουμε το περιβάλλον και να ζημιώσουμε την υγεία μας!!! Ειδικά φέτος που υπάρχει και ο κίνδυνος της νέας γρίπης. Γι' αυτό και τέτοια δραστηριότητα μόνο με την επίβλεψη των γονιών μπορεί να γίνει και που θα πρέπει να λάβουν και όσα άλλα μέτρα προστασίας κρίνουν αναγκαία. Πχ μάσκες, ειδικά υγρά απολύμανσης των χεριών κλπ.

ΟΧΙ ΔΕ ΧΩΡΙΖΟΜΑΣΤΕ ΓΙΑ ΠΑΝΤΟΤΕ ΠΑΙΔΙΑ!

2008-06-14T03:09:00.003+03:00

Τα Μικρά Τερατάκια τελευταία φορά στην τάξη

και για πάντα στο ίντερνετ:

Έφτασε η μέρα του χωρισμού...

Σκορπίσανε πια τα Μικρά Τερατάκια. Άλλος για Σίφνο, άλλο στο χωριό, άλλος για κατασκήνωση. Και σε μια βδομάδα αρχίζουν και οι αναχωρήσεις για χώρες μακρινές.

Δύσκολο ως απίθανο να ξαναβρεθούμε όλοι μαζί. Όχι τουλάχιστον από κοντά. Όμως εδώ, στο διαδίκτυο, θα υπάρχει πάντα ανοικτός ο τόπος συνάντησης. Και θα περιμένει όλους να γράψουν τα νέα τους. Να ανεβάσουν φωτογραφίες, βίντεο, μουσικές... Αρχή κάνουμε από σήμερα με το βίντεο της τελευταίας μέρας στο σχολειό. Αλλά και με φωτογραφίες για όσους δεν καταφέρνουν να δουν βίντεο:

Το κουδούνι χτυπάει για τελευταία φορά. Όλα τα Μικρά Τερατάκια μπαίνουν στις γραμμές...

Όλα τα κορίτσια της τάξης μας ανεβαίνουν στο κεφαλόσκαλο για την τελευταία προσευχή...

Τα σκαλοπάτια που διαβήκαμε αμέτρητες φορές άλλη φορά δε θα ανεβούμε...

Ο Ζυμαρούλης είναι πολύ λυπημένος...

2008-05-15T00:53:00.002+03:00

Γεια σας παιδιά.

Είμαι ο Ζυμαρούλης. Με θυμάστε; Το μικρότερο μικρό τερατάκι, ντε;

Λοιπόν, πρέπει να σας πω ότι είμαι πολύ στενοχωρημένος. Θα έλεγα σχεδόν δυστυχισμένος...

Τόσο που μου έρχεται να βάλω τα κλάματα... Κι όχι τίποτε άλλο, αλλά αλλιώς τελείως τα περίμενα και αλλιώς μου ήρθαν. Βέβαια η κυρία Μαριορή με μαλλώνει που γκρινιάζω. Και μου λέει να σκεφτώ και τα παιδάκια της Μιανμάρ και τα παιδάκια της Κίνας. Τι να πω; Έχει δίκιο... Αλλά κι εγώ ψυχούλα έχω. Και η ψυχούλα μου είναι πολύ στενοχωρημένη. Πάω να σκάσω σας λέω από τη στενοχώρια μου... Γι' αυτό και τρύπωσα εδώ να σας τα πω μήπως και καταλάβει κανείς τον πόνο μου.

Λοιπόν, ακούστε τι μου συμβαίνει. Την περασμένη βδομάδα που λέτε, έρχεται μια μέρα χαρούμενη η κυρία Μαριορή και τι μου λέει; Πως θα πηγαίνουμε στο εργαστήρι της πληροφορικής δυο φορές την εβδομάδα και θα δουλέψουμε παρέα με ένα από τα Μικρά Τερατάκια για να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμά μας στο ίντερνετ.

Πέταξα τη σκούφια μου στον αέρα! Και για την ιδέα αλλά και για το Μικρό Τερατάκι... Δε θα σας πω όνομα, λένε πως δεν πρέπει να λέμε τα αληθινά μας ονόματα στο διαδίκτυο. Θα σας πω όμως ότι είναι ο καλύτερος φίλος μου από όλα τα Μικρά Τερατάκια. Και μη με παρεξηγήσετε... Όλα τα αγαπώ, εννοώ όλα τα Μικρά Τερατάκια. Αλλά το συγκεκριμένο το αγαπώ λίγο παραπάνω. Και θα σας πω και το γιατί.

Όταν πριν τρία χρόνια περίπου πήγα για πρώτη φορά στην τάξη τους, ρώτησα όλα τα παιδάκια ποιο με θέλει κοντά του. Να έχω κι εγώ παρεούλα και να με βοηθάνε στα μαθήματα. Όλοι όμως είχαν διπλανό και κανένα δεν ήθελε να χωρίσει από το φίλο του. Τα καταλαβαίνω, έτσι είμαι κι εγώ με τους φίλους μου... Πάνω λοιπόν που είχα απελπιστεί και ήμουν έτοιμος να φύγω, πετιέται ξαφνικά ένα χεράκι. Εδώ, μου λέει. Έλα, εδώ. Εγώ σε θέλω δίπλα μου. Είμαι κι εγώ μόνος μου και δεν έχω παρέα. Έλα, θα γίνουμε φίλοι!

Να μη σας τα πολυλογώ... Σε λίγο καιρό ήμασταν αχώριστοι. Μαζί στο μάθημα, μαζί και στην αυλή. Μαζί και στις σκανταλιές... Ε, τι φίλοι ήμασταν; Οι φίλοι τα μοιράζονται όλα!!!

Έπειτα όμως τα παιδιά μεγάλωσαν. Κι εμένα δε με ξαναπήρε η κυρία Μαριορή στο σχολείο. Ρωτούσα όμως και μάθαινα τα νέα τους και πιο πολύ του φίλου μου. Η χαρά μου ήταν μεγάλη γιατί μάθαινα πως τώρα ήταν φίλος με όλα τα παιδιά και περνούσε πολύ ωραία. Καμιά φορά μου έστελνε και ο ίδιος τα νέα του με τις ωραίες ζωγραφιές που μόνο εκείνος ξέρει να φτιάχνει. Όχι να το παινευτώ, αλλά ο φίλος μου είναι μεγάλο ταλέντο στη ζωγραφική. Και όχι μόνο στη ζωγραφική. Πάει τώρα ένας χρόνος που όλοι μείναμε με το στόμα ανοιχτό όταν είδαμε τις φωτογραφίες του. Απίθανες! Δεν έχω ξαναδεί ποτέ καλύτερες!

Όταν μάλιστα ανοίξαμε το blog, η κυρία Μαριορή έφτιαξε με τις φωτογραφίες του και βίντεο. Τι την επίσκεψη στο Αβέρωφ, τι τη γιορτή της Τετάρτης, το αποκριάτικο πάρτι, την πρόβα για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου... Όλοι καμαρώναμε που τον είχαμε κοντά μας.

Έτσι λοιπόν κατέβηκε η ιδέα στην κυρία Μαριορή, να τον παρακαλέσει να μας βοηθήσει στο εργαστήριο του σχολείου για να ολοκληρώσουμε το πρόγραμμα στο ίντερνετ. Αλλά ... λογάριαζε χωρίς τον ξενοδόχο... ή μάλλον χωρίς την εταιρεία που μας δίνει το ίντερνετ.

Πάμε που λέτε στο εργαστήριο, προσπαθούμε να μπούμε στο ίντερνετ... Τίποτε! Ξαναπροσπαθούμε, πάλι τίποτε. Μια και δυο πήγαμε να ρωτήσουμε τι συμβαίνει. Και τότε μάθαμε πως το ίντερνετ είναι κομμένο! Και πως δεν ξέρουν πότε θα ξαναέρθει!

Και τώρα τι κάνουμε; Πέστε μου, σας παρακαλώ! Πώς θα το λύσουμε αυτό το πρόβλημα; Τα παιδιά σε ένα μήνα τελειώνουν και θα φύγουν από το σχολείο. Δεν είναι κρίμα και άδικο έτσι να μείνει στη μέση η ωραία μας προσπάθεια;

Κι εγώ; Κρίμα δεν είμαι κι εγώ; Που ήθελα να ξαναβρεθώ με το φίλο μου, τελευταία ευκαιρία πριν φύγει για πάντα και χαθούμε;

Σας παρακαλώ. Κάντε κάτι να μας βοηθήσετε. Γιατί από τη μέρα που το έμαθα είμαι πολύ στενοχωρημένος και όλο κλαίω. Θέλετε να είναι κόκκινα τα ματάκια μου από το κλάμα; Το αντέχει η καρδιά σας να με βλέπετε έτσι;

Βέβαια, η κυρία διευθύντρια μας κάλεσε στο δικό της γραφείο, να δουλέψουμε στον υπολογιστή της. Αλλά δεν είναι το ίδιο. Εμείς θέλαμε να ετοιμάσουμε με το φίλο μου το πρόγραμμα για όλα τα παιδάκια. Για όλα τα Μικρά Τερατάκια. Και να έρχονται και εκείνοι την ώρα της πληροφορικής και να μας καμαρώνουν για όσα κάνουμε. Και όχι να τα βλέπουμε μόνο εμείς!

Και είναι κρίμα και τα υπόλοιπα παιδιά. Που δε θα μπορέσουν όπως πάμε να ξαναδούν ούτε το blog ούτε το φόρουμ της τάξης. Μόνο λίγοι που έχουν ίντερνετ στο σπίτι τους θα μπορούν να μπαίνουν. Οι άλλοι;

Ελπίζω κάποιος να μας λυπηθεί και να μας βρει μια λύση. Κι εμείς, υπόσχομαι, θα κάνουμε ό,τι καλύτερο περνά από το χέρι μας για να αποδείξουμε πως αξίζαμε τη βοήθεια.

Μην αργήσετε όμως, ε; Γιατί τρέχει ο χρόνος και η χρονιά κοντεύει να τελειώσει...

Πολλά φιλάκια

Εγώ, ο Ζυμαρούλης

Ο Μάιος μας έφτασε...

2008-05-10T12:17:00.002+03:00

Όχι μόνο μας έφτασε αλλά κοντεύει πια στα μισά του...

Ο Μάιος, ο Μάης, ο μήνας των λουλουδιών. Έστω και καθυστερημένα ας θυμηθούμε τα έθιμά του:

Μάη μ' Μάη μ' χρυσομάη μ'
τι μας άργησες
και δε φάνηκες,
να μας φέρης τα λουλούδια
και την άνοιξη;

Με τέτοια τραγούδια κάποτε καρτερούσαν οι άνθρωποι το Μάη, το μήνα των λουλουδιών και της ... μαγείας, καθώς η συνήχηση του ονόματος - μάγια, μαγιάτικος - φούντωνε τις προλήψεις και τις λαϊκές δοξασίες. Γι' αυτό και πλήθος τα έθιμα για την υποδοχή του "μαγικού" μήνα Μάη. Σας μεταφέρουμε ορισμένα από τα πιο ενδιαφέροντα που εντοπίσαμε στο βιβλίο του λαογράφου Γεωργίου Μέγα, "Ελληνικές Γιορτές και Έθιμα της Λαϊκής Λατρείας", Εκδόσεις Εστία.

Στην Πάργα:

Από το πρωί της Πρωτομαγιάς τα παιδιά εγύριζαν τα σπίτια και τραγουδούσαν το τραγούδι του Μαΐου στεφανωμένα με λουλούδια και κρατώντας στα χέρια τους μεγάλους κλώνους πορτοκαλιάς ή νεραντζιάς, γεμάτους άνθη. Ετραγουδούσαν:

Εμπήκε ο Μάης, εμπήκε ο Μάης, εμπήκε ο Μάης ο μήνας,

ο Μάης με τα τριαντάφυλλα κι ο Απρίλης με τα ρόδα.

Μάη μου, Μάη δροσερέ κι Απρίλη λουλουδάτε...

Το Μαγιόξυλο

Στην Κέρκυρα περιφέρουν τη μέρα αυτή κορμό τρυφερού κυπαρισσιού, ίσιου και φουντωτού. Τον έχουν σκεπασμένο με κίτρινες μαργαρίτες και άλλα άνθη, του κρεμούνε κι ένα στεφάνι. Από τα χλωρά κλαδιά του δένουν μεταξωτά μαντίλια, ζωνάρια και κορδέλες. Από το στεφάνι τέλος κρεμάνε φρούτα (μούσμουλα κλπ) και χορταρικά πρώιμα.

Με το μαγιόξυλο αυτό οι νέοι εργάτες, ντυμένοι γιορτινά με κατάσπρα παντελόνια και πουκάμισα, με κόκκινα ζουνάρια και κόκκινα μαντήλια στο λαιμό, γύριζαν την πόλη, τραγουδώντας το Μάη, με τη συνοδεία ενός ντεφιού κ' ενός ατσαλένιου τριγώνου.

Το Μαγιόπουλο

Αλλού, όπως στον άγιο Λαυρέντιο του Βόλου, ο Μάης ενσαρκώνεται στο Μαγιόπουλο, ένα παιδί στολισμένο με λουλούδια. Χορός από προσωπιδοφόρους το συνοδεύουν τραγουδώντας τα Μαγιάπριλα τραγούδια τους στους δρόμους του χωριού, ενώ χορεύει το Μαγιόπουλο.

Στη Ναύπακτο το Μαγιόπουλο το συντροφεύουν γέροι φουστανελάδες βαστώντας στο ένα χέρι κουδούνια στολισμένα με ανθισμένη ιτιά. Στη μέση το παιδί φορώντας στεφάνια από μαργαρίτες κίτρινες στο κεφάλι, στο λαιμό, στα χέρια, σ' όλο το κορμί, χορεύει, ενώ οι ημίχοροι των γέρων βροντάνε ρυθμικά με τη σειρά τους, τα χοντρά κουδούνια και λένε τραγούδια.

Στην Αγόριανη "χόρευεν ο Μάης κι ο κόσμος τον φίλευε μπαμπάκι κι αυγά, σιτάρι και λεφτά. Κι οι τσοπάνηδες ένα ποκάρι μαλλί." Στο Κεφαλόβρυσο "πολλοί εγίνοντο άλλοτε Μάηδες, δηλαδή γέμιζαν πρόσωπο, κεφάλι και κορμί με μαγιάτικα λουλούδια. Κρατώντας κ' ένα κουδούνι στο χέρι και τραγουδώντας το Μάη γύριζαν μαγαζιά και σπίτια και χόρευαν το Μάη. Και τώρα ακόμα την παραμονή της Πρωτομαγιάς και τη νύχτα γλεντάνε παιδιά και γεροντότεροι. Κρατούν βάγιες (κλάδους) από καρυά, χτυπούν κουδούνια τραγουδώντας το Μάη.

Η φωτογραφία είναι από την Πρωτομαγιά στη Νίσυρο, το 2007 και το blog Tera Amou

Η Πιπεριά

Το έθιμο το βρίσκουμε και στο Ξηροχώρι της Εύβοιας, συνδυασμένο με την παράκληση για τη βροχή. Εκεί ένας χωρικός ντυμένος σ' όλο του το σώμα με λουλούδια και με κλαδιά ελιάς, καρυδιάς και άλλων δέντρων, λέγεται Πιπεριά. Στο κεφάλι του έχει στεφάνι από λουλούδια και στο στήθος του ένα μεγάλο κουδούνι κρεμασμένο. Άλλοι πέντε ή έξι άντρες τον συνοδεύουν, καθώς γυρίζει από σπίτι σε σπίτι, και τραγουδούν, ενώ αυτός χορεύει:

Πιπεριά, γλυκιά ροϊδιά,

γλήγορα στον Αηλιά,

κι Αηλιάς στον ουρανό

για να βρέξει ο Θιος νερό

για τα στάρια, για τα κθάρια,

για τ' φτωχού τα παρασπόρια.

Κάθε στάχυ και πινάκι

και χερόβολο δεμάτι.

Γούρνες, γούρνες το κρασί,

αυλάκι' αυλάκια το νερό.

Πιπερός με το τσαπί

να στομώση το νερό.

Λέγοντας τους δύο τελευταίους στίχους, ένας από τη συντροφιά που ονομάζεται Πιπερός και έχει κι αυτός λουλούδια στο κεφάλι και κρατάει στα χέρια ένα τσαπί, αρχίζει να σκάβει ελαφρά τη γη, όσο να τελειώσει η επωδός. Εννοείται πως η Πιπεριά, που παριστάνει τη δύναμη της βλάστησης, βρέχεται από κάθε σπίτι με νερό, για να εξασφαλίσει τη βροχή που χρειάζεται η γη του Ξηροχωρίου και της πολυδίψαστης Ελλάδας για τη βλάστηση των φυτών.

Αλλά και άλλες μιμικές πράξεις περιλαμβάνουν τα έθιμα της Πρωτομαγιάς, που αποβλέπουν πιο άμεσα και πιο παραστατικά στην αναγέννηση της φύσης, την εξανάστασή της από τη χειμερινή νάρκη. Τις περισσότερες από τις πράξεις αυτές συναντάμε στη Βόρεια Ελλάδα.

Στην Πορταριά (πριν από 80 περίπου χρόνια), την Πρωτομαγιά μετημφιέζοντο πέντε πρόσωπα: το κορίτσι, ο γιανίτσαρος, όλο άρματα και ασήμι, ο γιατρός με ψηλό φράγκικο καπέλλο, και δύο άλλα πρόσωπα. Πηγαίναν εν πομπή ανά το χωρίον και στην πλατεία άρχιζεν η παράστασις. Ο γιανίτσαρος εδοκίμαζε να κλέψη το κορίτσι. Το κορίτσι από την τρομάρα του πέφτει λιγωμένο. Ακολουθούν μοιρολόγια και κοπετοί. Ο γιατρός ανασταίνει την κοπέλλα. Ακολουθούν χοροί, τραγούδια και χαρές.

Ο Ζαφείρης

Η παράσταση αυτή, δηλαδή η έκθεση του νεκρού κι η ανάστασή του, συνηθίζεται ακόμη, μ' ολότελα αρχαιότερη μορφή, στο Ζαγόρι της Ηπείρου. Εκεί, την Πρωτομαγιά (αλλά και όλη την άνοιξη), τα κορίτσια του χωριού, που βγαίνουν και βόσκουν τ' αρνάκια στα γρασίδια, παίζουν το Ζαφείρη.

Ένα παιδί - να πούμε το Μαγιόπουλο - κάνει τον πεθαμένο. Ξαπλώνεται απάνω στο χλωρό χορτάρι και τα κορίτσια τον στολίζουνε με άνθη και πράσινα κλαδιά. Ύστερα κάθονται τριγύρω και αρχίζουν το θρήνο και τον οδυρμό (τον κομμό, όπως λένε):

Για ιδέστε νιο που ξάπλωσα, για ιδέστε κυπαρίσσι!

Δε σειέται, δε λυΐζεται, δε σέρν' τη λεβεντιά του.

Ποιος σόκοψε τις ρίζες σου και στέγνωσ' η κορφή σου;

Τι μόκαμες, λεβέντη μου, τι μόκαμες, ψυχή μου!

Μήνα 'ναι και χινόπωρος, μήνα 'ναι και χειμώνας;

Τώρα ν έρθεν η άνοιξη ν έρθεν το καλοκαίρι,

παίρνουν κι ανθίζουν τα κλαδιά κ' οι κάμποι λουλουδίζουν,

έρθαν πουλιά της άνοιξης, έρθαν τα χελιδόνια,

για κ' η μεγάλη Πασκαλιά με το Χριστόν Ανέστη,

που ντυούνται νιοι στα κόκκινα, γερόντοι στα μουρέλια,

κ' εσύ, μωρέ λεβέντη μου, μέσα στη γη τη μαύρη,

πού να σειστής, να λυϊστής, να σύρς τη λεβεντιά σου;

Ξεσφάλισε τα μάτια σου!

Έπειτα φωνάζουν: Σήκου, Ζαφείρη, σήκου! και ο Ζαφείρης ξεπετιέται και τρέχουν όλοι τραγουδώντας στα χωράφια.

Το ίδιο έθιμο, με το όνομα Φουσκοδέντρι, τελείται την 1η Μαΐου (ή και όλη την άνοιξη) με τα ίδια τελετουργικά στοιχεία στην Καστανιά Στυμφαλίας. Παραθέτω περιγραφή του που ανακοινώθηκε από την κυρία Κ. Κακούρη, που παρακολούθησε την τελετή το 1951.

Όμιλος νέων εκλέγει τον πρωταγωνιστήν, νέον ή κόρην, για να υποδυθεί το νεκρόν και νεκροανασταινόμενον Φουσκοδέντρι. Εις ανοικτόν χώρον, κάτωθεν μεγάλων δέντρων, συγκεντρώνουν άνθη του αγρού, κλάδους δέντρων, φιδόχορτα, τέλος λίθους, δι' ων σχηματίζουν βάσιν τύμβου νεκρικού, ύψους 30 περίπου εκ. Εντός αυτού κατακλίνεται το Φουσκοδέντρι και υποκρίνεται τον νεκρόν. Αι νεάνιδες το ανθοστολίζουν, τοποθετούν στεφάνι εις την κεφαλήν του, φιδόχορτα ως λαμπάδας και μοιρολογούν. Τέλος το Φουσκοδέντρι ανασταίνεται. Μετά την ανάστασιν οι θρηνωδοί αρχίζουν πέριξ του κενού μνήματος χαρωπόν κύκλιον χορόν, με κορυφαίον το νεκροαναστηθέν και ανθοστεφανωμένον Φουσκοδέντρι, εκ δε των ανθέων του νεκροστολισμού πλέκουν μαγιοστέφανα. Σήμερον το δρώμενον τελείται την άνοιξιν, όταν έχουν και εάν έχουν διάθεσιν οι νέοι να διασκεδάσουν. Προ 30 όμως ετών ετελείτο μόνον την 1η Μαΐου εις τα βοσκοτόπια. Εκεί οι Καστανιώται έπλεκαν τα μαγιοστέφανά των εκ των ανθέων του νεκροστολισμού και επίστευον ότι, "όπως το Φουσκοδέντρι, έτσι θ' αναστηθή μες στα κλαδιά η φουσκοδεντριά."

Το έθιμο έχει την αρχή του στα Αδώνια* των αρχαίων που, όπως είπαμε πιο πάνω (σελ. 197), τελούνταν ομοίως την άνοιξη και συμβόλιζαν την ανάσταση της φύσης. Και όμοια είναι, όπως θα δούμε, τα σχετικά με τον "Κάνναβο", που τελούνται κατά τη Μεσοπεντηκοστή σ' ένα άλλο άκρο του Ελληνισμού, την Άνω Αμισό.

Πλήθος άλλο εθίμων της Πρωτομαγιάς ξεκινούν από την αντίληψη, ότι όλα ο Μάιος τα κάνει νέα. Μια νέα ζωή αρχίζει με την Πρωτομαγιά για τον άνθρωπο, όπως και για τη φύση. Γι' αυτό και σε πολλά μέρη όλα μέσα στο σπίτι πρέπει να ανανεωθούν. Πχ., στα Άγραφα, την Πρωτομαγιά αδειάζουν από το βράδυ τ' αγγειά. Δεν αφήνουν στάλα νερό μέσα. Το πρωί, νύχτα, παίρνουν τα κορίτσια τις στάμνες και πάνε στη βρύση, την αλείφουν με βούτυρο, τη στολίζουν με λουλούδια, παίρνουν νερό και το φέρνουν στο σπίτι. Με το νερό βρέχουν τις καρδάρες, τα μποτινέλια (κάδους), όπου κοπανούν το γάλα, και τα πρόβατα στο μαντρί. Βάζουν μικρά παιδιά να το κάνουν αυτό, που είναι καθαρά.

________________

* Για τα Αδώνια ο Γεώργιος Μέγας σημειώνει τα εξής:

Όπως είναι γνωστό, στη γιορτή του Άδωνη οι γυναίκες, ντυμένες πένθιμα, τοποθετούσαν επάνω σε νεκροκρέβατο κέρινα ομοιώματα του Άδωνη, τα "είδωλα", γύρω από τα οποία έβαζαν άνθη και τους λεγόμενους "κήπους", δηλαδή γλάστρες όπου είχαν φυτέψει μάραθα ή άλλα φυτά που γρήγορα μαραίνονται, αλλά και γρήγορα ξανανθίζουν, για να συμβολίσουν την πρόωρα μαραμένη νεότητα του Άδωνη, δηλαδή τη γρηγοροδιάβατη ακμή της άνοιξης, την οποία εκπροσωπούσε ο Άδωνης.

Ο Γεώργιος Μέγας μας πληροφορεί ότι παρόμοιο έθιμο αναβιώνει σήμερα στις Σέρρες κατά την περιφορά του Επιταφίου. Οι Σερραίες τοποθετούν εικόνα του Εσταυρωμένου ανάμεσα σε άνθη, αναμμένα κεριά και θυμιάματα. Δίπλα τοποθετούν ένα πιάτο φακής ή κριθαριού, την οποία έχουν φυτέψει, γι' αυτόν το σκοπό, κάποια μέρα της Μεγάλης Σαρακοστής. Το έθιμο αυτό, σημειώνει ο Γεώργιος Μέγας, συναντάται και σε άλλες περιοχές της Ανατολικής Μακεδονίας και θυμίζει τους κήπους του Αδώνιδος.

Χρόνια Πολλά!

2008-04-26T17:28:00.005+03:00

Τα Μικρά Τερατάκια

σας εύχονται:

Καλή Ανάσταση!

Καλή Ανάσταση!

2008-04-18T13:47:00.002+03:00

Τα Μικρά Τερατάκια εύχονται σε όλους:

Χαρούμενες και οι ευτυχισμένες οι μέρες της Λαμπρής!

Με υγεία και χαρά για όλον τον κόσμο!!!

Ένας κήπος λιγότερος στη γειτονιά μας

2008-04-06T11:40:00.026+03:00

Η γειτονιά μας, η Νέα Σμύρνη στην Αττική, ήταν κάποτε ονομαστή για τα χαριτωμένα μικρά σπιτάκια της και τους πανέμορφους κήπους που δημιουργούσαν τα εργατικά χέρια των πρώτων κατοίκων της πόλης, των προσφύγων από την άλλη Σμύρνη...

Σήμερα όμως η κατάσταση έχει αλλάξει ριζικά. Όσοι έχουν χρόνια να επισκεφθούν την πόλη μας, τρομάζουν να την αναγνωρίσουν. Οι παλιές μονοκατοικίες είναι πια είδος υπό εξαφάνιση κι εκεί που φύτρωναν γαζίες και βασιλικά, τριανταφυλλιές και γιασεμιά, λεμονιές και ελιές... και όσα άλλα έκαναν κάποτε παράδεισο τη Νέα Σμύρνη, σήμερα υπάρχει μπετόν! Πανύψηλες πολυκατοικίες αντικατέστησαν τα ταπεινά σπιτάκια και οι ανάγκες για γκαράζ εξαφάνισαν τελείως το χώμα από τους ακάλυπτους χώρους. Ποιους ακάλυπτους δηλαδή; Αφού κι αυτοί οι ελάχιστοι χώροι που στις πολυκατοικίες των προηγούμενων δεκαετιών άφηναν περιθώριο να φυτευτεί κανένα δεντράκι, σήμερα με το νέο οικοδομικό κανονισμό έχουν ελαχιστοποιηθεί τόσο που μόνο γλάστρες μπορεί κανείς πια να βάλει.

Αν ρωτήσετε τους παλιούς κατοίκους, ο καθένας θα έχει να σας διηγηθεί πολλά τραύματα ψυχής για τη φρικτή αυτή τσιμεντοποίηση της πόλης μας. Πόσες και πόσες αγαπημένες γωνιές και λατρεμένες εικόνες έσβησαν οριστικά όταν μια μέρα όρμησε ξαφνικά η μπουλντόζα και ο εργολάβος με το συνεργείο του:

Η μπουλντόζα "ξηλώνει" την αγαπημένη αμυγδαλιά στη γειτονιά μας... σε λίγο θα έρθει η σειρά και της αγριοφιστικιάς, του πιο μεγάλου και φουντωτού δέντρου στον κήπο.

Πίσω ακριβώς από τις πολυκατοικίες αυτής της φωτογραφίας είναι το σχολείο μας. Ένα τετράγωνο μόνο μας χωρίζει. Κάποτε, όταν πρωτοήρθαμε στη γειτονιά, το βλέπαμε από το μπαλκόνι. Και βλέπαμε και το βουνό του Αιγάλεω στο βάθος, το Φαληρικό κόλπο, τα καραβάκια να αρμενίζουν στη λαμπερή θάλασσα, τη Σαλαμίνα και την Αίγινα ακόμη στο βάθος. Έπειτα όμως ήρθε το ... τσιμέντο. Τέρμα πράσινο, τέρμα θέα...

Βέβαια δεν μπορεί κανείς να παραγνωρίσει ότι είναι οι ανάγκες της σύγχρονης ζωής που αναγκάζουν σε τούτες τις αλλαγές. Η πρόοδος... Μπορεί κανείς να πάει κόντρα στην πρόοδο; Να σταματήσει την εξέλιξη; Θα τον πουν συντηρητικό και "κολλημένο" στο παλιό και ξεπερασμένο. Αναχρονιστικό και οπισθοδρομικό. Ουτοπιστή και άνθρωπο στενόμυαλο. Είναι πλούσια βλέπετε η γλώσσα μας όταν θέλεις να "στολίσεις" κάποιον. Η γλώσσα μας είναι. Η πόλη μας όμως δεν είναι πια. Ούτε πλούσια σε ομορφιά ούτε και στολισμένη από δέντρα και λουλούδια όπως κάποτε.

Ο καθένας από τους παλιούς μπορεί να διηγηθεί τις δικές του εμπειρίες. Θα σας πω κι εγώ τις δικές μου. Στη Νέα Σμύρνη έφτασα για πρώτη φορά την άνοιξη του 1982. Ως τότε έμενα στο κέντρο της Αθήνας, στην καρδιά δηλαδή της τσιμεντούπολης. Οι δικοί μου, κουβαλώντας μνήμες από το γενέθλιο τόπο μας, το καταπράσινο Πολύδροσο (όνομα και πράμα) της Θεσπρωτίας, αυτή τη συνοικία διάλεξαν για να μου χαρίσουν ένα δικό μου σπίτι.

Ένα χαρακτηριστικό τοπίο από το Πολύδροσο

Εγώ τότε ταξίδευα ακόμη, ναυτικός εκείνα τα χρόνια... το "δασκαλίκι" ήρθε αργότερα. (Βλέπετε, δεν αλλάζουν μόνο οι πόλεις εμφάνιση... αλλάζουν και οι ζωές μας.) Θυμάμαι ακόμη το γράμμα της μαμάς μου που με ενημέρωνε για το καινούριο σπίτι. Ήταν πολύ χαρούμενη γιατί στο πίσω μέρος, στον ακάλυπτο του τετραγώνου, υπήρχαν καταπληκτικοί κήποι, γεμάτοι δέντρα και λουλούδια. Μα και το όνομα της γειτονιάς ήταν ταιριαστό: Άνοιξη! Και ήταν αυτό ακριβώς που αντίκρισα κι εγώ σαν έφτασα εδώ πριν από 26 χρόνια. Καμία σχέση με την πλατεία Βάθης που πέρασα τα γυμνασιακά μου χρόνια. Εδώ, περπατούσες και έβλεπες μαργαρίτες στα χωματένια πεζοδρόμια. Και αμέτρητους ολάνθιστους κήπους. Και δέντρα καλλωπιστικά και άλλα φορτωμένα καρπούς. Αυτή δεν ήταν πόλη, ήταν περιβόλι!

Ήταν... Μα αργά και σταθερά στα χρόνια που ήρθαν άρχισε να αλλάζει. Δεν μπορώ να πω ότι δε νιώθω ενοχές για τούτες τις αλλαγές. Γιατί η πόλη άλλαξε για να μπορέσει να στεγάσει όλους εμάς που αποφασίσαμε να εγκατασταθούμε εδώ. Είμαστε κι εμείς όλοι οι νέοι της κάτοικοι αιτία του προβλήματος. Για το δικό μας το χατίρι εξορίστηκε το πράσινο και φύτρωσε το τσιμέντο. Να μην το ξεχνάμε αυτό!

Και όχι μόνο το πράσινο. Μαζί του εξορίστηκαν και οι παλιοί κάτοικοι! Εννοώ εκείνοι που κατοικούσαν την πόλη μας πριν ακόμη αρχίσουν να χτίζονται πολυκατοικίες. Πριν δύο χρόνια με μια σχετική έρευνα που έκαναν τα Μικρά Τερατάκια, (φύλλο 1ο, φύλλο 2ο - κάντε κλικ στις εικόνες για να τις διαβάσετε άνετα), διαπιστώσαμε με έκπληξη αυτό το στοιχείο. Την τεράστια αλλαγή στη σύνθεση του πληθυσμού της Νέας Σμύρνης. Μόλις το 3,4% των ερωτηθέντων απάντησαν ότι εγκαταστάθηκαν στην Αθήνα τη δεκαετία του 1920, ενώ το 87,5% έφτασαν στην πρωτεύουσα μετά το 1950! Βέβαια, το στοιχείο αυτό έχει να κάνει και με την αύξηση του πληθυσμού, όμως δεν αρκεί η αύξηση και μόνο για να δικαιολογήσει το ελάχιστο ποσοστό παλιών κατοίκων. Και μας το βεβαιώνει αυτό και η προσωπική γνώση των γεγονότων και η γνωριμία με τα πρόσωπα της γειτονιάς. Μια τέτοια γνωριμία στάθηκε και η αφορμή για το σημερινό άρθρο...

Όπως κάθε πρωινό Κυριακής, καθόμουν στην κουζίνα με ένα φλιτζάνι καφέ και το λαπ τοπ ανοιχτό. Ξαφνικά άκουσα θόρυβο ασυνήθιστο από το ανοιχτό παράθυρο. Κάποιος περπατούσε στον κήπο του διπλανού σπιτιού. Το ασυνήθιστο έχει την πικρή εξήγηση πως το σπίτι εδώ και λίγους μήνες είναι ακατοίκητο. Η οικογένεια που μέχρι τότε έμενε εκεί, έφυγε ξαφνικά και μια ταμπέλα οικοδομικής εταιρείας εμφανίστηκε στο μπαλκόνι. Σφίχτηκε η καρδιά μου όταν την είδα:

Ένας κήπος λιγότερος στη γειτονιά μας!

Αυτή είναι η μία όψη του προβλήματος. Η άλλη είναι που χάνεις γείτονες που έζησες δίπλα τους για δεκαετίες. Και ούτε ξέρεις πια πού βρίσκονται. Τι απέγιναν.

Να όμως που σήμερα η τύχη μου χαμογέλασε. Ο θόρυβος στον κήπο δεν ήταν άλλος παρά τα βήματα του παλιού σπιτονοικοκύρη, του κ. Σπύρου Σ. Γνώριμος από πολλά χρόνια, όταν ακόμη ο γιος του ο Στέλιος, σπούδαζε στο σχολειό μας. Αργότερα έμαθα πως η μητέρα του κ. Σπύρου, η γριούλα που έβλεπα συχνά στον κήπο τους, ήταν δασκάλα κάποτε στο σχολειό μας. Δεν έτυχε ποτέ να τη γνωρίσω από κοντά. Αλλά και από το μπαλκόνι που την έβλεπα, ένιωθα μεγάλη συγκίνηση. Πόσοι και πόσοι άνθρωποι της γειτονιάς έμαθαν τα πρώτα γράμματα στα χέρια της! Στενοχωρήθηκα πολύ όταν πριν λίγα χρόνια έμαθα πως πέθανε. Όσο και αν έτσι είναι η μοίρα μας, να πεθαίνουμε όλοι κάποτε.... Άνθρωποι, δέντρα, σπίτια...

Ο θάνατος όμως είναι θάνατος αλλά και ο ζωντανός ο χωρισμός είναι κι εκείνος πόνος. Γι' αυτό και χάρηκα πολύ σαν είδα τον παλιό γείτονα ξανά στο περιβόλι του. Γιατί περιβόλι το είχε φτιαγμένο με τα χεράκια του. Κατάφυτο και πάντα περιποιημένο. Με πολύ κόπο δικό του και προς τέρψη και ευχαρίστηση όλων των υπόλοιπων στη γειτονιά. Πόσες και πόσες φορές δεν τον είχα δει να σκαλίζει, να φυτεύει, να ξεχορταριάζει, να κλαδεύει, να ποτίζει... Ξέρετε, θέλει πολλή δουλειά ένας κήπος. Μπορεί το αποτέλεσμα να είναι μαγευτικό αλλά ο "κηπουρός" το πληρώνει με πολύ ιδρώτα. Όπως συμβαίνει δηλαδή πάντα με κάθε τι σπουδαίο. "Τα αγαθά κόποις κτώνται", έτσι έλεγαν οι αρχαίοι παππούδες μας.

Πανοραμική άποψη του περιβολιού του κ. Σπύρου.

Φυσικά δεν έχασα την ευκαιρία... Βγήκα αμέσως στο μπαλκόνι και τον καλημέρισα. Όπως παλιά. Ρώτησα και έμαθα όλα τα νέα τους. Και του ζήτησα να τον βγάλω και μια φωτογραφία. Να τον θυμόμαστε, αφού έφυγαν πια οριστικά από τη Νέα Σμύρνη για άλλη περιοχή, πιο πράσινη και με λιγότερο τσιμέντο. "Ήρθαμε τα άγρια να διώξουμε τα ήμερα", άκουσα μέσα μου να ψιθυρίζουν οι ενοχές μου. Μα πίσω έχει η αχλάδα την ουρά... Η τιμωρία μας είναι που σε λίγο καιρό δεν θα υπάρχει πια αυτό το πανέμορφο περιβόλι. Εμείς φέραμε το τσιμέντο πρώτοι στο τετράγωνο, καιρός μας πια να πληρωθούμε με το ίδιο νόμισμα! Πονάει; Χμ, η αλήθεια ήταν πάντοτε πικρή...

Πέρα όμως από την πίκρα, χρωστάμε κι ένα μεγάλο ευχαριστώ. Στον κ. Σπύρο, φυσικά. Όλοι οι γείτονες! Για την ομορφιά που τόσα χρόνια μας πρόσφερε δωρεάν. Α, μην είμαστε και αχάριστοι, ε; Κι ακόμη του χρωστάμε τη συγνώμη μας. Γιατί, όπως και να το κάνουμε, φταίμε κι εμείς που εκείνος αναγκάστηκε να αποχωριστεί τον κήπο του. Και είμαι βέβαιη πως η δική μας στενοχώρια για το τσιμεντένιο θηρίο που τους επόμενους μήνες θα θάψει την ομορφιά που γλύκανε τη ζωή μας για δεκαετίες, είναι πολύ μικρότερη από τη δική του. Και φυσικά και από της γυναίκας του και των παιδιών του που έζησαν και δούλεψαν το περιβόλι τους και το περπάτησαν. Ιδίοις χερσίν και ιδίοις ποσί και όχι μόνο όμμασι... Έχασα κάποτε κι εγώ ένα κήπο και ξέρω καλά τι σημαίνει τέτοια απώλεια. Πονάει σαν να χάνεις άνθρωπο αγαπημένο. Ίσως και περισσότερο...

Ήρθε λοιπόν σήμερα ο κ. Σπύρος επίσκεψη στο περιβόλι του. Ο εργολάβος δεν έχει βάλει ακόμη μπροστά... Και μάζεψε λεμόνια από τις βαρυφορτωμένες λεμονιές του:

Τις λεμονιές που τις σεβάστηκε φέτος ως και το χιόνι. Ίσως επειδή δε θα τις ξαναδεί... Το χιόνι, που πριν λίγα χρόνια μας πρόσφερε μια άλλη εξωτική όψη του περιβολιού, κάνοντας μας να ξεχάσουμε για λίγο πως ζούμε στην καρδιά μιας μεγαλούπολης:

Τότε ακόμη ζούσε και η μυγδαλίτσα που λίγο πιο πάνω είδατε τη μπουλντόζα να τη σωριάζει. Η μυγδαλίτσα που κάθε Φλεβάρη ζωντάνευε το όνομα της γειτονιάς: Άνοιξη!

Τώρα είναι η σειρά της ξαδερφούλας της. Της μεγάλης καρυδιάς που φύτεψε πριν λίγα χρόνια ο κύριος Σπύρος. Για πότε ξεπετάχτηκε... Θεόρατη έγινε. Κι ας έλεγε ο πατέρας μου, ερασιτέχνης κηπουρός κι αυτός:

"Πες στο γείτονά σου πως η καρυδιά θα του χαλάσει τον κήπο. Έχουν δηλητήριο τα φύλλα της και δεν αφήνουν τίποτε άλλο να μεγαλώσει κοντά της."

Αχ, πατέρα. Δεν πρόλαβε η καρυδιά να χαλάσει τίποτε. Μόνο να ομορφαίνει ήξερε στη σύντομη ζωή της. Μόνο που φέτος τη βλέπω να ξεπετάει φύλλα και με πιάνει μια στενοχώρια, άλλο πράγμα...

Άραγε θα προλάβει να τα βγάλει όλα; Δε θέλω ούτε να τη σκέφτομαι τη στιγμή. Να λείπω καλύτερα όταν θα ορμήσει το θηρίο. Γιατί τα δέντρα, να το σημειώσετε παρακαλώ, έχουνε ζωή. Και όταν τα κόβεις κάνεις έγκλημα. Σκοτώνεις και δολοφονείς εκείνη την ώρα. Και δικαιολογία καμιά δεν υπάρχει. Ούτε και η πρόοδος...

Στον κ. Σπύρο και στην οικογένειά του, που σήμερα θα φάνε τα πιο γλυκά λεμόνια της ζωής τους, τα τελευταία από το περιβόλι τους, αφιερώνω ένα μικρό ποιηματάκι που έγραψα κάποτε κοιτάζοντας από ψηλά τον κήπο τους και όλους τους άλλους όμορφους κήπους της γειτονιάς μας. Με το ευχαριστώ και τη συγνώμη μου:

ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ ΣΤΟΝ ΚΗΠΟ ΤΗΣ ΑΝΟΙΞΗΣ

12 Ιουνίου 1993

Μια καρυδιά, μια μυγδαλιά και

κι εκεί στη μέση μια ροδιά.

Και τις κοιτά και τους γελά

και βγάζει άνθια σαν χωνιά.

Καρπίσανε οι λεμονιές

κι οι μουσμουλοβερικοκιές.

Σε μια κοντούλα κερασιά

κάνουνε τα πουλιά φωλιά.

Σκαρφάλωσαν τα γιασεμιά,

ξάπλωσε χάμω η φραουλιά

κι η φουντωτή κληματαριά

κρέμασε χίλια δυο τσαμπιά.

Μια τοσοδούλα φοινικιά

στέλνει χαμόγελα φιλιά

στη φίλη της τη μπανανιά

Αχ, να 'τανε στην Αραπιά...

Ασημοντροπαλή ελιά

χρυσόκαρπη ροδακινιά

λουλούδια άσπρα, βυσσινιά

κόκκινα και μενεξελιά.

Κι εκεί, σε κείνη τη γωνιά,

ήταν θυμάμαι μια συκιά*.

Την κόψανε μια χειμωνιά

τους εμποδίζαν τα κλαδιά.

Δίπλα στην τριανταφυλλιά

γέννησε η γάτα μας γατιά

Τη νύχτα μες στη σιγαλιά

ακούς "νιαρ, νιαρ" στη γειτονιά.

Γλυκολαλούνε τα πουλιά,

γέμισε ο κήπος μας μιλιά.

Πετούν στα δέντρα, στα κλαδιά,

τρυπώνουνε στην καρυδιά.

Μέσα σε τόση ομορφιά

είναι ένας πόνος στην καρδιά

τα καναρίνια στα κλουβιά

και στα μπαλκόνια τα παιδιά...

___________

*ΥΣ Το "αστείο" είναι που η συκιά έσωσε κάποτε και ξανάβγαλε κλαδιά... Και φούντωσε. Μόνο που φούντωνε πάνω ακριβώς στην κουζίνα του κ. Σπύρου και έκρυβε όλο το φως. Ζήτησε, ξαναζήτησε ο άνθρωπος να την κλαδέψουμε λίγο, τίποτα εμείς. Η γνωστή αδιαφορία των σημερινών ανθρώπων της πόλης. Ωραία λοιπόν... Τώρα μας έμεινε αμανάτι η συκιά αλλά ο κήπος ... αποχαιρέτα τον!!!

Μόνη μας παρηγοριά πως γλίτωσε η ροδιά... Αυτή βλέπετε είναι σε κήπο πολυκατοικίας που χτίστηκε για να στεγάσει την ίδια οικογένεια που έμενε και παλιά και όχι εμάς τους ξενομερίτες... Είναι ο κήπος της Ελπίδας και του Νίκου και της Γεωργίας... έχει πολλά ακόμη παιδιά η πολυκατοικία τους αλλά δεν ξέρω τα ονόματα. Αρκεί που αυτά που ξέρω, μαθητές του σχολείου μας γαρ, ζωντανεύουν μέσα μου την ελπίδα και τη νίκη και τα έργα της γης... Ελπίζω λοιπόν η νέα πολυκατοικία που θα υψωθεί θεόρατη (είναι βέβαιο αυτό, δείτε και την άλλη που ρίζωσε εκεί που κάποτε φύτρωνε η μυγδαλιά και η αγριοφιστικιά) να αφήνει μια τόση δα χαραμάδα για να βλέπουμε τουλάχιστον και λοξά τον όμορφο κήπο τους. Κυρίως όμως να ευχηθούμε ετούτα τα παιδόπουλα να πάρουν την αγάπη του παππού τους για τον κήπο, γιατί κι εκείνου η αγάπη για τη γη μεγάλη ευχαρίστηση μας έχει προσφέρει τόσα χρόνια...

____________

Οι περισσότερες φωτογραφίες με ένα κλικ μεγαλώνουν και φαίνονται πολύ καλύτερα όλες οι λεπτομέρειες αυτού του κήπου που λατρέψαμε και σύντομα θα τον στερηθούμε...

Τα Μικρά Τερατάκια στο Εργαστήρι Πληροφορικής

2008-04-05T01:52:00.003+03:00

Στιγμιότυπα από το Εργαστήρι Πληροφορικής του Σχολείου μας:

Παρασκευή, 4 Απριλίου 2008.

Παρακολουθούμε στο ίντερνετ την ανάρτηση με θέμα:

"Μια συνηθισμένη μέρα στο σχολείο μας"

Το "Ξωτικό", η "Ρούκι" και η Χριστίνα που κάποτε ¨γκρίνιαζε" ότι δεν έχει ίντερνετ. Να όμως που το εργαστήρι του σχολείου εξασφαλίζει πρόσβαση στο διαδίκτυο για όλα τα παιδιά.

Προσηλωμένη όλοι στην οθόνη του υπολογιστή. Το βίντεο που τώρα παρακολουθούν είναι από τις πρόβες για τη γιορτή της 25ης Μαρτίου, που γύρισε ο μαθητής της τάξης μας, Βασίλης Π.

Η δασκάλα της τάξης, Μαρία Λαμπρίδου, επιβλέπει και βοηθάει όπου χρειάζεται.

Στο βίντεο που ακολουθεί μπορείτε να δείτε πιο ζωντανά την επαφή μας με τα κομπιούτερ και το ίντερνετ:

Μια συνηθισμένη μέρα στο σχολείο μας

2008-04-03T16:04:00.005+03:00

Μια μέρα του Απρίλη... Μια μέρα βροχερή... Μια μέρα σαν όλες τις άλλες στο σχολειό:

2ο Δημοτικό Σχολείο Νέας Σμύρνης

Πρώτο δίωρο. Ελληνική Γλώσσα...

Όλες οι ομάδες εργάζονται χαμηλόφωνα

Πρώτη ομάδα: Στέλα Γ., Έφη Κ., Κώστας Δ., Παύλος Θ. και Βασίλης Π.

Δεύτερη ομάδα: Μαρία Α., Χριστίνα Β., Δήμητρα Μ. και Εύα Μ.

Τρίτη ομάδα: Γιώργος Ν., Λάμπρος Θ., Κώστας Λ. και Γιάννης Σ.

Τέταρτη ομάδα: Αναστασία Λ., Ιωάννα Α., Μαρία Μ. και Παναγιώτης Α. (Απουσιάζει ο Χριστόφορος Κ.)

Η διευθύντρια του σχολείου μας, κ. Π. Τσαουσίδου και ο υποδιευθυντής του Ολοήμερου, κ. Π. Ευσταθίου.

Ο Παύλος και ο Γιάννης ψωνίζουν στο κυλικείο της κ. Μίνας.

Ο κ. Γιώργος φροντίζει την καθαριότητα του σχολείου μας.

Στο βιντεάκι που ακολουθεί μπορείτε να δείτε ακόμη μερικά στιγμιότυπα από τη μέρα αυτή στο σχολειό μας... Εμείς όμως, τα Μικρά Τερατάκια της Έκτης, μέχρι πότε θα μπορούμε να βλέπουμε ζωντανά το σχολείο μας; Πλησιάζει όλο και περισσότερο η μέρα που θα απλώσουμε τα φτερά μας για άλλους τόπους, άλλα σχολεία...

Τα Μικρά Τερατάκια τιμούν την 25η Μαρτίου

2008-03-24T16:39:00.003+02:00

Τα Μικρά Τερατάκια τίμησαν σήμερα το μεγάλο ξεσηκωμό του Γένους, την επανάσταση του 1821.

Από τα ξημερώματα άρχισαν οι τελευταίες ετοιμασίες. Ώρα 7.30 τέσσερις λεβέντες της τάξης χτυπούσαν το κουδούνι στο σπίτι της δασκάλας. Τα σκηνικά βλέπετε... Οι καρεκλίτσες και το τραπεζάκι και όλα τα υπόλοιπα απαραίτητα για τα σκετς μας.

Λίγο αργότερα βρισκόμασταν στο σχολείο... Ως τις 8 είχε κιόλας συγκεντρωθεί όλος ο ... θίασος. Τσολιάδες, Καραγκούνες, Αμαλίες, ο Παπαφλέσσας, ο παπα - Νικόλας, ο Σολωμός και ο Δάσκαλός του ο κόμης Ντε Ρόσσι, ακόμη και ένας ... Τούρκος...

Το άγχος όλων τεράστιο... Αλλά και στα αυτιά μας η ατάκα του Παπαφλέσσα:

"Ο πανικός τέτοιες ώρες φέρνει χαλασμό."

Κουράγιο λοιπόν...

Λίγα λεπτά μετά τις 8.30 τα φώτα έσβησαν. Ένας ηπειρώτικος σκάρος πλημμύρισε την αίθουσα. Και αμέσως μετά η αυλαία άνοιξε. Όλα τα Μικρά Τερατάκια επί σκηνής. Στη μέση οι ... παπάδες. Γύρω τους τα κορίτσια μας με τις εθνικές στολές και αναμμένες λαμπάδες στα χέρια. Και μπροστά οι άντρες της τάξης ντυμένοι τσολιάδες. Εκτός βέβαια από τους δύο Ζακυνθινούς που φορούσαν φράγκικα.

Η μουσική σταμάτησε. Και το Υπερμάχω σκόρπισε ρίγη συγκίνησης φέρνοντας στο νου όλων τις τελευταίες στιγμές στην Αγιά Σοφιά.

Κι αμέσως μετά το Δημοτικό Τραγούδι για την Άλωση. Ψέλναν ζερβά και δεξιά τα κορίτσια τους πικραμένους στίχους ώσπου "φωνή τους ήρθε εξ ουρανού κι απ' αρχαγγέλου στόμα"...

Οι παπάδες χαμήλωσαν τα άγια, τα κεριά σβηστήκαν...

Κι ο Τούρκος ανέβηκε στη σκηνή σύμφωνα με το στίχο του ανώνυμου που μας άφησε ως θέλημα Θεού το τούρκεμα της πόλης.

Κι αμέσως μετά η δήλωση: "Πάλι με χρόνους με καιρούς πάλι δικά μας θα 'ναι."

Κάπως έτσι ξεκίνησε το οδοιπορικό μας στις ιστορικές μνήμες. Και συνεχίστηκε με τραγούδια της σκλαβιάς αλλά και ένα μικρό χαριτωμένο αφιέρωμα από τα μικρούλια της πρώτης που κέρδισαν δίκαια ένα ολόθερμο χειροκρότημα.

Κι έπειτα ήρθε η ώρα για τα σκετς... Τα Βαφτίσια των Σκλάβων και Η Γυναίκα της Ζάκυθος. Ο Παπαφλέσσας που ανάβει τη θρυαλλίδα της επανάστασης και ο Σολωμός που σπαράζει η καρδιά του ακούγοντας τους ήχους της επανάστασης από τη Ζάκυνθο. Ο ένας, αν και παπάς, αρπάζει το καριοφίλι και ορμάει στον κατακτητή. Ο άλλος, αν και φλέγεται η καρδιά του για λευτεριά, θα μείνει από μακριά να παρατηρεί αλλά και να γράφει τους υπέροχους στίχους του που σήμερα είναι ο εθνικός μας ύμνος. Δύσκολο να πεις ποιου το έργο στάθηκε σημαντικότερο. Σημασία έχει ο καθένας να κάνει το χρέος του με τον καλύτερο τρόπο. Και τόσο ο Παπαφλέσσας όσο και ο Σολωμός το έπραξαν στο ακέραιο.

Θλιβερή εξαίρεση η Γυναίκα της Ζάκυθος. Που μαζί με την κόρη της σπρώχνουν και λοιδορούν τις δύστυχες Μεσολογγίτισσες. Η καλοπέραση δεν τις αφήνει να δουν και να καταλάβουν τι σημαίνει σκλαβιά και πόνος. Απαραίτητο είναι να θυμόμαστε και αυτές τις εξαιρέσεις... Μάθημα είναι κι αυτό. Δίπλα στους γενναίους να βάζουμε και το φόντο των δειλών και των αδιάφορων. Για να τονίζουμε ακόμη περισσότερο την ανδρεία και το θάρρος των πρώτων.

Στα ηχογραφημένα στιγμιότυπα που ακολουθούν μπορείτε να χαρείτε και τα δύο αυτά σκετς όπως τα ερμήνευσαν σήμερα τα Μικρά Τερατάκια της τάξης μας:

Powered by eSnips.com

Καλωσόρισες άνοιξη!

2008-03-01T17:31:00.005+02:00

Η άνοιξη

του Ιωάννη Βηλαρά

H γλυκυτάτη άνοιξη
με τ’ άνθη στολισμένη
ροδοστεφανωμένη
τη γη γλυκοτηράει.

Kι η γη τη χλόη ντύνεται,
τα δάση της ισκιώνουν,
τα κρύα χιόνια λιώνουν,
ο ουρανός γελάει.

Tα λουλουδάκια βάφονται,
τα πλάγια χρωματίζουν,
κι ηδονικές φωτίζουν
οι δροσερές αυγές.

Στο αγκαθερό τριαντάφυλλο
γλυκολαλάει τ’ αηδόνι.
Tο ξένο χελιδόνι
ταιριάζει τη φωλιά.

Στους κάμπους πλούσια κι άκοπα*
σε πράσινα λιβάδια
τα ζωντανά κοπάδια
βελάζουν και πηδούν.

Kι ο νιος βοσκός χαρούμενος
φυσώντας τη φλογέρα
γιομίζει τον αέρα
με τραγουδιών φωνές.

* άκοπα: ακούρευτα.

(από το βιβλίο: Aναγνωστικό Δ΄ Δημοτικού, Oργανισμός Eκδόσεως Διδακτικών Bιβλίων, 1974)

ΤΟ ΕΘΙΜΟ ΤΟΥ ΜΑΡΤΗ

Κοινό είναι μεταξύ των λαών της Βαλκανικής το έθιμο του "Μάρτη", η στριφτή λευκή και κόκκινη κλωστή, την οποία φορούν στο χέρι μικροί και μεγάλοι για να μην μαυρίσουν.

Το έθιμο αυτό είναι πολύ παλιό στο βαλκανικό χώρο και πιστεύεται ότι έχει τις ρίζες του στην αρχαία Ελλάδα, στα Ελευσίνια Μυστήρια, όπου οι μύστες έδεναν μια τέτοια κλωστή στο δεξί τους χέρι.

Στην Ελλάδα παλαιότερα το έθιμο αυτό ήταν πολύ σημαντικό για τους ανθρώπους και όπως δήλωσε στο ΑΠΕ - ΜΠΕ η διευθύντρια του Λαογραφικού και Εθνολογικού Μουσείου Μακεδονίας - Θράκης, Νέλλη Μελίδου - Κεφαλά, «σε ορισμένα μέρη της Ελλάδας έβαζαν Μάρτη ακόμη και στα μωρά, γύρω από το λαιμουδάκι τους».

Σύμφωνα με την παράδοση, ο «Μάρτης» φτιάχνεται την τελευταία μέρα του Φεβρουαρίου και φοριέται από την 1η Μαρτίου έως και τα τέλη του μήνα. Εκτός όμως από τους ανθρώπους, σε κάποιες περιοχές της χώρας κρεμούσαν την κλωστή όλη τη νύχτα στα κλαδιά μιας τριανταφυλλιάς για να χαρίσουν ανθοφορία, ενώ σε άλλες περιοχές την έβαζαν γύρω από τις στάμνες για να διατηρήσουν κρύο το νερό από τον ήλιο.

Στους κατοίκους παλαιότερα, σύμφωνα με την κ. Μελίδου - Κεφαλά, υπήρχε η προσδοκία για έναν ζεστό Μάρτιο, χωρίς όμως ξαφνικές κακοκαιρίες, γεγονός που θα σήμαινε ικανοποιητική ανθοφορία και βλάστηση. «Σε ορισμένα μέρη, λένε ότι τον Μάρτιο πέφτει ένα κάρβουνο από τον ουρανό στη γη και έτσι αρχίζει να ζεσταίνεται η ατμόσφαιρα και να ανθίζουν τα δέντρα», πρόσθεσε η διευθύντρια του Λαογραφικού Μουσείου.

• Στα Βαλκάνια

Το ασπροκόκκινο στολίδι της 1ης του Μάρτη φέρει στα ρουμανικά την ονομασία Μαρτισόρ (Martisor). Η κόκκινη κλωστή του συμβολίζει την αγάπη για το κάθε τι ωραίο και η άσπρη την αγνότητα του φυτού "χιονόφιλος", που ανθίζει το Μάρτιο και είναι συνδεδεμένο με αρκετά ρουμανικά έθιμα.

Ο συμβολισμός αυτός έχει τις ρίζες του στη ρουμανική μυθολογία, σύμφωνα με την οποία, ο θεός ήλιος μεταμορφώθηκε σε νεαρό άνδρα και κατέβηκε στη γη για να συμμετάσχει σε μια γιορτή, από όπου όμως τον απήγαγε ένας δράκος, με αποτέλεσμα o ίδιος να χαθεί και να βυθιστεί ο κόσμος στο σκοτάδι. Μια ημέρα, όμως, ένας νεαρός μαζί με τους συντρόφους του σκότωσε τον δράκο και απελευθέρωσε τον ήλιο, φέροντας την άνοιξη. Ο νεαρός έχασε όμως τη ζωή του και το αίμα του -λέει ο μύθος- έβαψε κόκκινο το χιόνι. Από τότε, συνηθίζεται την 1η του Μάρτη, όλα τα άτομα νεαρής ηλικίας να πλέκουν τον μαρτισόρ, με κόκκινη κλωστή που συμβολίζει το αίμα του νεαρού άνδρα και την αγάπη προς τη θυσία του, και άσπρη που συμβολίζει την αγνότητα.

Οι Ρουμάνοι, υποδεχόμενοι την άνοιξη, ανταλλάσσουν μεταξύ τους το "Μάρτη" ως δώρο που σύμφωνα με τις παραδόσεις συνοδεύεται από ένα χρυσό νόμισμα, το οποίο συμβολίζει την οικονομική ευμάρεια. Ο "Μάρτης" συνηθίζεται να φοριέται στη Ρουμανία τις πρώτες 12 μέρες του μήνα αλλά και μέχρι τα τέλη του ώσπου να ανθίσουν τα πρώτα δέντρα.

Άλλο έθιμο στη Ρουμανία που συνδέεται με την 1η του Μάρτη είναι το καθάρισμα του σπιτιού και το ανάμμα της φωτιάς, στην οποία καίνε οι νοικοκυρές τα σκουπίδια που μαζεύουν. Στη συνέχεια, τα παιδιά και οι νεαρές γυναίκες της οικογένειας πηδούν τρεις φορές πάνω από τη φωτιά, δίνοντας μια διαφορετική χροιά στα πρωτομαρτιάτικα έθιμα.

Οι Βούλγαροι, την πρώτη ημέρα του Μάρτη, φορούν στο πέτο τους στολίδια φτιαγμένα από άσπρες και κόκκινες κλωστές. Σε ορισμένες περιοχές της Βουλγαρίας, οι κάτοικοι τοποθετούν έξω από τα σπίτια τους ένα κομμάτι κόκκινου υφάσματος για να μην τους "κάψει η γιαγιά Μάρτα", η θηλυκή προσωποποίηση του μήνα Μάρτη. Οι "Μαρτενίτσες" (στα βουλγαρικά) λειτουργούν ως φυλαχτό που προσφέρεται ως δώρο μεταξύ των μελών της οικογένειας, συνοδευόμενο από ευχές για υγεία και ευημερία.

Το έθιμο του "Μάρτη" γιορτάζεται επίσης στην ΠΓΔΜ (Μartinka:Μάρτινκα) και στην Αλβανία (Verore:Βερόρε) και συμβολίζει τον ερχομό της άνοιξης. Οι κάτοικοι των δύο αυτών χωρών φορούν βραχιόλια από κόκκινη και άσπρη κλωστή για να μην τους "πιάσει" ο ήλιος, τα οποία και βγάζουν στα τέλη του μήνα ή όταν δουν το πρώτο χελιδόνι.

Η πόλη ντύθηκε στα λευκά

2008-02-17T20:53:00.005+02:00

Επιτέλους η πόλη ντύθηκε στα λευκά! Η χαρά μικρών και μεγάλων δεν κρυβόταν με τίποτα σήμερα. Τα παιδιά όπως όλοι γνωρίζουν λατρεύουν όσο τίποτε το χιόνι, και οι μεγάλοι... αυτοί ξαναγίνονται παιδιά κάθε φορά που βλέπουν χιόνι. Οπότε όλοι σήμερα είχαν γιορτές και πανηγύρια.

Χιονοπόλεμοι άναψαν σε πλατείες και δρόμους, χιονάνθρωποι στήθηκαν σε αυτοκίνητα και μπαλκόνια. (Τον δικό μου τον έβαλα στο παράθυρο της κουζίνας για να τον βλέπω όλη μέρα, χάνονται τέτοιες ευκαιρίες; )

Για να είμαστε βέβαια ειλικρινείς (που πρέπει να είμαστε πάντα) η μισή χαρά των παιδιών ήταν για το χιόνι και η άλλη μισή... ξέρετε δα, το είπε και η τηλεόραση, το έγραψαν και στο ίντερνετ:

Κλειστά σχολεία τη Δευτέρα 18/2/2008: Κλειστά θα παραμείνουν τη Δευτέρα 18/2/2008 όλα τα σχολεία Πρωτοβάθμιας και Δευτεροβάθμιας εκπαίδευσης της νομαρχίας Αθηνών, της νομαρχίας Πειραιά, όπως επίσης της Ανατολικής και Δυτικής Αττικής. Στην υπόλοιπη χώρα κλειστά θα παραμείνουν τα σχολεία στους νομούς Αργολίδας, Αρκαδίας, Εύβοιας, Ηρακλείου, Κορινθίας, Κυκλάδων, Λακωνίας και Χανίων καθώς και στην περιοχή του Πηλίου. Συνιστούμε πάντως στους άμεσα ενδιαφερόμενους να επικοινωνούν με τις αρμόδιες νομαρχίες και τους δήμους για επιβεβαίωση των παραπάνω πληροφοριών.

πηγή: http://www.meteo.gr/ Καταχωρήθηκε: 17/02/2008 18:20

Βέβαια δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι το χιόνι δεν είναι χαρά για όλους. Τέτοιες μέρες θα πρέπει να νοιαζόμαστε λίγο περισσότερο τα αδέσποτα ζωάκια. Λίγο φαγάκι και λίγο νεράκι είναι νομίζω εύκολο για όλους να προσφέρουν στα καημένα τα ζωντανά που ταλαιπωρούνται πολύ με αυτές τις συνθήκες.

Οι μεγάλοι μάλιστα θα πρέπει φέτος ειδικά να νοιαστούμε και για τα ζωάκια που έμειναν χωρίς σπιτάκι μετά τις μεγάλες φωτιές του καλοκαιριού. Για δείτε την παρακάτω εικόνα. Και μην ξεγελαστείτε πως πρόκειται για φυλλοβόλα δέντρα. Είναι δυστυχώς καμένα δέντρα, πεύκα και έλατα της κατακαημένης της Πάρνηθας, του μέχρι πέρυσι πνεύμονα της πόλης μας:

Ακόμη και το χιόνι δεν μπορεί να καλύψει τη μαυρίλα που άφησαν πίσω τους οι φλόγες.

Μαυρίλα στον τόπο, μαυρίλα και στις καρδιές μας.

Όμως η φωτιά άφησε και χωρίς "στέγη" τα ζώα του δάσους. Ειδικά μάλιστα για την Πάρνηθα θα πρέπει να θυμηθούμε όλοι μας πως αποτελεί τόπο κατοικίας για τα γλυκύτατα εκείνα ζωάκια, τα ελαφάκια. Η ζωή τους μετά το περασμένο καλοκαίρι έχει γίνει πολύ δύσκολη. Και τώρα με το χιόνι ακόμη πιο βασανιστική καθώς είναι αδύνατον να βρουν τροφή.

Σήμερα, σερφάροντας στο ίντερνετ, βρήκα τις εξής ενδιαφέρουσες πληροφορίες:

(6 Δεκεμβρίου 2007)

Οι πρώτες χιονοπτώσεις του φετινού χειμώνα, που έκαναν την εμφάνισή τους στην Αττική τη νύχτα της Τρίτης προς Τετάρτη, έντυσαν την καμένη Πάρνηθα με λευκό μανδύα, δημιουργώντας μια εικόνα σκληρής αντίθεσης.

Από τη μια ο θάνατος κι από την άλλη η ζωή. Λιγοστά αυτοκίνητα στον παγωμένο δρόμο κι ελάχιστοι -σχεδόν κανείς- έξω να παίζει με το φρέσκο χιόνι, καθώς η κακοκαιρία και ο ισχυρός παγωμένος βοριάς δεν αφήνουν και πολλά περιθώρια.

Οι λιγοστοί «εραστές» της Πάρνηθας σφίγγουν δυνατά τα παλτό τους. «Μπορεί το χιόνι κάπως να μετρίασε την εικόνα της κόλασης, αλλά το τοπίο παραμένει θλιβερό», μας λέει ο Κώστας Κωστόπουλος, φυσιολάτρης και κάτοικος των δυτικών προαστίων που ανεβαίνει στην Πάρνηθα «όποτε βρω ευκαιρία».

Γύρω οι νιφάδες στροβιλίζονται και καλύπτουν τα πάντα, χώμα, δρόμους, πινακίδες, το κλειστό περίπτερο στην Αγία Τριάδα.

Ο Βαγγέλης Σπανός διασχίζει με ένα τζιπ προσεκτικά το παγωμένο οδόστρωμα. Ανέβηκε -μας λέει- για να ταϊσει τα ελάφια. «Τους φέραμε ψωμάκι και μήλα σήμερα που κάνει κρύο. Ερχόμαστε συχνά μετά την πυρκαγιά και τα ταϊζουμε». Χθες όμως δεν εντόπισαν ούτε ένα. «Ισως κρύβονται λόγω του κρύου».

Από το δασαρχείο μάς πληροφορούν πως πριν από περίπου έναν μήνα ολοκληρώθηκε η περίοδος του ζευγαρώματος και τώρα τα θηλυκά και τα μικρά σχηματίζουν αγέλες για τη διαχείμαση, ενώ τα αρσενικά μικρές ομάδες.

Κατεβαίνουν σε χαμηλότερα υψόμετρα κι αναζητούν καταφύγια στα άκαυτα σημεία, που είναι προφυλαγμένα από τους βόρειους ανέμους. Με τη βοήθεια ενός συνεργείου του Φορέα Διαχείρισης του Εθνικού Δρυμού φτάνουμε μέχρι τη Μόλα, μια περιοχή μετά τον Αγιο Πέτρο που έμεινε σε μεγάλη έκταση ανέπαφη από τη φωτιά. Εδώ σε ένα ξέφωτο μαζεύονται συνήθως ελάφια, μας λένε οι φύλακες.

Χθες όμως κανένα ίχνος από τα πανέμορφα ζώα, ούτε μια πατημασιά στο φρέσκο χιόνι. «Να γράψετε να μη μαζεύει ο κόσμος τα μανιτάρια. Είναι τροφή για τα ελάφια», μας λένε. «Και να μην τα ταϊζουν. Θα χάσουν στο τέλος την άγρια φύση τους»...

ΠΗΓΗ ΕΙΔΗΣΗΣ ΕΘΝΟΣ (Από κει είναι και οι φωτογραφίες της χιονισμένης - καμένης Πάρνηθας)

Ελπίζω όλοι να προσέξατε τα τελευταία λόγια του άρθρου. Τις συμβουλές από τους φύλακες του δασαρχείου. Θα θυμάστε σίγουρα πως τα ίδια μας είχαν πει και στο ζωολογικό πάρκο πέρυσι. Στα ζώα δεν επιτρέπεται να δίνουμε ό,τι τροφή θέλουμε. Και γενικά θα πρέπει να ρωτάμε πρώτα ειδικούς αν θέλουμε πραγματικά να τα βοηθήσουμε και όχι να τους κάνουμε κακό. Δε φτάνει μόνο η καλή θέληση. Πρώτο και κύριο είναι η γνώση. Και ξέρετε τι έλεγε ένας αρχαίος σοφός, ο Σωκράτης;

"Ουδείς εκών κακός."

Κατά λέξη θα πει: Κανένας με τη θέλησή του δεν είναι κακός. Η βαθύτερη όμως ερμηνεία αυτού του ρητού είναι πως η αρετή είναι γέννημα της γνώσης και της σοφίας. Προσέξτε, της αληθινής γνώσης και της πραγματικής σοφίας. Όσο δηλαδή περισσότερο ο άνθρωπος γνωρίζει την αλήθεια, τόσο καλύτερος γίνεται και στη συμπεριφορά του. Και τούτο έχει ιδιαίτερη αξία σε θέματα προστασίας του περιβάλλοντος. Αυτός είναι εξάλλου ο λόγος που και το σχολείο κάνει ό,τι μπορεί για να διδάξει στα παιδιά το πώς πρέπει να φροντίζουμε το περιβάλλον.

Αυτός και ο σκοπός της προχτεσινής μας επίσκεψης στη Helmepa αλλά και του προγράμματος "Μεσόγειος - SOS" που παρακολουθήσαμε στο σχολείο. Ελπίζω να πήρατε πολύτιμες γνώσεις και από τα δύο και όπως σας ζήτησε και ο υπεύθυνος της Helmepa να βοηθήσετε και εσείς στη ενημέρωση των ανθρώπων με κάθε τρόπο. Να καταλάβουν όλοι πως αν θέλουμε να νιώθουμε χαρές σαν και αυτές που μας πρόσφερε σήμερα το χιόνι, χαρές που μόνο η φύση μπορεί να μας προσφέρει, θα πρέπει κι εμείς να την αγαπάμε και να τη φροντίζουμε. Αλλιώς, αντί για το χαρούμενο προόσωπό της θα βρεθούμε αντιμέτωποι με το θυμό και την οργή της. Κι αυτό, πιστέψτε με, δε θα αρέσει σε κανέναν μας. Οι φωτογραφίες της Πάρνηθας είναι μια μικρή απόδειξη. Της Πάρνηθας που ακόμη και το χιόνι δεν κατάφερε να καλύψει την εικόνα της φρίκης...

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΥΓΡΟΤΟΠΩΝ

2008-02-02T23:51:00.000+02:00

Λάβαμε από τη Helmepa το παρακάτω μήνυμα για τη σημερινή μέρα και το δημοσιεύουμε αυτούσιο:

Παγκόσμια Ημέρα Υγροτόπων

2 Φεβρουαρίου 2008

Το θέμα της Παγκόσμιας Ημέρας Υγροτόπων, που γιορτάζεται κάθε χρόνο στις 2 Φεβρουαρίου, είναι φέτος «Υγιείς Υγρότοποι, Υγιείς Άνθρωποι».

Τι είναι όμως οι υγρότοποι; Ως υγρότοπο χαρακτηρίζουμε ένα περιβάλλον το οποίο συνδέει ένα χερσαίο με ένα υδάτινο οικοσύστημα – τα οποία μπορούν να λειτουργούν αυτόνομα ή να εξαρτώνται το ένα από το άλλο. Ένας υγρότοπος συνήθως φιλοξενεί μια σημαντική ποικιλία χλωρίδας και πανίδας που πολλές φορές είναι ενδημική - δηλαδή τη συναντάμε μόνο σε αυτό το συγκεκριμένο μέρος. Οι υγρότοποι περιλαμβάνουν τις λίμνες, τα ποτάμια, τα ρέματα, τους βάλτους και τα έλη.

Το 1971, υπογράφηκε στην πόλη Ραμσάρ του Ιράν η ομώνυμη Συνθήκη Ραμσάρ για τους Υγροτόπους. Σήμερα, οι 158 χώρες που έχουν υπογράψει τη Συνθήκη αυτή, δεσμεύονται να προστατεύουν τους υγροτόπους τους καθώς και να τους εκμεταλλεύονται με σωστό τρόπο ώστε να συμβάλλουν στην οικονομική ανάπτυξη του πλανήτη μας λαμβάνοντας υπόψη το δικαίωμα των επόμενων γενιών για ένα υγιές και καθαρό περιβάλλον.

Τι μας προσφέρουν οι υγρότοποι και γιατί πρέπει να τους προστατεύουμε:

· Φιλτράρουν και καθαρίζουν το πόσιμο νερό που χρησιμοποιούμε, έργο ζωτικής σημασίας. Ποτέ άλλοτε δεν ήταν τόσο χρήσιμη η υπηρεσία αυτή για τους ανθρώπους όσο είναι σήμερα… ας μην ξεχνάμε ότι πάνω από ένα δισεκατομμύριο άνθρωποι στον πλανήτη δεν έχουν πρόσβαση σε καθαρό νερό.

· Προσφέρουν μία μεγάλη ποικιλία τροφής όπως ψάρια και οστρακοειδή, κάποια είδη θηλαστικών, ρύζι, φρούτα και λαχανικά, καρπούς, ερπετά, αμφίβια, έντομα, σαλιγκάρια και άλλα πολλά.

· Κάποια από τα είδη χλωρίδας και πανίδας που συναντάμε στους υγρότοπους χρησιμοποιούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια από τους ανθρώπους για την παρασκευή φαρμάκων. Τα πιο γνωστά από αυτά είναι οι βδέλλες που βοηθούν στη θεραπεία των αρθριτικών, τα ερπετά που μας παρέχουν αντίδοτα σε τοξικές ουσίες και η λευκή ιτιά που χρησιμοποιείται για την παρασκευή της ασπιρίνης.

· Αποτελούν πηγή αναψυχής και διασκέδασης για όλους εμάς που τους επισκεπτόμαστε και μας δίνουν τη δυνατότητα να ασκήσουμε αθλήματα όπως ποδηλασία, πεζοπορία, κωπηλασία, ψάρεμα κτλ.

Δυστυχώς όμως, η κακή διαχείριση των υγροτόπων έχει καταστρεπτικές συνέπειες για την επιβίωση τους αλλά και την υγεία των ανθρώπων:

· Λόγω της μεγάλης αύξησης του πληθυσμού του πλανήτη μας – σήμερα είμαστε πάνω από 6.500.000.000 άνθρωποι! – αυξάνονται και οι ανάγκες μας για νερό. Παράγοντες όπως οι κλιματικές αλλαγές που προκαλούν μεγάλες ξηρασίες στους υγροτόπους αλλά και η ρύπανση που προέρχεται από τις ανθρώπινες δραστηριότητες, έχουν σαν αποτέλεσμα τη μείωση των πηγών πόσιμου νερού.

· Τις τελευταίες δεκαετίες οι πλημμύρες των υγροτόπων λόγω έκτακτων καιρικών φαινομένων έχουν αυξηθεί. Οι πλημμύρες αυτές έχουν καταστρεπτικές συνέπειες για τους ανθρώπους που ζουν κοντά σε υγροτόπους και από ότι φαίνεται στο μέλλον το πρόβλημα θα είναι χειρότερο.

· Πολλές λοιμογόνες ασθένειες όπως η ελονοσία και η χολέρα αναπτύσσονται πιο εύκολα σε υγροτόπους που δεν τους διαχειριζόμαστε σωστά. Από τις ασθένειες αυτές χάνονται πάνω από 3.000.000 ζωές κάθε χρόνο.

Ας βοηθήσουμε λοιπόν τους υγροτόπους να παραμείνουν υγιείς ώστε να διασφαλίσουμε και τη δική μας υγεία!

Να τι μπορείτε να κάνετε όλοι εσείς οι μικροί φίλοι της Παιδικής HELMEPA με την Ομάδα σας για να βοηθήσετε:

· Ένα πρώτο βήμα είναι να μοιραστείτε τις πληροφορίες που μάθατε με τη τάξη σας, την οικογένεια και τους φίλους σας.

· Όσοι από σας ζείτε μακριά από τη θάλασσα αναλάβετε να υιοθετήσετε και να καθαρίσετε εθελοντικά ένα ποτάμι, ένα ρέμα, ένα ρυάκι ή μια λίμνη.

· Φτιάξτε μια πινακίδα με περιβαλλοντικό μήνυμα και τοποθετήστε την στην περιοχή που υιοθετήσατε.

· Καταγράψτε την χλωρίδα και την πανίδα της περιοχής που υιοθετήσατε και μάθετε περισσότερα για αυτή.

· Δημιουργήσετε ενημερωτικό υλικό και μοιράστε το στην κοινότητα σας.

· Εντοπίστε πηγές ρύπανσης ή παράνομες χωματερές και ενημερώστε την Τοπική σας Αυτοδιοίκηση.

Ξεκινήστε σήμερα, καλή επιτυχία!

ΕΠΙΣΤΡΟΦΗ ΣΤΑ ΘΡΑΝΙΑ

2008-01-08T20:31:00.000+02:00

Τα Μικρά Τερατάκια φωτογραφίζονται για το νέο ημερολόγιο

Για πότε πέρασαν οι διακοπές, ούτε που το καταλάβαμε. Το κατάλαβε όμως το ημερολόγιο! Και σήμερα μας φώναξε ξανά όλους στη ζεστή αγκαλιά του σχολείου. Αν και για να λέμε και την αλήθεια, σήμερα δεν ήταν και τόσο ζεστή... Καταλαβαίνετε, κλειστά τα καλοριφέρ εδώ και τόσες μέρες, άδικα προσπαθούσαν να ζεστάνουν το παγωμένο κτίριο.

Ευτυχώς που φρόντισε ο Σύλλογος Γονέων να μας προσφέρει "πρώτες βοήθειες" εσωτερικής ενέργειας με μια τεράστια βασιλόπιτα. Το προεδρείο, Ιωάννα, Εύα και Ντίνος, έλαβαν θέση μάχης! Σταύρωσαν την πίτα και μετά αρχίσανε τους μαθηματικούς υπολογισμούς. Πώς θα κοπεί δίκαια η πίτα. Καταλήξαμε μετά πολλών βασανών στον αριθμό 20, κι ας είμαστε 18 Μικρά Τερατάκια. Αφενός είπαμε να γλυκάνουμε και τη δασκάλα. Αφετέρου να μη βγάλουμε και ένα της τάξης; Έτσι δεν κάνουμε και στα σπίτια μας;

Κρίμα όμως τους υπολογισμούς! Το φλουρί κατά περίεργο τρόπο βρέθηκε ξαφνικά στον πάτο και κανείς δεν μπορούσε να πει από ποιο κομμάτι ξεκόλλησε. Οπότε απολαύσαμε τη βασιλόπιτα σαν γλυκό και μετά κάναμε κλήρωση για το φλουρί και το δώρο. Τυχερός στάθηκε ο Λάμπρος. Και το δώρο του ένα ωραίο βιβλίο που είμαστε σίγουροι ότι θα του αρέσει μια και φέτος βιβλίο είχε ζητήσει και από τον άγιο Βασίλη.

Το άλλο μεγάλο νέο είναι πως η Δημητρούλα μας έβγαλε επιτέλους το γύψο. Αύριο λοιπόν έχουμε μετακόμιση. Γυρνάμε στην παλιά μας τάξη, στη φωλίτσα μας. Κι ελπίζουμε επιτέλους να γυρίσουν από τις διακοπές και η Στέλα και η Μαρία Α., που φαίνεται ξέχασαν να συμβουλευτούν το ημερολόγιο και άφησαν άδειες σήμερα τις καρέκλες τους.

Από όλους εμάς

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ ΣΕ ΟΛΟ ΤΟΝ ΚΟΣΜΟ!

Και στα παιδιά: Κουράγιο!

Μόνο 15 εβδομάδες μένουν για το Πάσχα!

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ - ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ

2007-12-29T13:20:00.000+02:00

Τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ σας στέλνουν τις καλύτερες ευχές τους για

ΚΑΛΗ ΧΡΟΝΙΑ!

Ιδιαίτερες ευχές στις φίλες μας την Έλλη και τη Στέλλα που σε λίγες ώρες επιτέλους θα συναντηθούν και θα συνεχίσουν το γλυκό τραγούδι της φιλίας τους.

Στελλίτσα, ΚΑΛΟ ΤΑΞΙΔΙ!

Να φιλήσεις την Έλλη μας από όλους!

Εμείς ήδη παραγγείλαμε στον Άγιο Βασίλη να μην ξεχάσει τα δώρα σας να τα φέρει στο Μόναχο και μαζί να βάλει στο έλκηθρό του και όλη μας την αγάπη!

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΡΕΒΕΓΙΟΝ

2007-12-19T17:43:00.000+02:00

Τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ ετοίμασαν και έστειλαν πρόσκληση σε όλους τους φίλους και τους συμμαθητές τους. Τη δημοσιεύουμε κι εδώ για να φτάσει το μαντάτο σε όσους περισσότερους γίνεται:

ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΕ ΡΕΒΕΓΙΟΝ

Κυρίες και κύριοι, αγαπητοί συμμαθητές,

τα Μικρά Τερατάκια, δηλαδή εμείς, οι μαθητές της Στ΄ τάξης του 2ου Δημοτικού Σχολείου Νέας Σμύρνης, σας προσκαλούμε όλους σε ρεβεγιόν χριστουγεννιάτικο, πρωτότυπο και εντυπωσιακό.

ν Ένα ρεβεγιόν που μπορείτε να απολαύσετε από το σπίτι σας!
ν Ένα ρεβεγιόν που υπόσχεται να σας χαρίσει όλη τη μαγεία των Χριστουγέννων!
ν Ένα ρεβεγιόν που έχει κιόλας αρχίσει και θα συνεχιστεί ακόμη και μετά την Πρωτοχρονιά!

Αρκεί…
Ναι, δυστυχώς υπάρχει και το «αρκεί». Ξέρετε εσείς τίποτε καλό που να μην έχει και τα «αρκεί…»; Το δικό μας λέγεται ίντερνετ. Γιατί εκεί γίνεται το ρεβεγιόν μας. Και συγκεκριμένα στο Φόρουμ της τάξης μας. Τα ονομαστά και τρομερά ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ!

Όσοι λοιπόν έχετε πρόσβαση στο διαδίκτυο, είστε προσκεκλημένοι στο χώρο που δημιούργησε η τάξη μας για να χαρείτε και να μοιραστείτε όλα όσα δημιουργήσαμε για τις μέρες των γιορτών:

Ιδέες χριστουγεννιάτικες, τραγούδια και κάλαντα, βίντεο, παραμύθια, στα ελληνικά και στα αγγλικά, συζητήσεις με τον Άγιο Βασίλη, τεράστια συλλογή από κάρτες, φυσικά και κάρτες Unicef, έθιμα του Δωδεκαήμερου από την Ελλάδα και το εξωτερικό, συνταγές εορταστικές, κατασκευές, επίσκεψη στο σπίτι του Άγιου Βασίλη και ένα σωρό άλλα που σας τα αφήνουμε για έκπληξη.

Φυσικά μπορείτε και να γραφτείτε στα μέλη του Φόρουμ και να πάρετε μέρος και στις συζητήσεις. Μπορείτε ακόμη και να γράψετε γράμμα στον Άγιο Βασίλη. Είναι ο ίδιος εκεί και θα πάρετε κατευθείαν και την απάντηση. Για το δώρο… χμ… δεν είμαστε εμείς αρμόδιοι να σας πούμε. Αυτά θα τα κανονίσετε μαζί του. Εμείς το μόνο που μπορούμε να κάνουμε είναι να σας δώσουμε τη διεύθυνση για το καταπληκτικό αυτό ρεβεγιόν:

http://mikrateratakia.forumotion.com

Μην απουσιάσει κανείς! Ελάτε να σπάσουμε την απομόνωση του σύγχρονου τρόπου ζωής με τα ίδια τα όπλα του. Να δοκιμάσουμε νέους ανθρώπινους τρόπους χρήσης της τεχνολογίας. Να γευτούμε ένα διαφορετικό τρόπο εορτασμού των Χριστουγέννων και της Πρωτοχρονιάς. Και να αναζητήσουμε παρέα και καινούριους. Γιατί αυτό σημαίνει φόρουμ ή πιο σωστά, για να τιμούμε και τις ρίζες μας: Αγορά. Όχι αγορά αγαθών αλλά αγορά των αγορητών και των πολιτών. Εσάς των μεγάλων και εμάς των αυριανών.

Χρόνια Πολλά! Καλή Χρονιά!

Ευτυχισμένο το 2008!

Ένας κήπος λιγότερος Φωτογραφίες 2

2007-12-06T16:51:00.001+02:00

Ένας κήπος λιγότερος Φωτογραφίες

2007-12-06T15:53:00.001+02:00

Καλό Χειμώνα!

2007-12-05T02:02:00.000+02:00

Επιτέλους, ήρθε! Ο χειμώνας!

Bruegel Χιονισμένο Τοπίο

Δεν ξέρω ποια είναι η δική σας αγαπημένη εποχή, αλλά για τα Μικρά Τερατάκια ο χειμώνας έχει ξεχωριστή θέση στην καρδιά τους. Λίγο το χιόνι που ελπίζουν να τους φέρει και πολύ περισσότερο τα Χριστούγεννα. Γιατί ποιος δεν το ξέρει ότι Χριστούγεννα σημαίνουν παιδί; Ποιοι άλλοι τα χαίρονται περισσότερο από τα παιδιά; Και ποιος μεγάλος δε θυμάται με νοσταλγία εκείνα τα μακρινά Χριστούγεννα της παιδικής του ηλικίας;

Καλό χειμώνα λοιπόν!

Και βέβαια ταχιά ταχιά να ευχηθούμε και Καλά Χριστούγεννα! Μην ξεχάσετε να περάσετε από το Φόρουμ... Που ντύθηκε κιόλας τα γιορτινά του και σας περιμένει πανέτοιμο να σας βάλει στο πνεύμα των γιορτών.

Σας περιμένει όμως εκεί και ο άγιος Βασίλης. Πανέτοιμος και αυτός. Για το ταξίδι του φυσικά σε όλες τις καμινάδες της γης! Α, τον καημένο τον άγιο. Τι τραβάει κι αυτός μέρες γιορτινές! Κι απορώ έτσι χοντρούλη που μας τον δείχνουν πως τα καταφέρνει και περνά από την καμινάδα; Αφήστε που δεν καταλαβαίνω και το άλλο! Πώς περνά από καμινάδες που δεν είναι καμινάδες.

Εδώ που τα λέμε έχω και πολλές άλλες απορίες... Για τον άγιο Βασίλη πάντα. Που τον ακούμε στα Κάλαντα να έρχεται από την Καισαρεία και στην τηλεόραση τον βλέπουμε να αριβάρει με έλκηθρο από τη Φιλανδία. Τι μπέρδεμα είναι αυτό; Η Καισαρεία βρίσκεται στη Φιλανδία; Ε, όχι βέβαια. Η Καισάρεια ήταν πόλη της Μικράς Ασίας. Και από τότε που οι Μικρασιάτες ξεσπιτώθηκαν, εμείς τα ξέρουμε καλά αυτά σαν Νεοσμυρνιώτες... η Καισάρεια έγινε και δρόμος στην πόλη μας. Ε, μα ναι. Λίγο αν ψάξετε στο δορυφορικό χάρτη θα τη δείτε λίγο παρακάτω από το σχολειό μας.

Και ερωτώ λοιπόν. Από πού τελικά θα έρθει ο αγαπημένος μας άγιος; Όταν σε λίγες εβδομάδες θα μας τον καλαντίσουν τα Μικρά Τερατάκια:

"Αγιο - Βασίλης έρχεταιαιαι

αααπόοοο από την Καισαρεία";

Και ποιος είναι αυτός που έρχεται; Άλλο μπέρδεμα τούτο και μάλιστα το μεγαλύτερο. Διότι αυτό το στρουμπουλό και ροδαλό γεροντάκι ουδεμία σχέση έχει με τον αληθινό άγιο Βασίλη. Πώς; Σας χαλάω την εικόνα που του έχετε φτιάξει; Α, σας παρακαλώ. Καμία εικόνα του άγιου δε θα διαφωνήσει μαζί μου. Αλήθεια, έχετε δει ποτέ εικόνα του αγίου; Ή θαρρείτε όλες αυτές τις αστείες φιγούρες που χοροπηδάνε και φωνάζουν Ho Ho Ho, ότι είναι δικές του εικόνες; Ε, ήρθε η ώρα να σας το αποκαλύψω. Αυτός ο "κυριούλης" δεν είναι ο άγιος Βασίλης. Είναι ο Σάντα Κλάους. Και ουδεμία σχέση έχει με την Καισάρεια. Ούτε τη μικρασιάτικη ούτε τη νεοσμυρνιώτικη. Να λοιπόν που λύθηκε το αίνιγμα με τα έλκηθρα και τους ταράνδους και τα ξωτικά. Διότι έλκηθρα και Καισάρεια ουδεμία σχέση έχουν επίσης.

Ξέρω πως μετά από τόσες απορίες που σας έβαλα, σας γεννήθηκαν ακόμη μεγαλύτερες. Και για τον άγιο Βασίλη και για το Σάντα Κλάους. Το έχουν αυτό οι απορίες... Να γεννάνε καινούριες. Αλλά μην περιμένετε να σας τις λύσω. Αυτό όχι. Αυτό θα πρέπει να το κάνετε μόνοι σας. Ε, μα τι με περάσατε, εγκυκλοπαίδεια; Λάθος. Ο δικός μου ρόλος σταματά ακριβώς εδώ. Κι αρχίζει ο δικός σας... Τα αποτελέσματα, σας παρακαλώ, να τα δούμε και στο φόρουμ!

Βίντεο: Το σχολείο μας τιμά το Πολυτεχνείο

2007-11-23T17:20:00.000+02:00

Φωτογραφίες από το αφιέρωμα του σχολείου μας στην

επέτειο του Πολυτεχνείου.

Επί σκηνής οι μαθητές της Τετάρτης Τάξης.

Επιμέλεια γιορτής: Η δασκάλα της τάξης, κ. Γιούλα Γομάτου και ο μουσικός του σχολείου μας, κ. Νίκος Νικολόπουλος.

Σύντομο χαιρετισμό απηύθυνε στους παρευρισκόμενους η νέα διευθύντρια του σχολείου μας, κ. Πόπη Τσαουσίδου

Ομιλήτρια: Η δασκάλα της Στ΄, κ. Μαρία Λαμπρίδου

Οι φωτογραφίες του βίντεο είναι του μαθητή της Στ΄, Βασίλη Παναγιωτίδη.

Μουσική επένδυση: Η μουσική του τραγουδιού "Όταν σημάνουν οι καμπάνες", του Μίκη Θεοδωράκη.

ΤΑ ΔΙΚΑΙΩΜΑΤΑ ΤΩΝ ΠΑΙΔΙΩΝ

2007-11-20T17:42:00.000+02:00

Σαν σήμερα, το 1989 γεννήθηκε η Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού (Convention on the Rights of the Child).

Η Σύμβαση επικυρώθηκε πριν από 18 χρόνια και η γενιά που κλείνει φέτος τα 18 της χρόνια είναι η πρώτη γενιά που από τη γέννησή της μέχρι και την ενηλικίωσή της βρισκόταν κάτω από την προστασία της Σύμβασης.

Η Σύμβαση είναι μια διεθνής συνθήκη ανθρωπίνων δικαιωμάτων που λέει πως όλα τα παιδιά γεννιούνται με βασικές ελευθερίες και δικαιώματα.

Μια τέτοια συνθήκη αποτελεί μια συμφωνία μεταξύ ανθρώπων ή κρατών όπου όλοι συμφωνούν να υπακούουν στον ίδιο νόμο. Η Σύμβαση καθορίζει το εύρος των δικαιωμάτων τα οποία οφείλουν να απολαμβάνουν τα παιδιά οπουδήποτε. Θέτει τις βασικές προϋποθέσεις για την ευημερία των παιδιών στα διάφορα στάδια της ανάπτυξής τους και είναι ο πρώτος παγκόσμιος, νομικά δεσμευτικός, κώδικας δικαιωμάτων των παιδιών στην ιστορία.

άρθρο 1: “…θεωρείται παιδί κάθε ανθρώπινο ον μικρότερο των δεκαοκτώ ετών,…”

άρθρο 3: “Σε όλες τις αποφάσεις που αφορούν στα παιδιά… πρέπει να λαμβάνεται πρωτίστως υπόψη το συμφέρον του παιδιού.”

άρθρα 7 & 8: “Το παιδί εγγράφεται στο ληξιαρχείο αμέσως μετά τη γέννησή του… και έχει το δικαίωμα … σε όνομα …εθνικότητα … τη διατήρηση της ταυτότητάς του…”

άρθρο 23: “Τα Συμβαλλόμενα Κράτη αναγνωρίζουν ότι τα πνευματικώς ή σωματικώς ανάπηρα παιδιά πρέπει να διάγουν πλήρη και αξιοπρεπή ζωή, σε συνθήκες οι οποίες εγγυώνται την αξιοπρέπειά τους …και διευκολύνουν την ενεργό συμμετοχή τους στη ζωή…”

πηγή για το post η Ελληνική Εθνική Επιτροπή UNISEF και το Χαμομηλάκι

εδώ όλη η σύμβαση: Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού

Είστε εκπαιδευτικός, γονιός, επιμορφωτής και θέλετε να μάθετε περισσότερα για τα δικαιώματα των παιδιών;

Δείτε το αντίστοιχο εκπαιδευτικό υλικό και ζητήστε αυτό που χρειάζεστε!

Μάθετε για τα εκπαιδευτικά προγράμματα που υλοποιούνται σε συνεργασία με το Υπουργείο Παιδείας και προωθούν τη Σύμβαση για τα Δικαιώματα του Παιδιού:

Τα Παιδιά Γράφουν & Ζωγραφίζουντα Δικαιώματά τους

Σχολεία Υπερασπιστές των Παιδιών

Μακάρι τα επόμενα χρόνια που θα έρθουν να μπορέσουν όλα τα κράτη να συμβάλλουν για τα παιδιά!!!

ΕΔΩ ΠΟΛΥΤΕΧΝΕΙΟ

2007-11-15T20:46:00.000+02:00

1050 χιλιόκυκλοι

Κωστούλα Μητροπούλου

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Αυτή η φωνή που τρέμει στον αέρα,
δεν σου `στειλε ένα μήνυμα μητέρα,
αυτή η φωνή δεν ήτανε του γιου σου,
ήταν φωνές χιλιάδες του λαού σου.

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Μιλάει ένα κορίτσι κι ένα αγόρι,
εκπέμπουνε τραγούδι μοιρολόι,
χίλιες πενήντα αντένες η λαχτάρα,
σε στόματα μανάδων η κατάρα.

Και τα κορίτσια και τ' αγόρια που μιλούσαν,
τρεις μέρες και τρεις νύχτες δεν μετρούσαν,
δοκίμαζαν τις λέξεις με αγωνία,
κι αλλάζανε ρυθμό στην ιστορία.

«Εδώ Πολυτεχνείο, εδώ Πολυτεχνείο!»
Γραμμένα μένουν τα ονόματα στο αρχείο,
δεν αναφέρονται οι νεκροί που είναι στο ψυγείο,
λένε πως είναι τέσσερις κι είναι εκατό οι μανάδες,
πρώτα σκοτώθηκε η φωνή και σώπασαν χιλιάδες.

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος

Τάσος Λειβαδίτης

Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος δεν θα πάψεις ούτε στιγμή ν' αγωνίζεσαι για την ειρήνη και για το δίκιο. Θα βγεις στους δρόμους , θα φωνάξεις τα χείλη σου θα ματώσουν απ' τις φωνές Το πρόσωπό σου θα ματώσει απ' τις σφαίρες μα δε θα κάνεις ούτε βήμα πίσω. Κάθε κραυγή σου θα ' ναι μια πετριά στα τζάμια των πολεμοκάπηλων. Κάθε χειρονομία σου θα 'ναι για να γκρεμίζει την αδικία. Δεν πρέπει ούτε στιγμή να υποχωρήσεις, ούτε στιγμή να ξεχαστείς. Είναι σκληρές οι μέρες που ζούμε. Μια στιγμή αν ξεχαστείς, αύριο οι άνθρωποι θα χάνονται στη δίνη του πολέμου, έτσι και σταματήσεις για μια στιγμή να ονειρευτείς εκατομμύρια ανθρώπινα όνειρα θα γίνουν στάχτη απ' τις φωτιές. Δεν έχεις καιρό, δεν έχεις καιρό για τον εαυτό σου αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος μπορεί να χρειαστεί και να πεθάνεις για να ζήσουν οι άλλοι. Θα πρέπει να μπορείς να θυσιάζεσαι ένα οποιοδήποτε πρωινό. Αν θέλεις να λέγεσαι άνθρωπος θα πρέπει να μπορείς να στέκεσαι μπρος στα ντουφέκια!

ΔΗΜΗΤΡΗ ΡΑΒΑΝΗ-ΡΕΝΤΗ

Στο Διομήδη Κομνηνό

"Μεταξύ των φονευθέντων , είναι ο
Διομήδης Κομνηνός, ετών 17, με
βεβαρυμένον παρελθόν".
Εφημερίδες - από επίσημη ανακοίνωση

Βεβαίως,
είχε βεβαρυμένο παρελθόν ο Διομήδης.
Πέντε χρονών, στους ώμους του πατέρα του
φώναζε για λευτεριά στην Κύπρο,
δέκα χρονών, ξυπόλυτος,
με μια φέτα ψώμι στην τσέπη,
βάδιζε στην πορεία της ειρήνης,
στα δώδεκα ζητούσε δημοκρατία.

Στα δέκα επτά
μ'ένα πλακάτ στο χέρι:
ψωμί - παιδεία - ελευθερία.

Ο Βασίλης φωτογραφίζει το Αβέρωφ

2007-11-15T18:58:00.001+02:00

12 Νοεμβρίου 2007

Τα Μικρά Τερατάκια επισκέπτονται το Θωρηκτό Αβέρωφ.

Ας παρακολουθήσουμε την επίσκεψη μέσα από το φακό του Βασίλη Παναγιωτίδη.

Το ίδιο υλικό μπορείτε να το απολαύσετε και στο βίντεο που ετοιμάσαμε.

Και δυο φωτογραφίες που για ευνόητους λόγους δεν ανήκουν στο Βασίλη...

Αβέρωφ μινιατούρα

2007-11-15T17:40:00.001+02:00

Αβέρωφ Πρύμη

2007-11-15T17:30:00.000+02:00

Φωτογραφία στο Αβέρωφ 1

2007-11-15T17:20:00.000+02:00

Αβέρωφ Τα Κανόνια

2007-11-15T17:10:00.000+02:00

Τα Μικρά Τερατάκια στο Θωρηκτό Αβέρωφ

2007-11-14T22:08:00.001+02:00

Τα Μικρά Τερατάκια επισκέφθηκαν προχτές το Θωρηκτό Αβέρωφ.

Ένα από αυτά, ο Βασιλάκης Παναγιωτίδης, αποτύπωσε με το φακό του τις στιγμές της επίσκεψης. Με αυτό το υλικό φτιάξαμε τούτο το βιντεάκι και το ντύσαμε με "Το όνειρο δεμένο στο μουράγιο" του μεγάλου μας μουσικοσυνθέτη Σταύρου Ξαρχάκου, για να μας θυμίζει το όνειρο που ζήσαμε στα καταστρώματα και στα εσωτερικά διαμερίσματα αυτού του ζωντανού μνημείου της ιστορίας μας.

Το αφιερώνουμε σε όλους όσους υπηρέτησαν και υπηρετούν στο Θωρηκτό Αβέρωφ!

Τα Μικρά Τερατάκια στο Θωρηκτό Αβέρωφ

2007-11-14T21:38:00.000+02:00

Τα Μικρά Τερατάκια στο Αβέρωφ

2007-11-14T20:56:00.000+02:00

Καλωσορίζουμε τη νέα μας διευθύντρια

2007-11-13T17:58:00.000+02:00

Στιγμιότυπο από τις εκδηλώσεις στην αυλή του σχολείου μας

Σύμφωνα με εγκύκλιο της Δ΄ Διεύθυνσης Π.Ε. Αθήνας, μια νέα διευθύντρια αναλαμβάνει τη διεύθυνση του σχολείου μας: Η κ. Πόπη Τσαουσίδου, δασκάλα ως τώρα στο συστεγαζόμενο με εμάς σχολείο.

Τα Μικρά Τερατάκια και η δασκάλα της τάξης την καλωσορίζουν και της εύχονται μέσα από την καρδιά τους "Καλή Επιτυχία στο έργο της!"

2005. Τα Μικρά Τερατάκια παρουσιάζουν το Αφιέρωμα το Πολυτεχνείο.

Γνωρίζοντας την έως τώρα διαδρομή και προσφορά της στην εκπαίδευση, είμαστε βέβαιοι πως η παρουσία της στη διεύθυνση του σχολείου θα συμβάλει τα μέγιστα στην επίτευξη των παιδαγωγικών μας στόχων. Η νέα μας διευθύντρια διαθέτει πλούσιο βιογραφικό σπουδών, τόσο παιδαγωγικών όσο και ευρύτερα.

Υποσχόμαστε σύντομα να σας παρουσιάσουμε το "πορτρέτο" της με πρωταγωνιστές τους μικρούς δημοσιογράφους της τάξης.

Υποσχόμαστε επίσης να σταθούμε στο πλευρό της και να βοηθήσουμε με όλες μας τις δυνάμεις για την ανάδειξη του σχολείου μας και τη διαρκή βελτίωση του έργου και της προσφοράς του.

Με εκτίμηση

Τα Μικρά Τερατάκια

και η δασκάλα της τάξης

Μαρία Λαμπρίδου

ΓΙΑΤΙ;

2007-11-09T14:50:00.000+02:00

Βαριά η καρδιά μας σήμερα. Και τα λόγια βγαίνουν δύσκολα. Η σκέψη μας όλη είναι κοντά στη Δημητρούλα. Η αγάπη μας και οι ευχές όλων μας να γίνει γρήγορα καλά. Αλλά και ένα μεγάλο:

ΓΙΑΤΙ;

Γιατί να συμβαίνουν ατυχήματα σε παιδιά; Και μην τολμήσει κανείς να μας μιλήσει για την κακιά στιγμή. Γιατί δε φτάνει να εξηγήσει το πώς τα παιδιά κρατούν τα θλιβερά πρωτεία στα τροχαία. Θύμα τροχαίου και η αγαπημένη μας Δημητρούλα. Λίγα μέτρα από το σχολείο. Στο δρόμο που Αγίας Σοφίας λέγεται μα της ανοησίας των ανθρώπων μετράμε κάθε τρεις και λίγο τα αποτελέσματα.

Γιατί, ρωτάμε με όλη τη δύναμη της φωνής μας και με οργή τεράστια, ενώ υπάρχουν ταμπέλες για όριο ταχύτητας 30, το παραβιάζουν ασύστολα όλα σχεδόν τα διερχόμενα αυτοκίνητα;

Γιατί αφού απαγορεύεται το παρκάρισμα στα πεζοδρόμια και στις γωνίες, δεν υπάρχει άδειο πεζοδρόμιο και τα παιδιά υποχρεώνονται να βαδίζουν στο οδόστρωμα;

Γιατί κανείς δε φρόντισε να κλαδέψει τα δέντρα και κρύβουν με τα κλαδιά τους τις ταμπέλες αλλά και μειώνουν την ορατότητα πεζών και οδηγών;

Τι δουλειά έχουν οι κάδοι σκουπιδιών στο ρείθρο των πεζοδρομίων ενός δρόμου με τέτοια κίνηση και με συχνά ατυχήματα; Και μάλιστα έξω από σχολείο; Κανείς ποτέ δε σκέφτηκε ότι ένα παιδί πίσω από ένα κάδο δε φαίνεται και δε βλέπει και το ίδιο τα αυτοκίνητα που έρχονται;

Και κυρίως γιατί το σχολείο μας είναι το μόνο στη Νέα Σμύρνη που δεν έχει "σαμαράκια" αν και είναι το πλησιέστερο σε λεωφόρο;

Έχουμε ακόμη πολλά "γιατί". Σας είπαμε μόνο όσα τα ίδια τα παιδιά σημείωσαν από μια πρώτη εξέταση του σημείου του ατυχήματος. Ένα ατύχημα που έζησαν από κοντά και άλλα δυο παιδιά της τάξης. Η Χριστινούλα, που παρέα με τη Δήμητρα διέσχιζαν το δρόμο και παρατρίχα γλίτωσε... Και ο Παύλος, που το σπίτι του είναι δίπλα ακριβώς και βρέθηκε από τους πρώτους δίπλα στη Δήμητρα.

Σ' αυτά τα παιδιά που ρωτάνε τα δικά τους αφοπλιστικά ΓΙΑΤΙ κάποιος επιτέλους πρέπει να απαντήσει. Και όχι με λόγια. Γιατί από λόγια έχουμε χορτάσει. Με έργα. Έμπρακτα. Μόνο έτσι θα τα πείσουμε πως πραγματικά νοιαζόμαστε για τη ζωή τους. Πως πραγματικά είναι τα παιδιά το πολυτιμότερο στη ζωή μας.

Όχι άλλα παιδιά θύματα. Και όχι άλλα θύματα έξω από την πόρτα του σχολείου μας. Δυστυχώς η Δήμητρα δεν είναι το πρώτο θύμα... Θέλουμε όμως και απαιτούμε να είναι το τελευταίο!!!

___________________

Επισκεφθείτε το Φόρουμ και αφήστε ευχές για γρήγορη ανάρρωση στη Δημητρούλα:

ΕΠΙΣΚΕΨΗ ΣΤΟ ΘΩΡΗΚΤΟ ΑΒΕΡΩΦ

2007-11-05T19:13:00.000+02:00

Τη Δευτέρα, 12 Νοεμβρίου 2007, τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ θα επισκεφθούν το ΘΩΡΗΚΤΟ ΑΒΕΡΩΦ. Πληροφορίες για την επίσκεψη θα βρείτε στο φόρουμ.

Πληροφορίες για το Θωρηκτό στην ιστοσελίδα Γ. ΑΒΕΡΩΦ

FORUM για ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ

2007-10-31T18:05:00.000+02:00

Τα νέα μας είναι συγκλονιστικά:

Τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ απέκτησαν επιτέλους φόρουμ. Τι είναι αυτό;

Δεν έχετε παρά να πατήσετε στο ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ FORUM για να το διαπιστώσετε με τα ματάκια σας! Σίγουρα πάντως δεν έχει καμία σχέση με το blog που μέχρι τώρα ονομάζαμε φόρουμ...

Σας περιμένουμε όλους! Μικρούς και μεγάλους. Προσέξτε το "και μεγάλους", διότι έχει σημασία. Σύμφωνα με τους κανονισμούς του φόρουμ, πρέπει να είναι κανείς μεγαλύτερος από 13 χρονών για να γραφτεί μέλος σε ένα φόρουμ στο ίντερνετ. Επομένως θα πρέπει όλα τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ να ζητήσουν από τους γονείς τους να κάνουν την εγγραφή. Θυμίζουμε ότι έτσι κι αλλιώς δεν πρέπει ποτέ να μπαίνουμε στο ίντερνετ χωρίς να είναι δίπλα μας ή γονείς μας ή ένα υπεύθυνο πρόσωπο που οι γονείς μας έχουν ορίσει. Ποτέ μόνοι μας!

Βεβαίως στο φόρουμ θα υπάρχει χώρος και για τους γονείς. Καιρός είναι να πάρουν μέρος και εκείνοι στην προσπάθεια της τάξης μας να κατακτήσει το ίντερνετ.

28η Οκτωβρίου 1940

2007-10-24T21:29:00.001+03:00

Αέραααααα!

Αφιέρωμα στο έπος του '40

Τα τραγούδια της νίκης

Φωτογραφίες από τον πόλεμο του '40

Η πορεία προς το Μέτωπο. (Απόσπασμα από το ΑΞΙΟΝ ΕΣΤΙ του Οδυσσέα Ελύτη)

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ Το κλασικό έργο της μικρής Εβραίας που χάθηκε στα στρατόπεδα συγκέντρωσης των Ναζί.

Τα Μικρά Τερατάκια για το '40 Τα Μικρά Τερατάκια μιλούν για το έπος του 1940.

Δείτε το πολύ ωραίο αφιέρωμα του Ιδρύματος Μείζονος Ελληνισμού

Τα τραγούδια της νίκης

2007-10-24T21:28:00.003+03:00

Τα τραγούδια της Σοφίας Βέμπο

της τραγουδίστριας της νίκης

ΠΑΙΔΙΑ ΤΗΣ ΕΛΛΑΔΟΣ (Μ. Τραϊφόρος)

Μες τους δρόμους τριγυρνάνε,

οι μανάδες και ζητάνε ν' αντικρίσουνε

τα παιδιά τους π' ορκιστήκαν,

στο σταθμό σαν χωριστήκαν να γυρίσουνε.

Μα για κείνους πού 'χουν φύγει

και η δόξα τους τυλίγει,

ας χαιρόμαστε και καμιά ποτέ ας μην κλάψει

κάθε πόνο της ας κλάψει κι ας ευχόμαστε.

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά.

Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά,

προσευχόμαστε όλες, νά 'ρθετε ξανά.

Λέω σ' όσες ξαγρυπνάνε

και για κάποιον ξενυχτάνε και στενάζουνε,

πως η πίκρα κι η τρεμούλα

σε μια γνήσια Ελληνοπούλα δεν ταιριάζουνε.

Ελληνίδες του Ζαλόγγου

και της πόλης και του λόγγου και Πλακιώτισσες,

όσο κι αν πικρά πονούμε,

υπερήφανα ας πούμε σα Σουλιώτισσες.

Παιδιά, της Ελλάδος παιδιά,

που σκληρά πολεμάτε πάνω στα βουνά.

Παιδιά, στη γλυκιά Παναγιά,

προσευχόμαστε όλες, νά 'ρθετε ξανά.

Mε της Νίκης τα φτερά,

σας προσμένουμε παιδιά.

Στο πόλεμο βγαίν' ο Ιταλός

Στο πόλεμο βγαίνει ο Ιταλός

κι ου τσουλιάς του λέει

έβγα Μουσουλίν

έριμη του φουστάν του κουρουμπλί

γιατί δε βγαίνεις καταδώ

κι έχω μια όρεξ' ορέ να σε ιδώ

Κι κεί σιαπάν, σιαπάν στη Κορυτσά

Λεν τα παιδιά μας ούλα έλα παραδώ

ουρέ για να σ'ιδώ και γω,

γιατί δε βγαίνεις να σ'ιδώ,

ουρέ γιατί μας κάνεις το λαγό;

Καίει ου ήλιος καίει, καίει μανάραμ καίει

και αυτοί μιλάν για χιόνια λάσπες και βροχές

ε'ρι λάσπες και βροχές

Το πόλεμο τι, μωρ τι, τι τουν ήθελεις

και σε περιγελούνει οι άντρες σα σε δούνε

παράτα τη, μωρ τηνπαλληκαριά

τα τάγκς, και τα κανόνια, δεν είναι, μακαρόνια

Πού 'σε ουρέ Μπενίτου κρυμμένους στη σπηλιά

ουρέ κατέβα παρακάτου, φουβάμαι τουν τσουλιά

έρι φουβάμαι τουν τσουλιά

ΒΑΖΕΙ Ο ΝΤΟΥΤΣΕ ΤΗ ΣΤΟΛΗ ΤΟΥ

Βάζει ο Ντούτσε τη στολή του

και τη σκούφια την ψηλή του

μ' όλα τα φτερά. (2)

Και μια νύχτα με φεγγάρι

την Ελλάδα πάει να πάρει βρε το φουκαρά. (2)

Ωχ! Τον τσολιά μας το λεβέντη

βρίσκει στα βουνά..

και ταράζουν τον αφέντη το μακαρονά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο,

με τους τσολιάδες ποιος μου είπε να τα βάνω;

Ξεκινάει την άλλη μέρα

μα και πάλι ακούει: "Αέρα!"

από τον τσολιά. (2)

Δρόμο παίρνει και δρομάκι

και πηδάει το ποταμάκι

ξέρει τη δουλειά. (2)

Ωχ! Τρώει τις σφαίρες σαν χαλάζι

από τον τσολιά

κι όλο στρατηγούς αλλάζει

για να βρει δουλειά.

Αχ, Τσιάνο, θα τρελαθώ Τσιάνο

και στείλε γρήγορα τα μαύρα μου να βάνω.

Στέλνει ο νέος Ναπολέων

μεραρχίες πειναλέων

στο βουνό ψηλά, (2)

για να βρουν το διάβολο τους

κι ο στρατός μας αιχμαλώτους

τσούρμο κουβαλά. (2)

Ωχ! Και οι "κένταυροι" οι καημένοι

βρε τι τρομερό,

νηστικοί, ξελιγωμένοι, πέφτουν στο νερό.

Αχ, Γκράτσι, να μη σε δω Γράτσι,

γιατί σε κάρβουνα αναμμένα έχω κάτσει.

Τρέχουν σαν τρελοί στους βράχους

κι από μας κι απ' τους συμμάχους

τρώνε την κλωτσιά. (2)

Και χωρίς πολλές κουβέντες

μπήκαν έλληνες λεβέντες,

μες στην Κορυτσά. (2)

Ωχ! Μέσα στ' Αργυρόκαστρο

εμπήκε το χακί

και σημαία κυματίζει

τώρα ελληνική.

Αχ, Τσιάνο, θα σκοτωθώ Τσιάνο,

γιατί σε λίγο και τα Τίρανα τα χάνω.

Και πάθαν οι καημένοι μεγάλη συμφορά

κι η Ρώμη περιμένει κι εκείνη τη σειρά.

ΚΟΡΟΪΔΟ ΜΟΥΣΟΛΙΝΙ

Με το χαμόγελο στα χείλη

παν οι φαντάροι μας μπροστά

και γίναν οι Ιταλοί ρεζίλι,

γιατί η καρδιά τους δε βαστά.

Βρέχει. Και κάτω από την τέντα

δεν κάνουν βήμα προς τα μπρος

και λένε στ' ανακοινωθέντα:

"Φταίει ο κακός μας ο καιρός..."

Επωδός:

Κορόιδο Μουσολίνι

κανένας δε θα μείνει,

εσύ και η γελοία

η φασιστική Ιταλία

τρέμετε όλοι το χακί.

Δεν έχεις διόλου μπέσα

κι όταν θα μπούμε μέσα,

ακόμα και στη Ρώμη

γαλανόλευκη θα υψώσουμε

σημαία ελληνική.

Φωτογραφίες από τον πόλεμο του '40

2007-10-24T21:28:00.001+03:00

28 Οκτωβρίου 1940. Γενική Επιστράτευση.

Ξεκινάνε με χαμόγελο και ψηλά το κεφάλι. Σαν Έλληνες. Και απόφαση ή να νικήσουν ή να πεθάνουν. Κι ο ποιητής ενθουσιασμένος θα φωνάξει:

"Μεθύστε με τ' αθάνατο κρασί του '21!"

Στο μέτωπο έχουν κιόλας αρχίσει οι μάχες. Οι φαντάροι μας με την ιαχή "Αέραααααα" ορμούν ενάντια στον εχθρό.

Η τραγουδίστρια της νίκης, η Σοφία Βέμπο, δίνει τη δική της μάχη στα μετόπισθεν για να κρατήσει ακμαίο το ηθικό και των στρατιωτών και του άμαχου πληθυσμού.

Ατέλειωτες πορείες επάνω στα βουνά της Ηπείρου. Και ο χειμώνας έχει κιόλας αρχίσει.

Ο εξοπλισμός του στρατού μας πενιχρός. Με γαϊδουράκια και μουλάρια αγωνίζονται να μεταφέρουν τα πολεμοφόδια. Αλλά δε φτάνουν. Και τότε αναλαμβάνουν το τιτάνιο έργο οι γυναίκες της Πίνδου.

Πολλές φορές τελείως νηστικοί, περπατούν μέσα σε χιόνι που τους φτάνει μέχρι τα γόνατα. Παγώνουν τα πόδια μα καίνε οι καρδιές. Δε φτάνει αυτή η φωτιά να ζεστάνει τα κρυσταλλιασμένα πόδια. Και πολλοί ακρωτηριάζονται από γάγγραινα.

Τίποτα όμως δεν μπορεί να ακρωτηριάσει την ψυχή του Έλληνα. Και δε χάνει ευκαιρία να το ρίχνει στο χορό και στο τραγούδι. Με το ίδιο χαμόγελο που ξεκίνησε για τον πόλεμο.

Και η Βέμπο να επιβεβαιώνει: Με το χαμόγελό στα χείλη, πάνε οι φαντάροι μας μπροστά, και γίναν οι Ιταλοί ρεζίλι, γιατί η καρδιά τους δε βαστά. Κορόιδο Μουσολίνι, κανένας δε θα μείνει...

Όχι μόνο η Βέμπο, όλες οι γυναίκες αγωνίζονταν. Η καθεμία όπως μπορούσε καλύτερα. Μια από τις σπουδαιότερες μάχες που έδωσαν οι γυναίκες ήταν και "η φανέλα του στρατιώτη".

Άλλες πάλι γυναίκες έφτασαν ως το μέτωπο ως Αδελφές Νοσοκόμες. Και πολλές πλήρωσαν με τη ζωή τους την απόφαση να φτάσουν ως εκεί. Γιατί ο πόλεμος δεν ξεχωρίζει άντρες και γυναίκες...

Οι νίκες στο μέτωπο διαδέχονται η μία την άλλη. Εδώ ο ελληνικός στρατός ελευθερώνει την Κορυτσά.

Τρελός ενθουσιασμός σε όλη τη χώρα.

Το οχυρό Ρούπελ. Χρυσές σελίδες δόξας γράφτηκαν εδώ όταν οι Γερμανοί επιτέθηκαν στην πατρίδα μας.

Η μάχη της Κρήτης. Η τελευταία μάχη υπήρξε και η πιο ηρωική.

Η Ελλάδα πέφτει στα χέρια των Γερμανών και των Ιταλών.

Η μαύρη περίοδος της Κατοχής αρχίζει...

Οι Γερμανοί κατακτητές στην Ακρόπολη

Ο Γλέζος και ο Σάντος στην πρώτη πράξη αντίστασης του λαού:

Κατεβάζουν τη γερμανική σημαία, τη σβάστικα, από την Ακρόπολη. 30 Μαΐου 1941. Λίγες μόλις μέρες μετά την κατάκτηση της χώρας από τους Γερμανούς και τους Ιταλούς.

Η επέτειος του ΟΧΙ το 1941.

Έφιπποι Γερμανοί κυνηγούν τους διαδηλωτές.

Η πείνα θέρισε πάνω από 100 χιλιάδες ανθρώπους στα χρόνια της Κατοχής.

Χιλιάδες ήταν και τα παιδιά που πλήρωσαν με τη ζωούλα τους...

Μεσάνυχτα της 25ης Νοεμβρίου 1942. Οι ομάδες της Εθνικής Αντίστασης ανατινάζουν τη γέφυρα στο Γοργοπόταμο.

Πολλά χωριά πλήρωσαν τη μανία των Γερμανών με ολοκαύτωμα.

Χιλιάδες πατριώτες εκτελέστηκαν.

Το αίμα όλων αυτών των αθώων θυμάτων της θηριωδίας του Χίτλερ και του Μουσολίνι, πότισε και θέριεψε το πολύτιμο λουλούδι της λευτεριάς:

12 Οκτωβρίου 1944. Οι Έλληνες γιορτάζουν την απελευθέρωση της πατρίδας!

Αυτά τα γεγονότα γιορτάζουμε και τιμούμε και μεις σήμερα.

Τις χιλιάδες νεκρούς, τις χιλιάδες ήρωες.

Που έδωσαν τη δική τους ζωή για να ζούμε εμείς σήμερα ελεύθεροι.

Το ημερολόγιο της Άννας Φρανκ

2007-10-24T21:27:00.001+03:00

ΠΗΓΗ: Εφημερίδα το ΒΗΜΑ

Το ημερολόγιό της είναι ίσως το διασημότερο στον κόσμο. Η Αννα Φρανκ, η μικρή Γερμανίδα-Εβραία που έμεινε με την οικογένειά της επί δύο χρόνια κρυμμένη στη σοφίτα του γραφείου της οικογενειακής επιχείρησης στην Ολλανδία, μεταφέρει τις τραγικές στιγμές της εποχής φιλτραρισμένες με ανθρωπιά και ένστικτο από την παιδική ψυχή της. Η ίδια (εδώ σε φωτογραφία του 1942) πέθανε από τύφο τον Μάρτιο του 1945, σε ηλικία μόλις 16 ετών, στο στρατόπεδο συγκέντρωσης Μπέργκεν-Μπέλσεν, αφήνοντας πίσω τη συγκλονιστική μαρτυρία της. Λίγους μήνες προτού πεθάνει είχε γράψει στο ημερολόγιό της:

«Θα έλθει κάποτε η ώρα που θα είμαστε και πάλι άνθρωποι και όχι μόνο Εβραίοι...».

Αναδημοσίευση από την εφημερίδα Ελευθεροτυπία:

Εγκλωβισμένη στη φρίκη

ΤΖΟΖΕΦΙΝ ΠΟΥΛ: Άννα Φρανκ

ΜΤΦΡ.: ΜΠΕΣΣΥ ΤΣΑΚΙΡΗ - ΣΟΥΣΗ

ΕΙΚΟΝΟΓΡ.: ΑΝΤΖΕΛΑ ΜΠΑΡΕΤ

«ΕΜΠΕΙΡΙΑ ΕΚΔΟΤΙΚΗ»,

ΣΕΛ. 36, ΠΟΛΥΧΡ., ΔΕΜ., ΕΥΡΩ 15

Η Τζόζεφιν Πουλ, γνωστή συγγραφέας παιδικών βιβλίων από την Αγγλία, και η επίσης γνωστή εικονογράφος Αντζελα Μπάρετ (Λονδίνο) συνεργάστηκαν με σκέψη, γνώση και ευθύνη, συν η τεράστια εμπειρία τους γύρω από το έντυπο για παιδιά, ώστε να δώσουν αυτές τις χαμηλόφωνες πλην συγκλονιστικές σελίδες.

Είναι σε όλους γνωστό το όνομα της Αννας Φρανκ λόγω του ημερολογίου που κρατούσε για δυο εφιαλτικά χρόνια (1942-1944), κατά τη διάρκεια του αυτοεγκλεισμού αυτής και της οικογένειάς της στη σοφίτα ενός κτιρίου του Αμστερνταμ, επάνω στο Κανάλι Prinsengracht, το οποίο, σημειωτέον, σήμερα έχει μετατραπεί σε μουσείο όπου φυλάσσονται τα χειρόγραφα της νεαρής έγκλειστης και άλλα ενθυμήματα της οικογένειας.

Το ημερολόγιο της Αννας Φρανκ, που βρέθηκε αργότερα εντελώς τυχαία από τον πατέρα της Οτο -τον μοναδικό επιζήσαντα από την οικογένεια- στη λεηλατημένη από τους χιτλερικούς σοφίτα, δημοσιεύτηκε το πρώτον στα 1947 με τίτλο «Στο πίσω μέρος του σπιτιού - Het Achterhuis» για να μεταφραστεί κατόπιν σε περισσότερες από 30 γλώσσες, να διασκευαστεί για το θέατρο και τον κινηματογράφο, συγκίνησε όλο τον κόσμο μιας και πρόκειται για άμεση και συγκλονιστική μαρτυρία των θηριωδιών και του παραλογισμού των χιτλερικών.

Συγκίνησε όμως -και ακόμη συγκινεί- διότι είναι και μια νεανική κραυγή εναντίον του θανάτου και υπέρ της ζωής, που λατρεύεις και λαχταράς αλλά, φως φανάρι, τη χάνεις. Στο ημερολόγιο η Αννα Φρανκ απευθύνεται με τις επιστολές της σε μια φανταστική φίλη και περιγράφει τις προσπάθειες όλων των εγκλωβισμένων να παραμείνουν άνθρωποι μέσα σε όλη τη φρίκη, να μην απολέσουν την ελπίδα.

Παράλληλα διαβάζεται και ως ένα δραματικό χρονικό μιας εποχής τρομαγμένης, ταραγμένης από την εξάπλωση της βαρβαρότητας και της απανθρωπιάς.

Η Τζόζεφιν Πουλ περιγράφει τα χρόνια του αυτοεγκλεισμού των Φρανκ και λιγοστών άλλων φίλων με απλότητα και προσοχή, ώστε να μην πληγώνεται ο νεαρός αναγνώστης που ζει στο δικό του προφυλαγμένο κόσμο, φέρνοντας την Αννα πολύ κοντά του, μια κοπελίτσα έτοιμη να παίξει, να κρυφτεί, να τρέξει, ν' ανταλλάξει μυστικά, να αναφερθεί στα καινούρια ανέκδοτα, στα τελευταία τραγούδια, στον κυριακάτικο οικογενειακό περίπατο.

Αλλά και μήπως έτσι δεν θα ήταν; Ετσι δεν είναι όλου του κόσμου τα παιδιά πριν χτυπηθούν από τη συμφορά; Το γνωρίζουμε. «Ενα κομμάτι ουρανού και η κορυφή μιας καστανιάς που ξεπρόβαλλε στο παράθυρο της σοφίτας...». Και ιδού η φύση μ' όλα της τα κάλλη μες στο σκοτεινό δωμάτιο όπου βρισκόταν η Αννα, η οποία -λέει- όταν ήταν νεογέννητη έκανε την αδελφή της να γελάει: «Τα φουντωτά μαλλιά της θύμιζαν σκαντζόχοιρο και είχε πεταχτά αυτιά σαν του καλικάντζαρου». Και αργότερα, στο σχολείο, ήταν πολύ άτακτη και της άρεσε να κάνει αστεία και γκριμάτσες, έτσι που και οι δάσκαλοι ακόμη γελούσαν τρανταχτά. Ο κινηματογράφος, η αδυναμία της. Είχε και μια γατούλα που αναγκάστηκε να αποχωριστεί...

Ωραίο, συγκινητικό, ειλικρινές και παράλληλα ενημερωτικό βιβλίο, που δυναμώνει αισθήματα και γεννά άλλα.Οι εικόνες της Αντζελας Μπάρετ -εκτός της ομορφιάς τους- μας μεταφέρουν σ' εκείνα τα σκληρά, για όλη την ανθρωπότητα, χρόνια της Ιστορίας.

Ηλικία: Τελευταίες τάξεις του Δημοτικού (αναλόγως)

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

2007-10-24T21:04:00.001+03:00

ΟΔΥΣΣΕΑ ΕΛΥΤΗ:

Η ΠΟΡΕΙΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΜΕΤΩΠΟ

"Ξημερώνοντας τ' Αγιαννιού, με την αύριο των Φώτων, λάβαμε τη διαταγή να κινήσουμε πάλι μπροστά, για τα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες. Έπρεπε, λέει, να πιάσουμε τις γραμμές που κρατούσανε ως τότε οι Αρτινοί, από Χιμάρα ως Τεπελένι. Λόγω που εκείνοι πολεμούσανε απ' την πρώτη μέρα, συνέχεια, κι είχαν μείνει σκεδόν οι μισοί και δεν αντέχανε άλλο.

Δώδεκα μέρες κιόλας είχαμε μεις πιο πίσω, στα χωριά. Κι απάνω που συνήθιζε τ' αυτί μας πάλι στα γλυκά τριξίματα της γης, και δειλά συλλαβίζαμε το γάβγισμα του σκύλου ή τον αχό της μακρινής καμπάνας, να που ήταν ανάγκη, λέει, να γυρίσουμε στο μόνο αχολόι που ξέραμε: στο αργό και στο βαρύ των κανονιών, στο ξερό και στο γρήγορο των πολυβόλων.

Νύχτα πάνω στη νύχτα βαδίζαμε ασταμάτητα, ένας πίσω απ' τον άλλο, ίδια τυφλοί. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή το πιο συχνά ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας. Και τις λίγες φορές όπου κάναμε στάση να ξεκουραστούμε, μήτε που αλλάζαμε κουβέντα, μονάχα σοβαροί και αμίλητοι, φέγγοντας μ' ένα μικρό δαδί, μία μία εμοιραζόμασταν τη σταφίδα.

Ή φορές πάλι, αν ήταν βολετό, λύναμε βιαστικά τα ρούχα και ξυνόμασταν με λύσσα ώρες πολλές, όσο να τρέξουν τα αίματα. Τι μας είχε ανέβει η ψείρα ως το λαιμό, κι ήταν αυτό πιο κι απ' την κούραση ανυπόφερτο.

Τέλος, κάποτε ακουγότανε στα σκοτεινά η σφυρίχτρα, σημάδι ότι κινούσαμε, και πάλι σαν τα ζα τραβούσαμε μπροστά να κερδίσουμε δρόμο, πριχού ξημερώσει και μας βάλουνε στόχο τ' αεροπλάνα. Επειδή ο Θεός δεν κάτεχε από στόχους ή τέτοια, κι όπως το 'χε συνήθειο του, στην ίδια πάντοτε ώρα ξημέρωνε το φως.

Τότες, χωμένοι μες στις ρεματιές, γέρναμε το κεφάλι από το μέρος το βαρύ, όπου δε βγαίνουνε όνειρα. Και τα πουλιά μας θύμωναν, που δε δίναμε τάχα σημασία στα λόγια τους - ίσως και που ασκημίζαμε χωρίς αιτία την πλάση. Άλλης λογής εμείς χωριάτες, μ' άλλω λογιώ ξινάρια και σιδερικά στα χέρια μας, που ξορκισμένα να 'ναι.

Δώδεκα μέρες κιόλας, είχαμε μεις πιο πίσω στα χωριά κοιτάξει σε κατρέφτη, ώρες πολλές, το γύρο του προσώπου μας. Κι απάνω που συνήθιζε ξανά το μάτι μας τα γνώριμα παλιά σημάδια, και δειλά συλλαβίζαμε το χείλο το γυμνό ή το χορτάτο από τον ύπνο μάγουλο, να που τη δεύτερη τη νύχτα σάμπως πάλι αλλάζαμε, την τρίτη ακόμη πιο πολύ, την ύστερη, την τέταρτη, πια φανερό, δεν ήμασταν οι ίδιοι.

Μόνε σαν να πηγαίναμε μπουλούκι ανάκατο, θαρρούσες, απ' όλες τις γενιές και τις χρονιές, άλλοι των τωρινών καιρών κι άλλοι πολλά παλιών, που 'χαν λευκάνει απ' τα περίσσια γένια. Καπεταναίοι αγέλαστοι με το κεφαλοπάνι, και παπάδες θεριά, λοχίες του '97 ή του '12, μπαλτζήδες βλοσυροί πάνου απ' τον ώμο σειώντας το πελέκι, απελάτες και σκουταροφόροι, με το αίμα επάνω τους ακόμη Βουργάρων και Τούρκων.

Όλοι μαζί, δίχως μιλιά, χρόνους αμέτρητους αγκομαχώντας πλάι πλάι, διαβαίναμε τις ράχες, τα φαράγγια, δίχως να λογαριάζουμε άλλο τίποτε. Γιατί, καθώς όταν βαρούν απανωτές αναποδιές τους ίδιους τους ανθρώπους πάντα, συνηθάν εκείνοι στο Κακό, τέλος του αλλάζουν όνομα, το λεν Γραμμένο ή Μοίρα - έτσι κι εμείς επροχωρούσαμε ίσια πάνου σ' αυτό που λέγαμε Κατάρα, όπως θα λέγαμε Αντάρα ή Σύγνεφο. Με κόπο ξεκολλώντας το ποδάρι από τη λάσπη, όπου, φορές, εκαταβούλιαζε ίσαμε το γόνατο. Επειδή, το πιο συχνά,ψιχάλιζε στους δρόμους έξω, καθώς μες στην ψυχή μας.

Κι ότι ήμασταν σιμά πολύ στα μέρη όπου δεν έχει καθημερινές και σκόλες, μήτε αρρώστους και γερούς, μήτε φτωχούς και πλούσιους, το καταλαβαίναμε. Γιατί κι ο βρόντος πέρα, κάτι σαν καταιγίδα πίσω απ' τα βουνά, δυνάμωνε ολοένα, τόσο που καθαρά στο τέλος να διαβάζουμε το αργό και το βαρύ των κανονιών, το ξερό και το γρήγορο των πολυβόλων.

Ύστερα και γιατί, ολοένα πιο συχνά, τύχαινε τώρα ν' απαντούμε απ' τ' άλλο μέρος να' ρχονται οι αργές οι συνοδείες με τους λαβωμένους. Όπου απιθώνανε χάμου τα φορεία οι νοσοκόμοι, με τον κόκκινο σταυρό στο περιβραχιόνιο, φτύνοντας μέσα στις παλάμες, και το μάτι τους άγριο για τσιγάρο. Κι οπού κατόπι, σαν ακούγανε για πού τραβούσαμε, κουνούσαν το κεφάλι, αρχινώντας ιστορίες για σημεία και τέρατα.

Όμως εμείς το μόνο που προσέχαμε ήταν εκείνες οι φωνές μέσα στα σκοτεινά, που ανέβαιναν, καυτές ακόμη από την πίσσα του βυθού ή το θειάφι: «Οϊ Οϊ, μάνα μου»,«οϊ οϊ, μάνα μου», και κάποτε, πιο σπάνια, ένα πνιχτό μουσούνισμα, ίδιο ροχαλητό, που 'λεγαν, όσοι ξέρανε, είναι αυτός ο ρόγχος του θανάτου.

Ήταν φορές που εσέρνανε μαζί τους κι αιχμαλώτους, μόλις πιασμένους λίγες ώρες πριν, στα ξαφνικά γιουρούσια που κάναν τα περίπολα. Βρομούσανε κρασί τα χνότα τους, κι οι τσέπες τους γιομάτες κονσέρβα ή σοκολάτες. Όμως εμείς δεν είχαμε, ότι κομμένα τα γιοφύρια πίσω μας, και τα λίγα μουλάρια μας, κι εκείνα ανήμπορα μέσα στο χιόνι και στη γλιστράδα της λασπουριάς.

Τέλος, κάποια φορά, φανήκανε μακριά οι καπνοί που ανέβαιναν μεριές μεριές, κι οι πρώτες στον ορίζοντα κόκκινες, λαμπερές φωτο-βολίδες."

Τα Μικρά Τερατάκια για το '40

2007-10-23T13:16:00.000+03:00

Τα Μικρά Τερατάκια μιλούν για το έπος του 1940

Οι γενναίοι ήρωες του '40

Του Γιάννη Σ.

Οι γενναίοι ήρωες του Σαράντα
για την ελευθερία έκαναν τα πάντα.
Το σύνθημά τους ήτανε "Αέρααα"
και τους Ιταλούς έκαναν πέρα.

Οι γενναίοι ήρωες πολεμούσανε στα χιόνια
χωρίς ρούχα και τροφή, ούτε κανόνια.
Ο Ιωάννης Μεταξάς φώναξε "ΟΧΙ"
κι οι στρατιώτες βάλαν στα όπλα τους τη λόγχη.

Οι γενναίοι ήρωες πολεμούσαν σαν λιοντάρια
και δεν κοιμόντουσαν τα βράδια.
Η τροφή τους μόνο τρία αμυγδαλάκια
ήταν όμως αρκετά να συντρίψουν τα Ιταλάκια.

Οι γενναίες Ελληνίδες
πολεμήσανε κι αυτές σαν ηρωίδες.
Πολεμοφόδια φορτωμένες
στης Πίνδου τα βουνά σκαρφαλωμένες.

Ο Οκτώβρης

Του Κωνσταντίνου Δ.

Ήταν Οκτώβρης παγερός

στις κορυφές της Πίνδου

που φώναζαν οι Έλληνες

στους Ιταλούς του Ντούτσε:

"Αέρα - αέρα - αέρααα!"

Κι η λόγχη του ένδοξου τσολιά,

τους τρύπησε μες την καρδιά

και το έβαλαν στα πόδια!

"Μικρά Τερατάκια" μιας άλλης εποχής

2007-10-15T22:10:00.001+03:00

Τα "Μικρά Τερατάκια" μιας άλλης εποχής, της ίδιας όμως Μικρής Τερατούπολης που φιλοξενεί τώρα εμάς, πήραν απόφαση να συναντηθούν και να θυμηθούν τα παλιά.

Μα δεν μπορείτε να φανταστείτε πόσο δύσκολο γίνεται αυτό που όσο βρίσκεσαι στο σχολείο είναι απλώς η ρουτίνα: Να βρεθούν όλοι μαζί ξανά... Προς γνώση και συμμόρφωση και δική μας που σε λίγους μήνες θα απλώσουμε φτερά και "άλλος για Χίο τράβηξε κι άλλος για Μυτιλήνη".

Λοιπόν, εκείνα τα Μικρά Τερατάκια, οι απόφοιτοι του 1996, μας ζητούν να τα βοηθήσουμε: Αν κάποιο από αυτά το γνωρίζουμε, να το ειδοποιήσουμε για τη συνάντηση... Το γνωρίζουμε, μια κουβέντα είναι. Αφού ούτε τα ίδια δε θα αναγνωρίσουν τους εαυτούς τους σε τούτες τις παλιές φωτογραφίες....

ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ ΨΗΦΙΑΚΗΣ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΑΣ

2007-10-12T15:28:00.000+03:00

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΕΙΔΗΣΗΣ ΑΠΟ ΤΟ British Council

Είστε νέος/α 8–16 ετών και λάτρης της φωτογραφίας; Τι περιμένετε; Πιάστε μια ψηφιακή φωτογραφική μηχανή και μπείτε στον μαγευτικό κόσμο της ψηφιακής αποτύπωσης των εικόνων της ζωής μας.

Αδράξτε την ευκαιρία που σας δίνουμε σε συνεργασία με το ελληνικό παράρτημα της Euroscience, το BHMAScience και το Μουσείο Τεχνολογίας Νόεσις, υπό την αιγίδα της Γενικής Γραμματείας Νέας Γενιάς, και ίσως να είστε εσείς ο μεγάλος νικητής του Διαγωνισμού Ψηφιακής Φωτογραφίας με θέμα την Eπιστήμη. Μην καθυστερείτε!

ΠΩΣ; Για να λάβετε μέρος στο διαγωνισμό, ακολουθείστε τα εξής απλά 4 βήματα:

Βγάλτε 5 ψηφιακές φωτογραφίες (ανάλυσης 72 DPI) με θέμα την επιστήμη*.

Διαβάστε τους 'Ορους Συμμετοχής του διαγωνισμού .

Συμπληρώστε το Δελτίο Συμμετοχής .

Στείλτε μας το συμπληρωμένο Δελτίο Συμμετοχής μαζί με τις 5 φωτογραφίες μέχρι την προθεσμία λήξης (βλ. παρακάτω).

* Οι φωτογραφίες μπορεί να απεικονίζουν τις φυσικές διεργασίες, την επιστήμη και τεχνολογία στην καθημερινή ζωή, την αναζήτηση της αλήθειας, το επιστημονικό πείραμα, τα εργαλεία μάθησης και έρευνας κατά τη διάρκεια των αιώνων, τη γυναίκα και επιστήμη, το διάστημα, το περιβάλλον, τη γενετική, κτλ.

Η συμμετοχή μπορεί να είναι ατομική ή ομαδική.

ΥΠΟΒΟΛΗ ΨΗΦΙΑΚΩΝ ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΩΝΜπορείτε να υποβάλλετε τις 5 ψηφιακές φωτογραφίες και το συμπληρωμένο Δελτίο Συμμετοχής είτε ταχυδρομικώς είτε αυτοπροσώπως σε ΜΙΑ από τις εξής διευθύνσεις:

British Council

Πλατεία Κολωνακίου 17106 73 Αθήνα

(Υπόψη: κ. Καίτη Γιακουμάκη)

EuroscienceΤΘ 3125102 10 Αθήνα

Προθεσμία λήξης: 31 Δεκεμβρίου 2007

ΠΕΡΙΣΣΟΤΕΡΕΣ ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ Για περισσότερες πληροφορίες, επικοινωνήστε με την κ. Καίτη Γιακουμάκη στη διεύθυνση Katy.Yakoumaki@britishcouncil.gr ή στο τηλέφωνο 210 369 2342.

Yves Larock - Rise Up

2007-10-09T23:25:00.001+03:00

Εξαιρετικά αφιερωμένο στον αρχηγό των Ιππόκαμπων και αναπληρωτή σημαιοφόρο της Μικρής μας Τερατούπολης!

Να υποθέσουμε ότι για να ζητήσει αυτό το τραγουδάκι, προτίθεται να το εντάξει στις δραστηριότητες της HELMEPA JUNIOR; Δε θα ήταν καθόλου άσχημο να δούμε τους Ιππόκαμπους να μας παρουσιάζουν μια ανάλογη χορογραφία στην αυλή της Μικρής Τερατούπολης!

Με το φακό του Βασίλη

2007-10-09T02:52:00.000+03:00

Ένα Μικρό Τερατάκι, ο Βασίλης μας, σας παρουσιάζει μέσα από το φωτογραφικό του φακό και την ευαίσθητη ματιά του, χαρακτηριστικά στιγμιότυπα από την περσινή επίσκεψη της τάξης στο Αττικό Ζωολογικό Πάρκο:

Η λιμνούλα με τις χελωνίτσες

Κυρία με τις ... βούλες!

Και η γνωστή Κλάρα, πρώην τηλεστάρ...

Κάντε κλικ στους υπότιτλους των φωτογραφιών για να τις απολαύσετε σε μεγάλο μέγεθος.

Μια πρώην τηλεστάρ

2007-10-09T02:49:00.000+03:00

Φωτογραφία: Βασίλης Π.

Η κυρία με τις ... βούλες

2007-10-09T02:46:00.000+03:00

Φωτογραφία Βασίλης Π.

Η λιμνούλα με τις χελωνίτσες

2007-10-09T02:41:00.001+03:00

Φωτογραφία: Βασίλης Π.

Η Γιορτή των Πουλιών

2007-10-06T22:28:00.000+03:00

Παγκόσμια μέρα των πουλιών σήμερα. Λίγες φωτογραφίες και ένα χαρακτηριστικό παραδοσιακό τραγούδι για να τιμήσουμε τους φτερωτούς φίλους μας:

Κιρκινέζι

Σπουργίτης

Κοκκινολαίμης

Κότσυφας

Πελαργός

Πρασινοκέφαλη Πάπια

Τσίχλα

Σουσουράδα

Αλκυόνη

Πετροπέρδικα

Καρδερίνα

Μπούφος

Χελιδόνι

Μαυροπετρίτης

Τρυγόνι

Dimotika Kleftika ...

"Τώρα τα πουλιά" Τραγουδά ο Π. Γαϊτάνος

Δες το σάιτ ενός σχολείου με πολλές φωτογραφίες από την ορνιθοπανίδα του τόπου μας.
Ένα ακόμη σάιτ με πληροφορίες και φωτογραφίες για τα πτηνά.

Παγκόσμια Ημέρα των Πουλιών 7

2007-10-06T20:10:00.001+03:00

Παγκόσμια Ημέρα των Πουλιών 6

2007-10-06T20:07:00.001+03:00

Παγκόσμια Ημέρα των Πουλιών 5

2007-10-06T20:06:00.001+03:00

Παγκόσμια Ημέρα των Πουλιών 4

2007-10-06T20:03:00.001+03:00

Παγκόσμια Ημέρα των Πουλιών 3

2007-10-06T20:01:00.001+03:00

Παγκόσμια Ημέρα των Πουλιών 2

2007-10-06T19:54:00.001+03:00

Παγκόσμια Μέρα των Πουλιών 1

2007-10-06T19:20:00.001+03:00

Εκδρομή στο Μόναχο

2007-10-06T04:38:00.001+03:00

Ο Ζυμαρούλης μας ξεναγεί στο Μόναχο με τουριστικό χάρτη την κάρτα της Έλλης που έφθασε μόλις χθες!

Βιβλίο Επισκεπτών

2007-10-05T14:59:00.000+03:00

Αγαπητοί επισκέπτες,

Αφήστε μας το μήνυμα σας στο Βιβλίο Επισκεπτών και πείτε μας τη γνώμη σας για τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ!

Κι ελπίζουμε να είναι καλή... Διότι, όπως βλέπετε, ζωντανέψαμε και φτάσαμε στα αστέρια! Φανταστείτε τι άλλο μπορούμε να κάνουμε!!!

Διαγωνισμός Ζωγραφικής

2007-10-05T13:32:00.000+03:00

Η Παιδική HELMEPA Ενηµερώνει για τον ∆ιαγωνισµό Ζωγραφικής του Περιβαλλοντικού Προγράµµατος των Ηνωµένων Εθνών – UNEP:

H UNEP προκήρυξε το 17ο ∆ιεθνή Παιδικό ∆ιαγωνισµό Ζωγραφικής για το Περιβάλλον. Φέτος το θέµα του ∆ιαγωνισµού είναι :

ΚΛΙΜΑΤΙΚΕΣ ΑΛΛΑΓΕΣ:

ΠΡΑΞΕΙΣ ΠΟΥ ΜΠΟΡΟΥΜΕ ΝΑ ΚΑΝΟΥΜΕ

Τα έργα των παιδιών µπορούν να εστιάσουν σε πράξεις όπως η χρήση των ανανεώσιµων πηγών ενέργειας, τη χρήση οικονοµικών λαµπτήρων στο σπίτι, την ανακύκλωση, τη δεντροφύτευση κτλ.

Ο ∆ιαγωνισµός απευθύνεται σε παιδιά ηλικίας 6-14 ετών. Η προθεσµία του ∆ιαγωνισµού είναι µέχρι τις 15 Ιανουαρίου 2007. Τα έργα των παιδιών πρέπει να αποστέλλονται στην παρακάτω διεύθυνση:

UNEP Regional Office for Europe
11-13 chemin des Anemones
CH-1219 Chatelaine-Geneve
Tel: +41 (0) 22 917 8279, Fax: +41 (0) 22 797 3420
E-mail: kristin.ebbesen@unep.ch

Για λεπτοµέρειες και βραβεία του διαγωνισµού επισκεφτείτε την ιστοσελίδα:

About the Competition

Τα έργα που δημοσιεύουμε έχουν βραβευτεί στον προηγούμενο διαγωνισμό και είναι από την ιστοσελίδα της UNEP.

Παγκόσμια Ημέρα των Ζώων

2007-10-04T20:02:00.000+03:00

4 Οχτώβρη...

Τα Ζώα τα καημένα...

Ποτέ δε θα πειράξω

τα ζώα τα καημένα·

μην τάχα σαν εμένα,

κι εκείνα δεν πονούν;

Θα τα χαϊδεύω πάντα,

προστάτης τους θα γίνω.

Ποτέ δεν θα τ’ αφήνω

στους δρόμους να πεινούν.

Aν δεν μιλούν κι εκείνα

κι ο λόγος αν τους λείπει,

μήπως δεν νιώθουν λύπη,

δεν νιώθουν και χαρά;

Μήπως καρδιά δεν έχουν,

στα στήθη τους κρυμμένη,

που τη χαρά προσμένει

κι αγάπη λαχταρά;

Aκόμα κι όταν βλέπω

πως τα παιδεύουν άλλοι,

εγώ θα τρέχω πάλι

με θάρρος σταθερό,

θα προσπαθώ με χάδια

τον πόνο τους να γιάνω,

κι ό,τι μπορώ θα κάνω

να τα παρηγορώ.

(από το βιβλίο: Iωάννης Πολέμης, Πρώτα βήματα,

Σύλλογος προς Διάδοσιν Ωφελίμων Bιβλίων, 1904)

Καλό Μήνα!

2007-10-01T15:02:00.000+03:00

Van Gogh: Κορίτσι Στο Δάσος Φθινόπωρο

Τα Μικρά Τερατάκια εύχονται σε όλους:

Καλό Μήνα!

Πηγή Φωτογραφίας: Πολύδροσο.gr

Φθινόπωρο

Χειμώνιασε και φεύγουν τα πουλιά
γοργά ο πελαργός τα πελαγώνει
κι η φλύαρη χελιδονοφωλιά
χορτάριασε παντέρημη και μόνη.

Του σπίνου χάθηκ` η γλυκιά λαλιά
φοβήθηκε ο μελισσουργός το χιόνι
κι η σουσουράδα στην ακρογιαλιά
δεν τρέχει δεν πηδά δεν καμαρώνει.

Στης λυγαριάς τ` ολόξερο κλαδί
του φθινοπώρου φτωχικό παιδί,
ο καλογιάννος πρόσχαρος προβάλλει,
με λόγια ταπεινά και σιγανά.
Μικρός προφήτης, φτερωτός μηνά
την άνοιξη, που θα γυρίσει πάλι.

Γεώργιος Δροσίνης

ΧΑΤΖΙΔΑΚΙΣ: Ο εφιάλτης της Περσεφόνης

2007-09-30T11:45:00.001+03:00

Χτες πήγαμε παραλία. (Πήγαμε;;;) Σήμερα; Τι κάνουμε σήμερα;

Σήμερα και αύριο και κάθε μέρα, δεν ξεχνάμε ότι η γη είναι το ένα και μοναδικό μας σπίτι.

Το υπέροχο τραγούδι "Ο εφιάλτης της Περσεφόνης", σε στίχους Νίκου Γκάτσου, μουσική Μάνου Χατζιδάκι και με τη φωνή της Μαρίας Φαραντούρη, έρχεται να μας ξυπνήσει για να μην ξαναδούμε εμείς τους εφιάλτες ζωντανούς που απειλούν τη ζωή πάνω στον πλανήτη μας.

Τον ήχο και το λόγο ντύνουν υπέροχα πλάνα από την αρχαία Ελευσίνα και εφιαλτικές σκηνές από τη σύγχρονη βιομηχανική περιοχή που υπάρχει τώρα πια εκεί.

Κοιμήσου Περσεφόνη;

Ή ξυπνήστε επιτέλους όλοι και κάντε ό,τι περνά από το χέρι σας για να σταματήσουμε την οικολογική καταστροφή;

Ο καθένας ας διαλέξει ελεύθερα το δρόμο που θα ακολουθήσει. Πρώτα όμως ας ακούσει τον καημό της Περσεφόνης και μετά, αν μπορεί, ας μείνει αδιάφορος...

Εγώ δεν έχω ίντερνετ...

2007-09-29T14:46:00.000+03:00

Χριστούγεννα 2005. Στη "Σινώπης". Τότε που ακόμη

δεν είχαμε την καινούρια πτέρυγα του σχολείου μας...

Πήραμε σήμερα ένα μήνυμα από ένα Μικρό μας Τερατάκι:

"Κυρία Μαρία,εγώ δεν έχω Internet στο σπίτι μου και αυτά που σας γράφω τα γράφω απ'τη δουλειά του μπαμπά μου,που έχει Internet.Ομως θα ήθελα πάρα πάρα πολύ να είχα κι εγώ Internet στο σπίτι μου όπως τα άλλα τα παιδιά."

Δεν έχει σημασία ποιο ακριβώς Μικρό Τερατάκι το έστειλε. Είναι όμως ιδιαίτερα σημαντικό πως το ίδιο μήνυμα θα μπορούσαν να το στείλουν πολλά από τα σημερινά Μικρά Τερατάκια και ας μην είναι από τη δική μας Μικρή Τερατούπολη. Εμάς βέβαια μας απασχολεί πολύ περισσότερο το γεγονός ότι το μήνυμα προέρχεται από τα δικά μας παιδιά. Και μας απασχολεί κυρίως ως προς την προσπάθεια που έχουμε ξεκινήσει εδώ και λίγο καιρό για παρουσία της τάξης μας στο διαδίκτυο.

Γνωρίζαμε από την αρχή πως θα συναντήσουμε και αυτό το πρόβλημα. Δε θα μπορούσαν, δηλαδή, να έχουν πρόσβαση στον παγκόσμιο ιστό όλα τα παιδιά της τάξης. Άλλο γιατί δεν έχει ίντερνετ στο σπίτι και άλλο γιατί δεν έχει καθόλου κομπιούτερ. Το γεγονός αυτό μας προβλημάτισε αρκετά πριν καταλήξουμε στην απόφαση να εντάξουμε στον προγραμματισμό της φετινής χρονιάς την κατασκευή ιστοσελίδας της τάξης. Διότι θα πρέπει αυτό να το πούμε, η δημιουργία της ιστοσελίδας μας δεν έγινε τυχαία και πολύ περισσότερο δεν έγινε για να "σκοτώνουμε" την ώρα μας στο ίντερνετ. Ήδη έχει κατατεθεί στον επίσημο προγραμματισμό δραστηριοτήτων της τάξης μας και φυσικά θα ενημερώνουμε συνεχώς τα αρμόδια όργανα του σχολείου για την πορεία του εγχειρήματος.

Θέλουμε λοιπόν να διευκρινίσουμε πως το "στήσιμο" αυτού του blog ή πιο σωστά της ομάδας των blogs που στήσαμε, δεν είναι έξω από το επίσημο έργο μας αλλά ενταγμένο απόλυτα σ' αυτό. Και για το λόγο αυτό χρειάστηκε πρώτα να εξασφαλίσουμε πως δε θα βρεθεί ούτε ένα παιδάκι της τάξης που δε θα έχει τη χαρά της συμμετοχής σ' αυτή μας τη δραστηριότητα.

Φυσικά δεν είναι στο χέρι μας να ρυθμίσουμε τα της οικογένειας του κάθε μαθητή. Είναι όμως μέσα στις δυνατότητές μας να του παρέχουμε αυτή την ευκαιρία ως σχολείο. Όπως όλοι γνωρίζετε, όλοι λέγοντας εννοούμε τα μέλη του δικού μας μικρόκοσμου, δηλαδή τους μαθητές και γονείς της τάξης μας, το σχολείο μας διαθέτει εργαστήριο Πληροφορικής. Σ' αυτό το εργαστήριο θα δίδεται στα παιδιά η ευκαιρία να επισκεφτούν τους χώρους που δημιουργήσαμε στο ίντερνετ και να επωφεληθούν από τις νέες δυνατότητες που μας προσφέρουν.

Ήδη έχουμε αναφερθεί στις δυνατότητες αυτές και σε άλλα σημεία της μικρής μας "blogosfairas". Ας επαναλάβουμε μερικές απ' αυτές:

Υποστήριξη της διδασκαλίας των μαθημάτων με υλικό από το διαδίκτυο. (ΤΕΡΑΤΟΘΗΚΗ)

Γνωριμία με τον κόσμο της πληροφορικής. (ΖΥΜΑΡΟΥΛΗΣ)

Ανάπτυξη της επικοινωνίας ανάμεσα στους μαθητές της τάξης (FORUM - CHAT) αλλά και της επικοινωνίας με παιδιά άλλων σχολείων.

Προβολή των έργων των παιδιών (ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΟΥΡΓΗΜΑΤΑ)

Σύνδεση του σχολείου με τη ζωή - ενημέρωση για σημαντικά θέματα της επικαιρότητας που αφορούν τα παιδιά. (ΣΗΜΕΙΑ ΚΑΙ ΤΕΡΑΤΑ)

Ψυχαγωγία (ΤΕΡΑΤΩΔΙΕΣ)

Καλύτερη επικοινωνία και ενημέρωση για θέματα της τάξης (ΜΙΚΡΗ ΤΕΡΑΤΟΥΠΟΛΗ)

Όλα αυτά είναι ξεχωριστά blogs που συνδέονται με την αρχική μας σελίδα και που είναι το βασικό μας blog: Τα ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ.

Θα πρέπει μάλιστα εδώ να προσθέσουμε και μερικές ακόμη σημαντικές διευκρινίσεις:

Η ονομασία του χώρου ως ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ και επομένως και τα σχετικά λογοπαίγνια στις ονομασίες των διάφορων συνεργαζόμενων σελίδων, στηρίχτηκαν σε επιθυμία των ίδιων των παιδιών να ονομάσουν έτσι την πρώτη τους εφημερίδα, εκείνη που πρωτοκυκλοφορήσαμε πριν από δύο χρόνια σε έντυπη μορφή και μάλιστα έγινε αιτία να επισκεφθεί την τάξη μας ο ίδιος ο Δήμαρχος της πόλης μας και να συζητήσει με τους μικρούς δημοσιογράφους όσα από το φύλλο της εφημερίδας τους του είχαν απευθύνει. Η επιτυχία εκείνης της εφημεριδούλας είναι λογικό να έχει εδραιώσει την επιθυμία στα παιδιά να συστήνονται έτσι ως τάξη αν και από καιρό έχουμε ξεκαθαρίσει το ζήτημα πως μόνο ως τερατάκια δεν αισθάνονται.

Έχει διατυπωθεί πρόταση από τη δασκάλα της τάξης και προς τους άλλους εκπαιδευτικούς που διδάσκουν στο τμήμα μας για συνεργασία και συμμετοχή τους στην όλη προσπάθεια. Πιθανότατα, λοιπόν, σύντομα να έχουμε τη χαρά να συνδεθούμε και με μερικά ακόμη blogs που θα αφορούν τα μαθήματα που δε διδάσκονται από τη δασκάλα της τάξης. Βέβαια αυτό θα εξαρτηθεί σε σημαντικό βαθμό από το αν οι συνάδελφοι έχουν και την τεχνική δυνατότητα συμμετοχής, γιατί δυστυχώς δεν επαρκεί μόνο η επιθυμία που είναι σίγουρο πως υπάρχει σε όλους.

Όπως ειπώθηκε και παραπάνω, πρόκειται για ένα εγχείρημα. Θέλουμε να πιστεύουμε ότι θα πετύχουμε τους στόχους που θέσαμε ξεκινώντας το. Κι αν πάλι δεν τα καταφέρουμε, θα αρκεστούμε στο ότι προσπαθήσαμε.

Σίγουρα όμως δε χρειάζεται να μας διακατέχει καμία αγωνία ή άλλο παρεμφερές συναίσθημα για το πρόβλημα που αποτέλεσε το ερέθισμα αυτού του άρθρου. Όπως σας εξηγήσαμε, ήδη έχει εξασφαλιστεί η συμμετοχή όλων των παιδιών στην καινούρια δραστηριότητα, μέσα από το εργαστήριο Πληροφορικής του σχολείου. Χτες μάλιστα, είχαμε και την πρώτη μας οργανωμένη επίσκεψη στο χώρο του εργαστηρίου και κατά τη διάρκειά της δόθηκε η ευκαιρία σε όλα τα παιδιά να περιηγηθούν στα blogs της τάξης μας.

Θα μου πείτε "αρκεί αυτό"; Δε θα είναι καλύτερα αν φροντίσουμε να αποκτήσουμε πρόσβαση στο ίντερνετ και από το σπίτι; Και θα σας απαντήσω ότι μπορεί μεν να μην αρκεί η ώρα του σχολείου, πόσο μάλλον που το πρόγραμμά μας δεν περιλαμβάνει ξεχωριστή ώρα πληροφορικής, αλλά και δεν υπάρχει σημαντική αναγκαιότητα για πρόσβαση του παιδιού στο ίντερνετ και από το σπίτι του.

Θα έλεγα μάλλον πως θα πρέπει να προσέξουμε ώστε τα παιδιά να μην παρασυρθούν από τη δραστηριότητα αυτή και αναλώνουν πολλές ώρες μπροστά στην οθόνη του υπολογιστή και ειδικά να μη μένουν πολλές ώρες στο ίντερνετ. Θα πρέπει μάλιστα να τονίσω ότι όση ώρα τα παιδιά βρίσκονται στο ίντερνετ, θα πρέπει να είναι δίπλα τους ο γονιός. Ποτέ μόνα τους στο διαδίκτυο. Οι κίνδυνοι είναι πολλοί και τα παιδιά δεν έχουν εμπειρία και γνώσεις να τους αντιμετωπίσουν.

Επομένως, στο ερώτημα - παράπονο που διατυπώθηκε από το Μικρό μας Τερατάκι, ως δασκάλα της τάξης απαντώ πως δεν υπάρχει λόγος να αισθάνεται οποιαδήποτε μορφή αδικίας ή να στενοχωριέται που δεν έχει πρόσβαση στο ίντερνετ από το σπίτι. Θα έχει τη δυνατότητα να μπαίνει κάτω από την επίβλεψη του σχολείου και όπως έγραψε και του μπαμπά, στο χώρο εργασίας του. Αρκεί και περισσεύει αυτή η δυνατότητα. Τι να πούμε κι εμείς που φτάσαμε στα τριάντα για να δούμε πρώτη φορά στη ζωή μας υπολογιστή;

Προσωπικά, και θα τα πω αυτά για να καταλάβει το Μικρό μου Τερατάκι πως καταλαβαίνω απόλυτα το παράπονο που διατύπωσε, χρειάστηκε να περιμένω πολλά χρόνια μέχρι να αποκτήσω το πρώτο μου κομπιούτερ. Γνώρισα τον κόσμο της Πληροφορικής πολλά χρόνια πριν, αρχές της δεκαετίας του '90. Μάλιστα, εκτός από το σεμινάριο που με μύησε στα μυστικά των υπολογιστών, ασχολήθηκα ιδιαίτερα και με την παιδαγωγική τους αξιοποίηση στο χώρο του σχολείου. Το "αστείο" είναι πως η εργασία πάνω στο ζήτημα αυτό, δακτυλογραφήθηκε στην παλιά γραφομηχανή του μπαμπά μου και όχι σε κομπιούτερ... Βλέπετε στην περίπτωσή μου ούτε καν ο μπαμπάς μου δεν είχε πρόσβαση στο ίντερνετ! Ούτε και υπολογιστή!

Λίγο αργότερα, το 1994 - 1995, στη διάρκεια των σπουδών μου στο Παιδαγωγικό Ινστιτούτο της Κύπρου, επιμορφώθηκα στην ειδική χρήση των υπολογιστών για τη διδασκαλία των μαθημάτων του σχολείου. Και πάλι όμως δεν είχα δικό μου υπολογιστή... Και υπολογιστή δεν είχε ούτε το σχολείο που εργαζόμουν. Το ίδιο σχολείο που και σήμερα βρισκόμαστε. Η αλήθεια είναι πως με στενοχωρούσε πολύ αυτή η κατάσταση. Να έχεις τις γνώσεις αλλά να μην μπορείς να τις αξιοποιήσεις λόγω τεχνικών δυσκολιών και οικονομικής στενότητας.

Κάποτε μάλιστα, εποχή 1997, έστειλα και μια σχετική επιστολή σε μια εφημερίδα. Όχι μόνο δημοσιεύτηκε αλλά οι υπεύθυνοι της εφημερίδας τη δημοσίευσαν ως άρθρο στο "σαλόνι" τους, δηλαδή στις κεντρικές τους σελίδες. Τίτλο που διάλεξαν για το άρθρο; "Η δασκάλα, ο σπασμένος καναπές και το κομπιούτερ". Χαρακτηριστικός πέρα για πέρα ως προς το περιεχόμενο της επιστολής μου, όπου περιέγραφα την αναγκαιότητα χρήσης υπολογιστών στην εκπαίδευση λίγο πριν την αυγή του 2000 αλλά και τα οικονομικά δεδομένα που δεν επέτρεπαν την απόκτησή τους. Το ευτράπελο αυτής της δημοσίευσης ήταν πως η εφημερίδα ανέφερε και το όνομά μου και το σχολείο που εργαζόμουν, με αποτέλεσμα να ακολουθήσουν μια σειρά τηλέφωνα ευαίσθητων ανθρώπων που είχαν όλη τη διάθεση να μου προσφέρουν επιτέλους τον υπολογιστή που τόσο επιθυμούσα! Φυσικά τους ευχαρίστησα, αλλά δε δέχθηκα την προσφορά τους. Γιατί το ζητούμενο δεν ήταν ένας υπολογιστής για το σπίτι μου, αλλά η αξιοποίηση των υπολογιστών στη δουλειά του σχολείου.

Λίγο αργότερα κατάφερα επιτέλους να αγοράσω τον πρώτο μου υπολογιστή! Πέρασε όμως και πάλι αρκετός καιρός (δύο χρόνια περίπου) μέχρι να καταφέρω να αποκτήσω και πρόσβαση στο ίντερνετ. Και πάλι θα σας πω εδώ ένα ευτράπελο... Έχει να κάνει με τις φοβίες που όλοι έχουμε για τον κόσμο του διαδικτύου και που ομολογώ ότι είχα κι εγώ πριν αποκτήσω εμπειρία στα μονοπάτια αυτού του άγνωστου κόσμου. Η μέρα και η ώρα που για πρώτη φορά συνδέθηκα στο ίντερνετ από τον προσωπικό μου υπολογιστή ήταν η ίδια μέρα και ώρα που έγινε ο μεγάλος σεισμός της Αθήνας, στις 7 Σεπτέμβρη του 1999. Τόση όμως ήταν η τρομάρα μου για τους κινδύνους του ίντερνετ, που όταν κόπηκε το ρεύμα λόγω του σεισμού, και παρά το ισχυρό ταρακούνημα του κτιρίου, εγώ χαμπάρι δεν πήρα και νόμισα πως κάποιος χάκερ μπλόκαρε το μηχάνημά μου και γι' αυτό έσβησε!!! Χρειάστηκαν τα ουρλιαχτά της γειτόνισσάς μου για να καταλάβω πως δεν ήταν χάκερ αλλά ο Εγκέλαδος που έσβησε την οθόνη!

Από τότε πέρασε αρκετός καιρός. Στο μεταξύ και εγώ έμαθα αρκετά για το ίντερνετ, φυσικά όχι όλα - κανείς δεν τα ξέρει όλα στο σημερινό κόσμο και ειδικά στο χώρο της πληροφορικής - και το σχολείο μας επιτέλους εξοπλίστηκε με κομπιούτερς. Λίγο όμως τα κτιριακά μας προβλήματα των περασμένων ετών, λίγο τα προβλήματα του εργαστηρίου που μόλις πρόσφατα κατάφερε επιτέλους να τα ξεπεράσει, λίγο και οι αναποδιές της περασμένης χρονιάς που τρέχαμε να προλάβουμε την ύλη, δεν επέτρεψαν να αξιοποιήσουμε παιδαγωγικά τις νέες τεχνολογίες.

Φέτος όμως επιτέλους καμιά δικαιολογία δεν έχουμε για να μην εντάξουμε τις χάρες της πληροφορικής στη διδασκαλία των μαθημάτων. Αντίθετα, έχουμε τις πρόσθετες απαιτήσεις των νέων βιβλίων να ικανοποιήσουμε που όπως όλοι θα έχετε διαπιστώσει, συχνά ζητούν από τους μαθητές να επισκεφθούν ιστοσελίδες στον παγκόσμιο ιστό. Φυσικά η απαίτηση απευθύνεται στο σχολείο και όχι στο γονιό. Άρα εμείς, οι εκπαιδευτικοί, είμαστε υποχρεωμένοι να βρούμε τον τρόπο να φέρουμε τα παιδιά σε επαφή με το ίντερνετ και όχι να ξεσηκώσουμε την οικογένεια να αποκτήσει ίντερνετ στο σπίτι!

Όσο για τα Μικρά Τερατάκια μου, θα ήθελα να λάβουν σοβαρά υπόψη όσα ανέφερα για τα χρόνια που χρειάστηκε να περιμένω μέχρι να καταφέρω να αποκτήσω κι εγώ τη δυνατότητα να μπαίνω στο ίντερνετ. "Τα καλά κόποις κτώνται", όπως έλεγαν οι παππούδες μας οι αρχαίοι Έλληνες. Ας μη τα ζητάνε λοιπόν όλα από τους γονείς... Υπομονή και προσπάθεια χρειάζονται για να μάθουν να εκτιμούν καλύτερα όσα αποκτούν. Κι αυτό το μάθημα είναι πολύ σπουδαιότερο από όσα μπορούν να μας προσφέρουν το κομπιούτερ και το ίντερνετ. Γιατί και πάλι οι παλαιοί με τη σοφία τους μας συμβουλεύουν:

"Η ευτυχία κάνει τέρατα και η δυστυχία ανθρώπους." (Κ. Τσάτσος)

Κι εμείς, οι γονείς και οι δάσκαλοι σας, μπορεί να ακούμε χαμογελώντας την επιθυμία σας να σας λέμε ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ, αλλά δεν έχουμε σκοπό να σας κάνουμε ΤΕΡΑΤΑ! Ανθρώπους θέλουμε να σας κάνουμε, ανθρώπους σωστούς και με το Α κεφαλαίο. Αυτός είναι ο σημαντικότερος στόχος μας. Βέβαια, μην πάρετε την παροιμία τοις μετρητοίς, δεν έχουμε καμιά πρόθεση να σας βουτήξουμε στη δυστυχία! Μεγάλα παιδιά είστε και καταλαβαίνετε το νόημά της. Θέλει να πει πως η πολλή καλοπέραση και η παροχή άφθονων υλικών αγαθών δε βοηθά στη σωστή διάπλαση του χαρακτήρα. Και ξέρετε, το έχουμε πει πολλές φορές στην τάξη μας, ότι το μεγαλύτερο όπλο μας στη ζωή είναι ο χαρακτήρας μας, ο εαυτός μας και η θέλησή μας. Ούτε τα λεφτά ούτε τα υλικά αγαθά.

Επομένως, για όλους αυτούς τους λόγους, σας ζητώ να μη μαυρίζετε την καρδούλα σας με παραπονάκια που δεν αξίζουν τον κόπο να ασχολείστε μαζί τους. Και πολύ περισσότερο μην ταλαιπωρείτε τους γονείς σας με απαιτήσεις για αγορά υπολογιστή ή σύνδεση στο ίντερνετ. Κανένας λόγος δε συντρέχει, όχι τουλάχιστον όσον αφορά τη νέα δραστηριότητα της τάξης μας. Είπα πολλά, αλλά απαραίτητα θαρρώ για να αρθούν όλες οι τυχόν παρανοήσεις γύρω από το ζήτημα που εύστοχα έθεσε το Μικρό μας Τερατάκι με το μήνυμά του.

Με όλη μου την αγάπη

Η κυρία Μαριορή

Για την εφημερίδα μας ΜΙΚΡΑ ΤΕΡΑΤΑΚΙΑ δείτε τη συγχαρητήρια επιστολή που λάβαμε από την τότε Σχολική Σύμβουλο της περιοχής μας και η οποία με τις γνώσεις και την εμπειρία της μπόρεσε να δει βαθύτερα το σκεπτικό των παιδιών στην επιλογή αυτής της ονομασίας.

Σήμερα πάμε παραλία!!!

2007-09-29T09:24:00.000+03:00

Παγκόσμια ημέρα σήμερα του καθαρισμού των ακτών!

Πάρτε γαντάκια και σακούλες, πάρτε και το μαγιό σας γιατί ο καιρός είναι όμορφος και γλυκός ακόμη, και ξεκινήστε για την αγαπημένη σας παραλία.

Ήρθε ο καιρός να βάλουμε όλα τα σκουπίδια στη θέση τους! Ήρθε ο καιρός τα ίδια τα παιδιά να μας διδάξουν πως δεν επιτρέπεται να αφήνουμε σκουπίδια στις παραλίες!

Μπορείτε αν θέλετε να πάρετε μέρος και στο επίσημο ραντεβού της HELMEPA JUNIOR:

Στο πλαίσιο της Παγκόσμιας Ημέρας Εθελοντικού Καθαρισμού Ακτών 2007, η HELMEPA σε συνεργασία με το Δήμο Βουλιαγμένης και το Υπουργείο Εμπορικής Ναυτιλίας οργανώνει εθελοντικό καθαρισμό ακτής το Σάββατο 29 Σεπτεμβρίου στις 10:00 πμ στο Μεγάλο Καβούρι Αττικής.

ΕΝΑ ΠΑΙΔΙ ΖΗΤΑ ΒΟΗΘΕΙΑ!

2007-09-26T01:44:00.001+03:00

Μιλάει ένα παιδί. Δεν είναι ένα Μικρό Τερατάκι. Θα μπορούσε να είναι... Γιατί αυτά που λέει, τα λέμε κι εμείς. Μόνο που δεν είναι η τελευταία φορά που τα λέμε. Θα τα λέμε συνέχεια, μέχρι να το πάρετε απόφαση!

Γιατί αυτός ο κόσμος ανήκει σε μας τα παιδιά πολύ περισσότερο από ό,τι ανήκει σε σας τους μεγάλους.

Και γιατί "εμάς μας νοιάζει"!!!

Μας νοιάζει που κάηκαν εκατομμύρια δέντρα αυτό το καλοκαίρι. Γιατί η δική μας γενιά θα ζήσει σ' αυτό τον καμένο τόπο. Η δική μας ζωή και ειδικά εδώ στην Αθήνα δε θα έχει το απαραίτητο οξυγόνο, θα πλημμυρίζει με την πρώτη βροχούλα, άδικα θα αναζητεί λίγη δροσούλα τα καλοκαίρια...

Μας νοιάζει και μας ανησυχεί πολύ όταν ακούμε τους ειδικούς να μιλάνε για το φαινόμενο του θερμοκηπίου. Και για τη συνεχή άνοδο της θερμοκρασίας. Φοβόμαστε ότι η δική μας γενιά θα δει πράγματα που εσείς ούτε τα φαντάζεστε πως μπορεί να συμβούν στο κλίμα της γης.

Αν όπως λέτε μας αγαπάτε περισσότερο από κάθε τι άλλο, ενώστε τις προσπάθειές σας μαζί μας. Ελάτε να σώσουμε το περιβάλλον.

Ελάτε τούτο το Σάββατο στις παραλίες! Το ξέρουμε πως δεν είναι πια καιρός για βουτιές. Είναι όμως καιρός να τις καθαρίσουμε από όλα εκείνα που αφήσαμε εκεί το καλοκαίρι. Γιατί εμάς μας νοιάζει και το επόμενο καλοκαίρι και πολλά επόμενα καλοκαίρια.

Θέλουμε κι εμείς να μπορούμε κάποτε να πηγαίνουμε στις παραλίες αυτές τα παιδιά μας! Τα εγγονάκια σας. Δε μας έμειναν δάση να τα πηγαίνουμε. Τουλάχιστον ας σώσουμε τις παραλίες!

Ελάτε μαζί μας. Το ξέρετε ότι δεν μπορούμε να πάμε μόνοι μας στην παραλία. Πάρτε από από το χέρι και πάμε μαζί.

Γιατί μας αγαπάτε... Και γι' αυτό πρέπει να πείτε κι εσείς μαζί μας:

ΕΜΕΝΑ ΜΕ ΝΟΙΑΖΕΙ!!!

Εφούλα Χρόνια Πολλά!

2007-09-25T18:48:00.001+03:00

Στο γλυκό μας Εφουλίνι ευχόμαστε για τη γιορτή της

ΧΡΟΝΙΑ ΠΟΛΛΑ & ΕΥΤΥΧΙΣΜΕΝΑ!

"Να ζήσεις Εφούλα και χρόνια πολλά

μεγάλη να γίνεις με άσπρα μαλλιά."

Παντού να σκορπίζεις το ίδιο χρυσό χαμόγελο που τώρα μας χαρίζεις και ομορφαίνεις την τάξη μας και τη ζωή μας. Και μια μέρα να σε καμαρώσουμε πρωταθλήτρια στον αγαπημένο σου υγρό στίβο! Να σε χαιρόμαστε κουκλίτσα μου και να σε χαίρονται και όλοι όσοι σε αγαπούν!

Οι συμμαθητές σου και η δασκάλα σου

Τερατάκια καλούν Μόναχο!!!

2007-09-24T21:53:00.000+03:00

Πριν λίγους μήνες στην αυλή μας...

Λίγες μέρες πριν πήραμε το μήνυμα:

Έλλη Εδώ Μόναχο! Σας μιλάει το ξενιτεμένο Μικρό Τερατάκι. Καλή χρονιά και φιλάκια σε όλους, ιδιαίτερα στο νέο μέλος της τάξης. Στείλτε μου τα e-mail σας.

Σήμερα, στην τάξη διαβάσαμε και το e-mail της Έλλης και στέλνουμε κι εμείς τις πρώτες δικές μας απαντήσεις. Λίγες και μικρές, γιατί ο χρόνος πίεζε. Σύντομα όμως θα υπάρξει και συνέχεια.

Έλλη μου,

μου λείπεις ΠΟΛΥ!!!

Με αγάπη (πάρα πολλή αγάπη)

Η φίλη σου

Μαρία Μ.

Έλλη,

πώς τα περνάς στο καινούριο σχολείο; Εγώ με το πόδι μου είμαι μια χαρά και ελπίζω να μην ξαναπάθω τέτοιο ατύχημα.

Χαιρετίσματα στους γονείς σου και στην αδερφή σου.

Με αγάπη

Κωνσταντίνος Δ.

Γεια σου Ελλίτσα!

Τι κάνεις; Πώς τα περνάς στη Γερμανία;

Θυμάσαι τη μάγισσα Τρελέγκω;

Το σχολείο σου και ο τόπος είναι ωραία;

Το καινούριο παιδί το λένε Χριστόφορο.

Φιλιά

Η Τρελέγκω...

Έλλη,

πώς λένε τις καινούριες φίλες και τους δασκάλους σου;

Λάμπρος

Έλλη,

σου στέλνω αυτό το γράμμα γιατί μου έχεις λείψει. Η ιστορία σου είναι καταπληκτική! Αλήθεια έχεις μια ολόκληρη σοφίτα δικιά σου;

Θα ήθελα θα έρθω κι εγώ στο σπίτι σου.

Εύχομαι "Καλά να περάσεις"!

Βασίλης

Καλό χειμώνα, Έλλη!

Δήμητρα

Αύριο η συνέχεια... Σήμερα δεν τα καταφέραμε καλά, γιατί την τελευταία ώρα μας έφεραν καινούριο πίνακα και καταλαβαίνεις, Έλλη, πως έγινε η τάξη άνω κάτω. Όπως καταλαβαίνεις ότι εκείνοι που ήθελαν να σου γράψουν πολλά, δεν πρόλαβαν... Αύριο λοιπόν!

Ως τότε, πολλά πολλά φιλάκια από όλους μας!

Με όλη μου την αγάπη

Μαριορή

ΗΜΕΡΟΛΟΓΙΟ

2007-09-21T23:31:00.000+03:00

Τρίτη, 11 Σεπτεμβρίου 2007

Ώρα δέκα το πρωί. Η αυλή του σχολείου πλημμυρισμένη κόσμο. Παιδιά, γονείς, δάσκαλοι. Αγιασμός. Ομιλίες. Αγκαλιές και φιλιά και "Καλή Χρονιά."

Τετάρτη, 12 Σεπτεμβρίου 2007

Πρώτη μέρα μαθημάτων. Πεντάωρο σήμερα. Και αύριο. Για να συνηθίσουμε από το καλοκαιρινό ραχάτι στο πρόγραμμα του σχολειού. Τις πρώτες ώρες τις περνάμε στην παλιά μας αίθουσα. Μαζεύουμε και συμμαζεύουμε. Τέταρτη ώρα. Μπαίνουμε στην καινούρια αίθουσα. Δίπλα ακριβώς από την παλιά. "Με το δεξί, με το δεξί!"

Ο Βασίλης ρωτά γιατί δεν πήγαμε στην άλλη, με το κομπιούτερ. Μα γιατί είμαστε το μικρότερο τμήμα του σχολείου. Πώς να πάμε σε μεγάλη αίθουσα; Μα κι εδώ καλά είναι. Καμία σχέση με τη μικρή σκοτεινή αιθουσούλα του πέρυσι.

15 Ιουνίου 2007. Με τα ενδεικτικά της Ε΄ τάξης.

Σε λίγο άλλες γκρίνιες. Για το ταβάνι. "Κυρία, κυρία, κρέμονται σοβάδες." Η αλήθεια είναι πως κρέμονταν, αλλά όχι σοβάδες. Φλούδες μόνο από τη μπογιά. Και πάλι καμία σχέση με το προπέρσινο μουχλιασμένο ταβάνι. Τότε που με δυσκολία παίρναμε αέρα από τη μυρωδιά της μούχλας και τη βαριά από την υγρασία ατμόσφαιρα. Και που τα φώτα μας δεν άναβαν βραχυκυκλωμένα από το νερό. Εδώ τα φώτα λειτουργούν μια χαρά. Και έχουμε και δυο μεγάλα παράθυρα. Άλλες γκρίνιες και γι' αυτά. Το ένα είναι σπασμένο. Αχ, αυτά τα Μικρά Τερατάκια. Τίποτε δεν τους ξεφεύγει. Ψαχουλεύουν και τα τραπέζια και τις καρέκλες. Βρίσκουν μερικά σπασμένα. Ευτυχώς έχουμε πολλά και στο τέλος όλοι παίρνουν ένα καλό και γερό τραπέζι. Μεγάλο φέτος. Να ταιριάζει με το μπόι μας. Άλλες γκρίνιες τώρα. Για τις καρέκλες. Δεν είναι όλες μεγάλες. Και δεν είναι όλες γερές. Με πονάει η πλάτη μου, ο ένας. Δε φτάνω, ο άλλος. Εγώ γρατζούνισα το χέρι μου.

Κουβαλάμε τα μπογαλάκια μας. Σε λίγο παίρνουμε και τα πρώτα βιβλία. Λίγα αλλά όμορφα. Η Φυσική ολόιδια με πέρυσι. Το πράσινο βιβλίο της θεωρίας και το πορτοκαλί των ασκήσεων. Και η Αγωγή μοιάζει σαν δυο σταγόνες νερό με το βιβλίο της Πέμπτης. Η Γεωγραφία όμως είναι ολόφρεσκη. Ακόμη δεν έχει στεγνώσει καλά καλά το μελάνι. Και έχουμε και βιβλία μουσικής. Και εικαστικών. Καινούρια κι αυτά στο ελληνικό σχολείο. Όπως καινούριο είναι και το μάθημα της Θεατρικής Αγωγής αν και τα βιβλία τα είχαμε πάρει από πέρυσι.

Επιτέλους ακούγεται το κουδούνι. Αύριο πάλι.

Πέμπτη, 13 Σεπτεμβρίου 2007

Παίρνουμε και άλλα βιβλία. Τα έχουμε πια σχεδόν όλα. Απουσιάζει μόνο η Ιστορία.

Απουσιάζει όμως και η φίλη μας η Έλλη. Και θα απουσιάζει και αύριο και μεθαύριο. Μας έφυγε. Για τη Γερμανία. Από τη Στέλλα μαθαίνουμε τα νέα της. Περνάει καλά και της αρέσει το καινούριο σχολείο. Χαιρόμαστε, αλλά εμάς μας λείπει... Τι μπορούμε όμως να κάνουμε; Ή μήπως μπορούμε; Χμ...

Φέτος όμως έχουμε και έναν καινούριο φίλο. Το Χριστόφορο. Μας ήρθε από την Καλλιθέα. Και έχει κάτι γαλάζια μάτια, ίδια θάλασσες καλοκαιριάτικες. Είναι και Αεκτζής, προς μεγάλη χαρά του Γιώργου που αποφασίζει να τον αναλάβει υπό την προστασία του. Βρήκε ο Αεκτζής τη γενιά του και αναγάλλιασε η καρδιά του!

Μια και είναι αρχή και θέλουμε όλοι να βλέπουμε ο ένας τον άλλον, καθόμαστε σε σχήμα Πι. Όπου θέλει ο καθένας. Και συνήθως θέλουν τα αγόρια με τα αγόρια και τα κορίτσια με τα κορίτσια. Εκτός από λίγους. Η Μαρία κάθεται με τον κολλητό της, το Λάμπρο. Κι έτσι η Δήμητρα αναγκάζεται να καθίσει κι αυτή με αγόρι γιατί δε βρίσκει άλλη θέση. Γκρίνιες και πάλι. Και ο Λάμπρος αποφασίζει να φερθεί ιπποτικά. Αλλάζει θέση και όλα μέλι γάλα... Αμ, δε. Τώρα μας φταίει ο πίνακας. Δε βλέπουμε, δε βλέπουμε. Γυαλίζει, δε φαίνεται τίποτα. Ααααααααααα. Κουράγιο, λέω από μέσα μου. Κάθε αρχή και δύσκολη.

Σήμερα πάντως είναι όλοι χαρούμενοι παρά τις γκρίνιες. Λόγω των εκλογών το σχολείο θα μείνει κλειστό για τέσσερις μέρες.

Εβδομάδα από Τρίτη, 18/9 έως Παρασκευή, 21/9 2007

Τα προβλήματα της περασμένης βδομάδας βρίσκουν σιγά σιγά λύση. Ο κ. Διευθυντής μας εξασφαλίζει μεγάλα καρεκλάκια για όλους. Η κ. Βούλα φροντίζει να ξεκρεμάσει τους σοβάδες που κρέμονταν. Και για το τζάμι και τον πίνακα μας διαβεβαιώνουν πως σύντομα θα διορθωθούν.

Μπαίνουμε σιγά σιγά στη ρουτίνα του σχολείου. Γλώσσα, Μαθηματικά, Φυσική... Αλλά και Αγγλικά με τη μις Λούσι, Μουσική με τον κ. Νίκο, Θρησκευτικά με τον κ. Διευθυντή, Γυμναστική με την κ. Μαρία. Όλα γνωστά και συνηθισμένα. Ελπίζω όμως όχι και βαρετά. Εμένα τουλάχιστον δε μου είναι καθόλου βαρετό που θα δουλέψω με τα ίδια παιδιά και φέτος. Το αντίθετο. Νιώθω πολύ μεγάλη χαρά. Νιώθω, πώς να το πω; Σαν να είναι παιδιά μου, όχι μαθητές μου. Σαν να είμαστε οικογένεια πια και όχι απλά μια τάξη σχολείου. Γι' αυτό και μου λείπει πολύ η Έλλη και δε λέω να το πάρω απόφαση πως δεν είναι πια ανάμεσά μας. Τουλάχιστον, σκέφτομαι, περνά καλά. Αλλά, κάτι πρέπει να κάνω... Κάτι θα κάνω!

Όσο για το Χριστόφορο; Έχει πια προσαρμοστεί απόλυτα. Λες και ήταν πάντα σ' αυτό το σχολείο. Έπαιξε το ρόλο του και ο Γιώργος. Αλλά και τα άλλα παιδιά. Όλοι τον αγκάλιασαν με μεγάλη αγάπη. Εγώ λέω, πως κάτι βοήθησε και το φευγιό της Έλλης. Ουδέν κακόν αμιγές καλού, που λένε. Γιατί κανένας μας δε θα ήθελε και η Έλλη μας στο καινούριο σχολείο της να είναι μόνη της και χωρίς φίλους. Κι έτσι χωρίς καν να χρειαστεί να πω τίποτε στα παιδιά, όλα έδειξαν τον καλύτερο εαυτό τους στον καινούριο συμμαθητή. Να ήξεραν πόσο με ευχαρίστησε αυτό!

Τώρα πια καθόμαστε στις γνωστές μας ομάδες.

Ομαδική εργασία στην περσινή τάξη

Στην πρώτη: Ο Χριστόφορος, ο Γιώργος φυσικά δίπλα του, και απέναντι το γνωστό δίδυμο Γιάννης και Ντίνος. Ο Ντίνος μας. Όλοι νιώθουμε περισσότερη αγάπη φέτος για το Ντίνο. Γιατί πολύ μας τρόμαξε το καλοκαίρι με το ατύχημά του. Τώρα ευτυχώς είναι πολύ καλά αλλά τα τραύματα θα κάνουν καιρό να φύγουν. Ευτυχώς όμως γλίτωσε τα χειρότερα. Υπήρξε τυχερός μέσα στην ατυχία του και σίγουρα από δω και πέρα θα είναι και πολύ πιο προσεκτικός. Ποτέ πια παιχνίδια μέσα σε οικοδομές!

Στη δεύτερη ομάδα εγκαταστάθηκαν ο Παύλος και ο Λάμπρος, ο Παναγιώτης και ο Κωνσταντίνος. Μπλέξανε όλοι οι μαθηματικο - φυσικοί της τάξης. Άντε τώρα να τους συναγωνιστούν οι άλλες ομάδες. Έχουνε και το δίδυμο της λογοτεχνίας, Παύλο και Παναγιώτη. Και το ιστορικό δαιμόνιο του Κώστα. Για την ώρα της Μουσικής όμως... ελπίζω να βάλουν μυαλό και να μην έχουμε τα ίδια τα περσινά.

Και πάμε στην ομάδα τρία. Οι τέσσερις αχώριστες. Πιο αχώριστες φέτος γιατί χάσανε την κολλητή τους. Έφη και Εύα, Στέλλα και Ιωάννα. Προσπαθούν όλες μαζί να στηρίξουν τη Στέλλα. Νομίζω ότι εκείνη στενοχωρήθηκε περισσότερο από όλους μας που έφυγε η Έλλη. Όπως και να το κάνουμε ήταν πολύ δεμένες οι δυο τους και αυτός ο χωρισμός πονάει πολύ. Λένε όμως πως ο χρόνος είναι γιατρός. Για να δούμε. Μήπως βρούμε και κανένα άλλο γιατρικό...

Παλιές στιγμές. Τάξη Δ΄. Άνοιξη 2006

Ομάδα τέταρτη. Η Δήμητρα και η Μαρία, η άλλη Μαρία και η Χριστίνα. Αθλήτριες και μπαλαρίνες και ένα κεφαλάκι μελαχρινό μέσα σε χείμαρρους ξανθούς. Αρκετές ώρες περνά στην ομάδα αυτή και η Αναστασία. Ενώ ο Βασίλης πηγαίνει στην πρώτη ομάδα. Ίσως θα πρέπει μόνιμα να το δούμε έτσι. Είναι όμως και η αίθουσα λιγάκι στενή... Θα δούμε. Ακόμη προσπαθούμε να προσαρμοστούμε στα νέα μας δεδομένα.

Προσπαθούμε να θυμηθούμε και όσα μάθαμε πέρυσι που φαίνεται να τα έλιωσε ο καύσωνας. Μα να μην ξέρει κανείς το γινόμενο και το άθροισμα; Ααααααα. Και πάλι αααααααα. Τουλάχιστον παραδέχονται τίμια πως βιβλίο δεν άνοιξαν όλο το καλοκαίρι. Για να δούμε τώρα πώς θα το διορθώσουμε.

Την Πέμπτη είχαμε και την πρώτη συνάντηση με τους γονείς. Ήρθαν πολλοί. Ή μάλλον, πολλές. Γιατί μόνο μαμάδες εμφανίστηκαν. Είπαμε πολλά, γνωστά αλλά και απαραίτητα. Και τα καινούρια της έκτης. Γνωρίσαμε και τη μαμά του Χριστόφορου. Αλλά τη μαμά της Ιωάννας δεν καταφέραμε να τη δούμε πολύ. Ο Αντωνάκης σήκωσε επανάσταση και σύντομα αναγκάστηκαν να τον πάρουν και να φύγουν για το σπίτι. Αχ, αυτά τα μικρά αδερφάκια. Αλλά θα μεγαλώσει, πού θα πάει; Δε θα έρθει κι αυτός στο σχολείο;

Την Πέμπτη όμως είχαμε και τις εκλογές για το νέο μας προεδρείο. Ήδη θα τα διαβάσατε στη σχετική ανακοίνωση. Και θα είδατε και τη συγκρότηση σε σώμα. Μη λέμε πάλι τα ίδια. Η Εύα, ο Ντίνος και η Ιωάννα, βγήκαν πρώτοι σε σταυρούς προτίμησης και με τη σειρά που τους ανέφερα. Πρόεδρος όμως έγινε η Ιωάννα. Έτσι αποφάσισε το ίδιο το προεδρείο και εμάς δε μας πέφτει λόγος. Ο Ντίνος γραμματέας και η Εύα ταμίας.

Ταυτόχρονα οι δύο επόμενοι σε σταυρούς, Έφη και Γιώργος, ανέλαβαν τις ομάδες της Helmepa, τα Δελφίνια και τους Ιππόκαμπους.

Έργο των Ιππόκαμπων που έλαβε μέρος σε πανελλήνιο διαγωνισμό αφίσας.

Μ' αυτά και μ' αυτά πέρασε η βδομάδα. Και πάνω που τέλειωνε μου κατέβηκε η φαεινή ιδέα. Να ξαναβρούμε την Έλλη! Να αποκτήσουμε γέφυρα επικοινωνίας. Πέμπτη βράδυ και στήθηκα στο κομπιούτερ. Ένα blog για τα Μικρά μου Τερατάκια. Όλα τα Μικρά Τερατάκια. Και τα 19. Τι κι αν μας χώρισαν οι συνθήκες της ζωής; Εμείς θα καταφέρουμε να νικήσουμε τις αποστάσεις.

Σάββατο, 22 Σεπτεμβρίου 2009

Το blog στήθηκε. Και όχι μόνο στήθηκε μα άρχισαν κιόλας να κόβουν βόλτες εδώ μέσα τα ίδια τα Μικρά Τερατάκια αυτοπροσώπως.

Πρώτη και καλύτερη η Μαρία Μ. που με ξάφνιασε γράφοντας το πρώτο μήνυμα.

Και έπειτα ήρθε η μεγάλη συγκίνηση. Η Έλλη. Από τη Γερμανία.

Το ξενιτεμένο μας Μικρό Τερατάκι! Ο στόχος επετεύχθη. Είμαστε πάλι όλοι μαζί. Έστω και μέσα από το ίντερνετ. Είναι κι αυτό κάτι... δεν είναι;

Κυριακή, 30 Σεπτέμβρη 2007

Πότε κιόλας πέρασε ακόμη μια βδομάδα; Και πότε πέρασαν 30 ολόκληρα χρόνια από τότε που ήμουν κι εγώ μαθήτρια. Σε λίγο έχουμε την καθιερωμένη συνάντηση με τις συμμαθήτριες από το 7ο Λύκειο Θηλέων Αθηνών. Ναι, τότε τα σχολεία ήταν χωρισμένα σε Αρρένων και Θηλέων. Υπήρχαν και μεικτά σχολεία , αλλά οι γονείς μας δεν τα προτιμούσαν. Άλλα χρόνια και άλλα έθιμα. Τα σημερινά παιδιά αυτά δεν τα ξέρουν και όλο παράπονα είναι και απαιτήσεις. Δε λέω, δίκιο έχουν να ζητάνε να γίνει ακόμη καλύτερη η ζωή, στην υπερβολή όμως να μη φτάνουμε. Σήμερα λοιπόν θα μου επιτρέψετε να ανεβάσω μια φωτογραφία από τα δικά μου μαθητικά χρόνια, αυτά που λένε ότι μένουν αξέχαστα. Και πραγματικά μένουν:

Ναι, δεν είναι από το Λύκειο. Είναι από τη Σχολή Εμποροπλοιάρχων. Ένα ακόμη "σχολείο" που κάποτε σπούδασα και που πέρασα υπέροχες στιγμές με τις "συσπουδάστριές" μου. Αν θέλετε να με βρείτε στη φωτογραφία, προσέξτε στην εξωτερική γραμμή ποια έχει λάθος βήμα!!! Πάντα είχα πρόβλημα να βρω το βήμα... Όπως και αρκετά άλλα προβλήματα. Κανείς δεν είναι τέλειος και όλοι μας πρέπει να θυμόμαστε πως σαν παιδιά δεν ήμασταν πάντα οι "καλύτεροι". Να το θυμόμαστε και να είμαστε πιο ανεκτικοί στα λαθάκια που κάνουν και τα σημερινά παιδιά.

Σας φιλώ γλυκά

Η Μαριορή

ΥΓ. Είμαι περίεργη, θα θυμηθεί καμία το ραντεβού; Κι εγώ έχω πολλά χρόνια να πάω... Αλλά σήμερα είναι τα τριάντα χρόνια, νομίζω ότι επιβάλλεται!

Για το Μαράκι μας

2007-09-21T20:12:00.001+03:00

Για το Μαράκι μας, τη μικρή μας μπαλαρίνα, που μόνο κλασική μουσική της αρέσει.

Η μουσική είναι του Tchaikovsky. Από τη Λίμνη των Κύκνων. Χορεύουν δύο ιερά τέρατα του κλασικού χορού, ο Ρούντολφ Νουρέγιεφ και η Μαργκότ Φοντέιν.

Ποιος ξέρει, ίσως μια μέρα, και το δικό μας Μικρό Τερατάκι, το Μαράκι μας, να γίνει ένα τέτοιο ιερό τέρας!!! Ε, μα νομίζω πως αυτή είναι και η φυσική εξέλιξη για ένα Τερατάκι. Και όταν έχει το ωραιότερο χαμόγελο της Μικρής μας Τερατούπολης και μια καρδούλα από χρυσάφι ατόφιο, τότε είναι βέβαιο πως θα κατακτήσει και το ιερό. Αν όχι στο μπαλέτο, σίγουρα όμως στην ανθρωπιά και στην καλοσύνη. Κι αυτό νομίζω είναι το ευγενέστερο άθλημα για τον άνθρωπο. Να γίνει Άνθρωπος με το Α κεφαλαίο. Και να αποσύρεται μεγαλόκαρδα από οφίτσια και τίτλους για να δώσει τη χαρά αυτή και στους άλλους.

Μαράκι, εύχομαι η ζωή να σου ανταποδώσει απλόχερα όλη την καλοσύνη και την αγάπη που σκορπάς τριγύρω σου.

Το βιντεάκι είναι το μικρό μου δωράκι για σένα και ελπίζω να σου αρέσει.

Πολλά πολλά φιλάκια

Η δασκάλα σου